Slaapverhaal & Visualisatie: Oneindige Verborgen Archieven

In dit slaapverhaal ben je een avonturier die door het Emberfall woud trekt. Omringd door wilde natuur en ontmoet je onderweg mysterieuze wezens. Uiteindelijk bereik je de Oneindige Verborgen Archieven. En wanneer je deze magische plek vindt, blijkt het een prachtige, eeuwenoude bibliotheek te zijn waar je alle tijd van de wereld hebt om de magische boeken te ontdekken die hier verborgen liggen. Deze begeleide visualisatie bevat zachte muziek en natuurgeluiden.

Music & Sound Attributions:
Relaxation music #61 by ZHRØ
Fantasy, Dunes, and Ambient, Pad - Ionosphere by Andrewkn
Ethereal Music Loop Aurora Polaris by NightWolfCFM
Celestial temple by jobro (CC BY 3.0)
Estate Manteling 96-24 NL 190527_0008 by klankbeeld
Kirjosieppo, laulu / Pied flycatcher, song… by YleArkisto
A small brook in a forest #2 by avakas

Source: All music and sounds obtained via Freesound
Licensing: Music and sounds licensed under CC BY 4.0, unless otherwise noted.

Transcript

Welkom bij Echoes of Serenity.

Je gaat luisteren naar een slaapverhaal voor volwassenen.

Het is bedoeld om je te helpen ontspannen,

Zodat je gemakkelijker in slaap kunt vallen.

Zorg ervoor dat je naar dit verhaal met zachte muziek en omgevingsgeluiden luistert in een veilige en stille omgeving.

Ik wens je rustgevende,

Magische dromen.

Amberville en Amberfall Academy en de directe omgeving zijn een werkelijk magische plek.

Niet alleen omdat er tovenaars en heksen wonen en werken,

Maar omdat het kasteel en haar omgeving doordrengt zijn van magie.

Het kleine dorp en de omliggende bossen staan al eeuwenlang bekend om hun magische uitstraling.

Waar stromen van magie de realiteit veranderen en de meest wonderbaarlijke wezens aantrekken.

Jij bent een avonturier,

Een ontdekkingsreiziger,

Altijd op zoek naar de meest unieke locaties.

Plekken waar de wereld anders is dan normaal.

Je wordt gefascineerd door oude ruïnes,

Magische artefacten en vreemde wezens.

Je hebt de hele wereld rondgereisd.

Van Shangri-La tot Atlantis en nu is je blik gevallen op Amberfall Academy.

Het oude kasteel en de omliggende bossen staan al lang op jouw verlanglijst.

Het gebied rondom Amberfall longt,

Want de bossen rondom het kasteel met de eeuwenoude woudreuzen worden bewoond door elven,

Kobolden,

Driaden,

Gnomen,

Eenhoorns en griffioenen.

Er wordt ook gezegd dat ergens in de eindeloze bossen de oneindige verborgen archieven te vinden zijn.

Deze zijn al eeuwenlang verloren en nooit meer teruggevonden.

Vele mysteries zijn te vinden in de heuvels van Amberfall en jij bent klaar om aan je reis te beginnen.

Je hebt de nacht doorgebracht in de Sternlichtherberg,

De bekendste overnachtingsplek van Amberfall.

Je hebt heerlijk geslapen in de gezellige kamer en net een stevige ontbijt op.

De zon is nog maar net opgekomen,

Maar je hebt je tas gepakt en staat te popelen om te vertrekken.

Je groet de herbergier nog even snel en stapt dan de deur uit.

De lucht is al aangenaam warm en je pauzeert om de charmante winkelstraat in je op te nemen.

Er is nog niemand anders op straat,

Maar de houten gebouwen vertellen hun magische verhalen via hun uithangborden.

Een winkel met vliegende bezems,

De verkoper van toverstaven en een exotische winkel vol met drankjes en kruiden.

Je zou hier graag nog langer willen blijven om elk plekje van dit betoverende dorp te bewonderen.

Maar het mystieke bos longt.

Je gaat op pad over de oude stenenweg die door het dorp kronkelt en vervolgens afslaat richting het bos.

Zodra je het dorp uit bent hoor je alleen nog de geluiden van de natuur.

De zachte wind door de bladeren,

Vroege vogels die naar harte lust zingen en jouw voetstappen op het pad.

Je loopt stevig door.

Je wilt de dag goed benutten en diep in de bossen zijn voordat je je kamp opslaat.

Wie weet waar je zult eindigen,

Wat je zult tegenkomen en welke dingen je zult ontdekken.

Niet veel later zet je de eerste stappen onder de bomen.

Het is alsof je een serene groene tempel binnengaat.

De bomen beschutten je met hun takken en de struiken staan om je heen als trouwe wachters.

Een gevoel van vrede en rust daalt over je heen.

Je voeten volgen een pad vol mos en gras dat tussen de bomen doorslingert.

Het is belangrijk om je richting in de gaten te houden.

Er zijn weinig betrouwbare kaarten van het gebied,

Dus je zult moeten vertrouwen op je richtingsgevoel.

Je navigeert met behulp van de zon en probeert een koers aan te houden dieper het mysterieuze woud in.

Vogels zingen en je hoort allerlei dieren ritselen in de struiken.

Soms zie je een snelle hinde wegschieten.

Andere keren flitst een das of een konijn over het pad.

Het bos bruist van het leven en je geniet ervan dat je er deel van uitmaakt.

De zon filtert door de bladeren en werpt een tapijt van dansende schaduwen en zonnige lichtplekken op de grond.

Er dringt weinig wind tussen de bomen door en de lucht is warm en vol geuren.

Het lopen was tot nu toe goed te doen,

Maar je ziet al snel dat dit gaat veranderen.

Het pad stijgt en slingert over heuvels en door valleien.

De omgeving is prachtig en een beetje klimmen houdt jou niet tegen.

Een eekhoorn zit op een tak en kijkt je nieuwsgierig aan.

De dieren zijn niet bang voor je.

Ze weten dat ze veilig zijn in dit bos,

Waar niet veel mensen komen.

Iedereen respecteert alle levende wezens in dit woud.

Het is inmiddels middag en je bent toe aan een pauze.

Net als je op zoek gaat naar een picknickplek zie je een prachtige open plek tussen de bomen.

Een waterval stort over de rotsen,

Een schut tussen klifwanden en bomen.

Op de oever zie je een vlakke plek waar je je picknickkleed kunt uitspreiden.

Je zet je rugzak op de grond en haalt er een zachte wolle deken uit.

Zodra deze op het zand ligt ga je zitten,

Leunend tegen een rotsblok.

Het voelt heerlijk om even uit te rusten.

De zon schijnt warm op je gezicht en je voelt hoe de ontspanning zich door je lichaam verspreidt.

Het gezang van de vogels klinkt betoverend.

Het gezoem van de insecten is vredig en het geklater van de waterval is verkoelend en kalmerend.

Plotseling hoor je bladeren ritselen en zachte voetstappen.

Wie komt jou bezoeken?

Het dichte struikgewas komt in beweging.

Aan de andere kant van de open plek verschijnt een eenhoorn.

Het majestueuze wezen zet een paar stappen naar voren en stopt dan.

Je hebt nog nooit eerder een eenhoorn gezien.

Deze wezens zijn ongelooflijk schuw en leven alleen in de meest ondoordringbare wilde gebieden in de natuur.

De eenhoorn kijkt je aan en jij kijkt rustig terug.

Zijn blik is nieuwsgierig,

Maar ook waakzaam en aandachtig.

Je probeert elk detail van de eenhoorn in je op te nemen.

Zijn glanzende witte vacht,

De stevige grijze hoeven,

De lange staart en de manen die dik en golvend zijn.

De eenhoorn heeft prachtige donkere ogen die diep in je ziel lijken te kijken.

De schitterende hoorn heeft een parelmoerachtige glans en is lang en gedraaid.

De hoorn lijkt een zekere magische uitstraling te bezitten.

Je stelt je nederig op met een openhouding,

Klaar voor elk contact dat de eenhoorn zou willen.

Je laat al je gedachten los en probeert gewoon te zijn.

Een diep gevoel van vrede daalt over je neer en een glimlach verschijnt op je lippen.

Jullie blijven naar elkaar kijken.

Je weet niet hoe lang,

Maar dat maakt ook niet uit.

Wat jou betreft kan dit moment eindeloos duren.

Dan buigt de eenhoorn zijn hoofd en jij doet hetzelfde.

Het is een begroeting,

Realiseer je je,

En een teken van respect.

De eenhoorn werpt je nog één laatste blik toe en draait zich dan om.

Je zucht diep en beseft dat dit een intens ontmoeting was die nog dagen in je hart en ziel kan blijven nazinderen.

De vogels kwetteren,

De wind ruist,

Maar je lijkt nu alles dieper te voelen.

Je wilt nog even van deze bijzondere ervaring genieten.

Even later heb je genoeg gerust en sta je op.

Je pakt je rugzak weer in,

Je groet de prachtige,

Open plek die je zoveel heeft gegeven,

En gaat dan weer op pad.

Je reis gaat verder door het woud van embervol.

De bomen worden steeds ouder,

Knoestiger en met een dichter bladerdak.

Het wordt moeilijker om de zon te zien,

Omdat er weinig licht door de bladeren dringt.

Diepe schaduwen heersen onder de bomen.

Ondanks dat is de sfeer er een van vredigheid,

Harmonie en schuilplaatsen.

De bomen zijn beschermers van het leven.

Je loopt nu iets langzamer.

Respectvol en voorzichtig zoek je je weg door dit heilige woud.

Waar zouden de verborgen archieven kunnen zijn?

Zou je al dichtbij zijn?

Het komt bij je op om even te stoppen en je magische volsprieten uit te steken.

Jouw kracht is dat je magie kunt voelen.

Je kunt het van een afstand waarnemen en ook analyseren.

Zelfs als kind wist je altijd al wat voor magie een object bevatte,

En wat de mogelijkheden ervan waren.

Daarom ben je nu hier.

Als iemand een kans heeft om de verborgen archieven te vinden,

Dan ben jij het wel.

Maar het zal niet gemakkelijk zijn,

Vooral als de archieven bewust verborgen worden gehouden met behulp van magie.

Je pauzeert kort en concentreert je.

Je gaat dicht bij een oude woudreus staan en leunt tegen zijn robuuste stam.

Het mos op de stam voelt zacht aan tegen je handen en je laat je hoofd erop rusten.

Zijn hier eeuwenoude,

Met magie doordrengte gebouwen,

Vraag je aan de dieren,

De planten en de bomen.

Voel je de magie door de grond stromen?

Waar gaat die stroom naartoe?

Voel je een concentratie van magische wezens in de buurt?

Het bos zelf wemelt ook van de magie.

Het is niet eenvoudig om binnen die wonderlijke,

Natuurlijke,

Magische stroom iets anders op te pikken.

Iets wat zich onderscheidt omdat het door mensen is gemaakt.

Maar oude gebouwen,

En vooral een magische bibliotheek,

Hebben een heel andere magische handtekening,

Om het maar zo te zeggen,

Dan een bos.

Plotseling zie je het.

Een gevoel.

Een kleur.

Een gewaarwording van magie.

Een krachtige stroom.

Totaal anders dan de zachte en milde magie van de embervol bomen.

Het lokt je.

Het roept je.

Deze eeuwenoude magie.

Je weet nu welke kant je op moet.

Je zet snel weer de pas erin.

Je intuïtie is scherp en je blijft je afstemmen op waar je heen moet.

Het woud wordt steeds dichter.

Alsof het als doel heeft de oneindige,

Verborgen archieven te beschermen.

En dat zou heel goed het geval kunnen zijn.

De struiken,

Lianen en wortels lijken je tegen te willen houden.

Het wordt steeds moeilijker om je er doorheen te worstelen.

Al snel wordt duidelijk dat dit niet de manier is om verder te komen.

Doornige takken krassen de huid van je armen.

En lianen verstrikken je voeten.

Je staat stil en stemt je af op het leven om je heen.

Op het gevoel van rust en harmonie.

Je communiceert met de bomen van embervol.

En laat hen weten dat je geen kwaad in de zin hebt.

Alleen ontdekking.

Het is niet jouw doel om magische artefacten,

Boeken of zeldzame manuscripten uit de archieven te stelen en te verkopen.

Je zoekt alleen naar het vergaren van kennis over magie,

De archieven zelf en de geschiedenis.

Een moment later stap je terug op het smalle pad,

Terwijl je afgestemd blijft op de harmonie om je heen.

Het lopen gaat nu gemakkelijker.

De takken en bladeren proberen je niet langer te vertragen.

Je loopt langzaam verder.

Omringd door het diepe,

Magische leven van de bossen van embervol.

Je kunt niet anders dan respect voelen voor dit wijze,

Oeroude leven om je heen.

Een intieme sfeer van sereniteit en wijsheid lijkt hier te hangen.

En je probeert je daar een deel van te voelen.

Dan zie je plotseling iets glinsteren tussen de bomen.

Een toegangspoort,

Een oude stenen boog die over een keienweg spant.

Een gevoel van nieuwsgierigheid en opwinding verspreidt zich door je lichaam.

Je stapt op de keienweg en staat even stil om volop van dit moment te genieten.

Je nadert de oneindige,

Verborgen archieven.

Je voetentrage je over de weg die tussen de woudreuzen doorslingert.

Het groen is hier nog steeds overweldigend aanwezig.

Maar tussen de bomen zie je een gigantisch gebouw.

En terwijl je dichterbij komt,

Zie je meer structuren.

Een grote fontein.

Smalle paden die ooit door een siertuin kronkelden.

Een houten bankje,

Rottend naast het pad.

Toch is het grote gebouw zelf nog helemaal intact.

Het ziet eruit als een kasteel of een groot slandhuis.

Slanke torens rijken hoog de lucht in,

Maar de muren zijn robuust en stevig.

Ook al zijn ze bedekt met mos en lianen.

En de hoge,

Dikke bomen groeien dichtbij en spreiden hun takken over de daken.

De weg leidt naar een klein plein,

Waar je al snel een toegangsdeur ziet.

Je nadert de deur langzaam.

Hij is gemaakt van hout met koperbeslag en een stevige deurknop.

Op de deur zie je een plaatje met een logo.

Een open boek met een veer en een toverstaf.

En daaronder in sierlijke letters.

Welkom bij de oneindige verborgen archieven.

Zal de deur zomaar opengaan?

Zou er een spreuk of iets anders nodig zijn,

Zodat de magische bibliotheek alleen opengaat voor geautoriseerde magiers?

Er is maar één manier om daarachter te komen.

Je legt je hand op de deurknop,

Die warm en zacht aanvoelt.

Bijna alsof hij je de hand schudt.

Je voelt een tintelende magische stroom door je heen gaan.

Je weet meteen dat de verborgen archieven je willen leren kennen en willen zien of je iemand bent die ze binnen willen laten.

Gelukkig blijkt dit het geval te zijn.

De klink beweegt vanzelf naar beneden.

Een mechanisme klikt en de deur zwaait soepel open.

Je ziet een hal met oude stenen muren.

Een houten vloer die zachtjes kraakt terwijl je de eerste stappen zet.

Het ruikt fris naar boenwas en een vleugje aarde,

Zoals vochtige grond.

Maar ook naar citrusvruchten en groen gras.

Zacht licht stroomt binnen door de hooggeplaatste ramen.

Het is aangenaam warm.

Aan je linkerkant bevinden zich grote deuren die al een beetje op een kier staan.

Alsof ze je alvast welkom willen heten.

Je nieuwsgierigheid wint het snel van je voorzichtigheid.

En je duwt zachtjes tegen de deuren.

Een enorme zaal spreidt zich voor je uit.

Zo groot dat het einde verdwijnt in een nevelige verte.

Ondanks dat dit gebouw duizenden jaren oud is,

Zijn er geen tekenen van verval,

Vuil of schimmel.

Lichten springen aan,

Magische lampen aan de muren en het plafond.

Er staan hoge boekenkasten langs de muren en lagere kasten in het midden.

Er zijn tafels waar boeken hoog opgestapeld liggen.

En met regelmatige tussenpozen slingeren wenteltrappen zich omhoog naar andere verdiepingen.

De kennis die hier is opgeslagen moet letterlijk oneindig zijn.

Zonder specifiek doel begin je door de ruimte te dwalen.

Je vingers strijken langs de ruggen van de boeken.

Onder je vingers voel je gladde,

Ruwe ruggen,

Dikke boeken,

Dunne boeken,

Maar ook mappen,

Kaarten en brieven.

Je trekt af en toe een boek uit het schap en ziet onbekende titels en auteurs.

Hoe aanvallen van magische wezens te overleven,

Door de warlock Stefan Sentervel.

Maar je ziet ook titels in onbekende,

Eeuwenoude talen en zelfs onbekende schriftsoorten.

Je vraagt je af of je niet gewoon wat boeken moet pakken,

Met deze fascinerende bronnen van kennis moet gaan zitten,

En je verdiepen in alles wat ze bevatten.

Of is het toch beter om verder te lopen,

Kijken wat er nog meer te ontdekken valt.

Het valt je op dat de bibliotheek er in eerste instantie uitzag als elke andere magische bibliotheek.

Er waren wat plekken te zien met mos op de muren en hier en daar wat groen bij een raam.

Maar hier waar je nu bent,

Zie je kleine plukjes gras op de vloer groeien.

Er groeit zelfs een plantje bovenop een boekenplank en een liaan kronkelt omhoog langs een wenteltrap.

Terwijl je blik over de oneindig grote ruimte beweegt,

Lijkt het alsof het groen de archieven steeds meer doordringt.

Je voelt een lichte bezorgdheid over de staat van de boeken en het gebouw zelf.

Misschien verzwakt de magie die de ruimte moest beschermen.

Je bent nieuwsgierig en je loopt toch verder,

Langs,

Waar is Atlantis en hoe kom je er?

Verder naar kasten vol mysterieuze kaarten en tekeningen van algemistische formules.

Langs muren die steeds meer bedekt zijn met planten,

Mos en bloemen.

Het ziet er wel prachtig uit.

En ondanks alle bomen en het gras dat overal groeit,

Blijft de lucht fris en droog.

Ook de boeken lijken geen last te hebben van de invloed van al dat groen.

Het lijkt de boeken zelfs actief te mijden.

Je dringt dieper en dieper door in deze verborgen archieven.

Zie je nu een boom die dwars door de muur heen groeit?

De takken spreiden zich langs het plafond uit en twijgen verstrengelen zich door een wenteltrap.

Je voeten stappen ook steeds vaker op gras en mos in plaats van de houten vloeren.

Je begint het idee te krijgen dat dit magische bos de archieven binnendringt.

Je fronst je wenkbrauwen en vraagt je af of dit misschien opzettelijk is.

Meer en meer bomen lijken hier te groeien.

Hun stammen vervangen nu de muren.

Maar ze beschutten de boeken blijkbaar perfect tegen de elementen.

De archieven lijken een deel van de natuur te worden.

Eerst vond je het maar vreemd,

Maar nu lijkt het je eigenlijk normaal.

Je maakt je geen zorgen meer.

Wortels,

Lianen,

Bladeren en mos bedekken de vloeren.

De wenteltrappen vormen een prachtige basis voor planten om overheen te klimmen.

Je zwerftocht brengt je nog dieper in de archieven.

De muren lijken nu volledig verdwenen.

Er staan nog steeds boekenplanken,

Maar sommige kasten lijken op holle boomstammen,

Met organisch gevormde planken waar boeken op liggen.

Je ziet zelfs een platte rots met boeken erop.

Het plafond is niet meer zichtbaar door alle takken.

En misschien is er boven je ook geen verdieping meer.

Je bent nu in een boekenbos.

De oneindige archieven zijn versmolten met het woud,

En het is onmogelijk te zeggen hoe ver ze doorgaan.

Hoewel er wortels over de grond kronkelen en er overal bladeren liggen,

Kun je er nog steeds gemakkelijk doorheen komen.

Je bukt om in een holle boomstam te kijken,

En ziet prachtige dikke boeken met rijk versierde omslagen liggen.

Een klein magisch lampje springt aan en werpt licht in de beschaduwde holte.

Je loopt weer door.

Een smalle,

Rustig kabbelende beek stroomt tussen de boekenkasten door.

Gelukkig kun je het beekje oversteken via een paar stapstenen.

Je weet niet hoe lang je nu eigenlijk al door de archieven aan het dwalen bent.

En dat doet er ook niet echt toe.

Het is tijd om eens te rusten,

Om alles in je op te nemen en te verwerken wat je hebt gezien.

Je pakt wat willekeurige boeken uit holle boomstammen en van hun rots.

Een paar dikke boeken,

Een paar dunne,

En een mooie oude boekrol.

Je loopt even verder en dan zie je tussen de stammen een open plek,

Waar een paar gezellige,

Zachte sofa's zijn neergezet,

Bedekt met kussens.

Het gras groeit er wilderig en groen,

Maar de banken zien er knus en zacht uit.

Er staat een tafel in het midden,

Ook bedekt met boeken.

Je voegt je eigen kleine verzameling toe aan de stapel.

Met een diepe zucht zak je neer op een van de sofa's.

Je pakt een van je boeken,

Filosofische reflecties over een leven vol magie.

Dat klinkt als een boek dat wat zwaar op de maag valt.

Het andere boek is natuur en magie,

Gefluister in hout en plant.

Maar ook daar heb je geen zin in.

Misschien moet je de boeken even laten rusten.

Je leunt achterover op de sofa,

Legt je benen op de bank en ontspant je.

Nu pas merk je hoe moe je bent.

Mysterieuze woudreuzen omringen je,

Hun stammen breed en verhullend.

Ze zijn als wachters,

Maar ook als ouders die over hun kinderen waken.

En als een kathedraal waar kwetsbare en heilige objecten bewaard worden.

De takken buigen zich over alles heen en vormen een ondoordringbaar netwerk dat in elkaar grijpt.

Als je rondkijkt,

Zie je alleen maar groen.

Hoe ver rijken de archieven?

Zouden ze werkelijk oneindig zijn?

Net zoals afstand hier niet relevant is,

Is tijd ook van geen enkel belang.

Je kunt hier comfortabel blijven zitten,

Je lichaam en geest laten uitrusten.

Het woud is stil,

Maar toch vol leven.

Wijze wezens huizen hier,

Priaden,

Veeën,

Goblins en gnomen,

Die de boeken bestuderen en onderhouden.

Ze zullen je niet storen,

Tenzij het nodig is.

Maar wie weet,

Misschien wil je ze later vragen stellen.

Wil je meer weten over de boeken of hun levens?

Als je je focust op de magische stromingen,

Voel je waar ze zijn.

Ze zijn dichtbij,

Hun alerte ogen op jou gericht.

Maar ze laten je met rust,

Want nu wil jij nog even alleen zijn.

Alleen met de boeken en de bomen.

De mysterieuze bibliotheek vraagt nog steeds je aandacht.

Je zou je zo graag verdiepen in hun kennis en verhalen.

Maar nu ben je moe.

De sofa voelt zacht aan,

Als een heerlijk zacht matras.

En de bomen beschermen je.

Het zachte groene licht dat door de bladeren filtert,

Maakt je slaperig.

Je benen,

Je armen,

Je hoofd.

Alles voelt zwaar en je laat je lichaam rusten op het zachte fluweel van de bank.

Je ogen vallen dicht.

Je weet dat je hier veilig bent en zolang kunt rusten als je wilt.

In de oneindige verborgen archieven zal slaap je verfrissen en helpen herstellen.

Tot je er weer klaar voor bent om je ontdekkingen voor te zetten.

TV GELDERLAND 2021.