Zen - Je eigen klooster | Stilte meditatie

Ga de kamer binnen en zet één stoel in het midden.

Ga op die stoel in het midden van de kamer zitten.

Zet de deuren open en de ramen en zie wie er op bezoek komt.

Je zal getuigen zijn van allerlei gebeurtenissen.

Allerlei personen,

Dingen die langskomen.

Allerlei verleidingen.

Allerlei verhalen.

Alles wat je je maar kan voorstellen.

En zelfs wat je je niet kan voorstellen.

Kan voorbij komen.

Je enige taak is om op je stoel te blijven zitten.

Te blijven.

Je zult zien dat alles opkomt en verblijft en dan weer weggaat.

Alles komt op,

Verandert,

Gaat voorbij.

Taking the one seat.

Wanneer we zo gaan zitten,

Worden we ons eigen klooster.

We creëren de compassievolle ruimte dat alles toelaat op te komen,

Te veranderen,

Weg te gaan.

Bewust van waar het lichaam contact maakt met die zitplaats.

Heel fysiek.

Zwaartekracht.

Stevigheid.

Stabiliteit.

Uitnodigen in het lichaam.

Dus van voeten.

Benen.

Zitvlak.

Rust van handen.

Rustend.

Onszelf toestaand ontspannen in de zwaartekracht.

In het rusten.

Dus van krachtige wervelkolom van je stuitje.

Door de onderrug loopt hij verder omhoog,

Achter het middenriff langs.

Door de bovenrug,

Dus de schouderbladen door.

Door de nek tot onderaan de schedelrand.

Dus van die opgerichtheid,

Heel natuurlijk,

Door de wervelkolom.

Die krachtig en flexibel is tegelijkertijd.

Sterke rug.

Grond.

Contact met de grond.

Oprecht.

Opgericht.

Waardig.

Gebruik maken van die stabiliteit die al in het lichaam is.

Midden van het lichaam.

De wervelkolom.

Achterkant van het hoofd.

Dak van het hoofd.

Kinnits in.

De voorkant van het lichaam toestaan zacht te zijn.

Open,

Ruim.

Misschien de schouders een keer omhoog naar achteren,

Naar beneden laten gaan.

Tot ruimte ontstaat in het borstgebied voor alle organen,

Voor je hart,

Luchtwegen,

Longen.

Adem aan,

Ontspannen,

Rustend.

Zachtheid in het gezicht toelaten.

Voorhoofd,

Innerlijk glad strijken.

De ogen een beetje toestaan te verzachten,

Alsof je naar iets kijkt wat je lief is.

Een rustende blik.

Een innerlijke rustende blik.

De kaak ontspannen,

De tong rust in de mond.

Een hele lichte aanzet van een glimlach.

Het ook ontspanning geeft in het gelaat.

Een houding van open,

Niet afgesloten.

Bewust van de adembeweging die alle ruimte mag hebben,

Hoe het ook nu maar gaat.

Bewust van de geluiden,

Dichtbij,

Ver weg.

Alle geluiden die van moment tot moment in jouw klooster als het ware binnenkomen,

Komen,

Gaan weer.

Aanwezig,

Waardig,

Met een sterke rug,

Open,

Zacht,

Sterk en zacht,

Tegelijk.

Jezelf toestaan dat het comfortabel mag zijn,

Dat je mag rusten in elk moment.

Bewust van de levendigheid in het lichaam,

Die adembeweging met reizen en dalen,

Te midden van alles.

Steeds weer ontspanning toelaten,

Open,

Waarbij we bij elke inademing,

Alle aandacht als het ware verzamelen in dit moment en bij elke uitademing,

We precies landen op deze plek,

Deze zitplaats,

In het midden.

En van daaruit,

Vanuit dit centrum weer openen naar alle gewaarwordingen in dit moment,

Prettige,

Onprettige,

Neutrale ervaringen.

Komen,

Veranderen,

Gaan weer.

Alles wat langskomt of opkomt,

Kan ook weer verder gaan.

De deuren en ramen van jouw kloosterruimte.