Wandelmeditatie 21526 || Adem || Bewust || Rust

Welkom bij deze wandelmeditatie.

Neem even een moment om stil te staan voordat je begint met lopen.

Je hoeft even nergens naartoe.

Er hoeft even niets te gebeuren.

Dit moment is al genoeg.

Voel even hoe je staat.

Je voeten raken de grond.

Misschien voel je de stevigheid van de aarde onder je.

Misschien merk je spanning op in je lichaam.

Gedachten in je hoofd.

Omroest.

Of haast.

Je hoeft niets weg te duwen.

Alles mag er gewoon zijn.

Alles is.

Kijk of je dan je schouders iets wat kunt laten zakken.

En span je kaart.

De huid rondom je ogen.

Spannen.

Laat je armen lekker los hangen.

En voel je handen.

Misschien open je je vingers heel even,

Alsof je iets loslaat wat je niet meer hoeft vast te houden.

Breng nu je aandacht naar je ademhaling.

Je hoeft niets te veranderen.

Alleen te observeren,

Ontmoeten.

Zoals het nu is Met je lippen zacht op elkaar.

Adem je rustig in.

En langzaam uit.

En voel de lucht,

Je lichaam binnenkomt.

Misschien via je neus,

Koel,

Zacht.

Langs je keel,

Je borst,

Naar je buik.

Voel de adem je lichaam weer verlaat.

Warmer.

Misschien rustiger.

Met iedere uitademing mag je iets meer spanning loslaten.

Alsof je lichaam begrijpt dat het veilig is om zachter te worden.

Adem in met ruimte.

En adem uit met ontspanning.

En voel hoe je buik beweegt.

Je borstkas opent,

Weer sluit.

Mooie lichaam!

Ademt.

Zonder.

.

.

Dat jij daarvoor hoeft te zorgen.

Laat je adem nu wat dieper worden.

Zonder forceren.

Alsof je frisse lucht uitnodigt in elke plek waar spanning zit.

Bij iedere uitademing laat je los wat zwaar voelt.

Vermoeidheid,

Drukte,

Gedachte.

Verwachtingen.

Misschien merk je dat je geest afdwaalt.

Dat is niet erg.

Dat is wat gedachten doen.

Je hoeft ze niet tegen te houden.

Weg te stoppen.

Zie zelfs wolken die voorbij drijven in de grote open hemel.

Schenk er geen aandacht aan.

En telkens wanneer je het opmerkt,

Wanneer je wil,

Keer je weer terug naar dit moment.

Nou ja,

Adam.

Naar je lichaam.

Naar de grond onder je voeten.

Ik begin nu langzaam te lopen.

De eerste stap,

Daarna de volgende.

Je hoeft niet snel te gaan.

Laat je lichaam een tempo kiezen dat prettig voelt.

Een tempo waarin je kunt voelen.

In plaats van haasten.

En merk op hoe je voeten de aarde raken.

Heel voedseltenen weer loslaten.

Misschien voel je de beweging van je benen.

Knieën Zachte draaien van je heupen.

De armen die vanzelf mee bewegen.

Je loopt.

De aarde draagt je.

Breng nu je aandacht naar alles wat je kunt waarnemen.

Schien hoor je vogels.

Wind.

Verkeer in de verte stemmen voetstappen Geluiden dichtbij.

Geluiden verder weg.

Je hoeft niets te beoordelen.

Je hoeft nergens iets van te vinden.

Laat de geluiden komen en gaan.

Voel de temperatuur van de lucht op je huid.

Misschien zonlicht?

Misschien frisse wind?

Misschien regen of vocht in de lucht.

En voel hoe levend dit moment eigenlijk is.

En terwijl je verder wandelt.

.

.

Stel je voor dat iedere stap je dieper in het huidige moment brengt,

In het hier en nu.

Verder weg van gisteren.

Verder weg van straks.

Steeds dichter bij nu.

Madem rustig in.

Een ademlangzaamheid.

Met iedere uitademing mag je lichaam zwaarder worden in ontspanning.

Niet moe.

Maar gedragen.

Breng je aandacht nu langzaam langs je lichaam.

Ontspan je voorhoofd.

Laat de spieren rondom je ogen zacht worden.

Ontspan je kaken.

Je tong mag rusten.

Voel je nek en je schouders.

Misschien dragen ze meer dan nodig is.

Laat ze maar iets zakken.

En voel je armen.

Ja,

Handen.

Misschien hoeven ze niets vast te houden.

En ontspan je borstkas.

Je buik.

Laat je adem vrij bewegen.

Ruimte Diepte.

En spannen.

Voel je rug.

Ja,

Hupe.

Je benen.

Je knieën.

Nieuw foto.

Je hele lichaam beweegt in een rustig ritme van lopen en ademen.

Misschien merk je nu meer stilte op van binnen.

Niet omdat alle gedachten verdwenen zijn.

Maar omdat je er niet meer in mee hoeft.

Nog simpelweg.

Aanwezig zijn.

En terwijl je loopt kun je jezelf uitnodigen om vriendelijker te worden voor jezelf.

Misschien draag je zorgen mee?

Misschien vermoeidheid.

Misschien twijfel?

En toch loop je hier.

Adamant.

Levend.

Aanwezig.

Leg voor een moment.

Je aandacht zacht in je hartgebied.

Adem daar rustig naartoe.

Alsof iedere adem wat meer ruimte maakt van binnen.

En misschien kun je jezelf in stilte deze woorden aanbieden.

Ik hoef niet perfect te zijn.

Ik mag rusten in dit moment.

Ik mag voelen wat er is.

Ik ben hier.

En dat is genoeg.

Je loopt rustig verder,

Terwijl je deze woorden laat bezinken.

Voel de eenvoud van de stap.

Nog een stap.

Nog een ademhaling.

Misschien merk je kleuren op om je heen.

Licht dat verandert.

Schaduwen.

Beweging van bladeren,

Wolken.

Sta je zelf toe om werkelijk te kijken?

Zoof je de wereld voor het eerst ziet.

Niets hoeft vastgelegd te worden.

Niets hoeft onthouden te worden.

Alleen ervaren.

Nou,

Dan rustig in.

Laat de uitademing lang en zacht worden.

Voel je lichaam en omgeving misschien iets meer samen beginnen te voelen.

Niet afgescheiden.

Maar onderdeel van hetzelfde moment.

En wanneer gedachten opnieuw komen.

Klimlachen er maar naar.

Je hoeft ze niet weg te sturen.

Juist ze alleen niet overal naartoe te volgen.

Je keert weer terug naar het bewust lopen.

Naar het ademen.

Naar uit de folie.

Iedere stap is een anker.

Iedere ademhaling en thuiskomen.

Misschien ontdek je de rust niet iets is waar je naartoe hoeft.

Misschien was rust hier al die tijd al aanwezig,

Onder alle drukte.

Neem nu een iets diepere ademhaling.

Voel je longen zich vullen.

Je werkt.

Nadem heel rustig en langzaam uit.

Voel opnieuw je voeten op de grond,

Je lichaam,

Beweging,

De ruimte om je heen.

We beginnen langzaam het einde van deze.

Meditatie te naderen zonder haast.

Laat je aandacht nog één keer door je lichaam gaan,

Door je hele lichaam als één,

Prachtig mooi samenwerkend geheel.

Merk op hoe je je nu voelt.

Misschien rustiger,

Misschien helderder.

Misschien gewoon iets meer aanwezig.

Alles is goed.

Breng eventueel een kleine glimlach naar je gezicht.

Een echte of een innerlijke glimlach.

Niet omdat alles perfect is,

Maar omdat je jezelf dit moment van aandacht hebt gegeven.

Ja,

Nog één keer.

Rustig in.

En langzaam uit.

Neem deze rust mee in de rest van je dag,

Stap voor stap,

Ademhaling voor ademhaling.

Misschien loop je lekker verder.

Misschien sluit je het af.

Maar ik ga je nu verlaten.

Ik wens je nog een hele fijne rest van de dag.

Namaste.