Wandelmeditatie Dankbaarheid

Wandelmeditatie.

Dankbaarheid.

Welkom bij deze wandelmeditatie.

Ik ben Saskia van ZEN 365.

Vandaag loop ik met je mee in een ervaring die draait om dankbaarheid.

Maar niet zoals je die misschien kent.

We gaan niet zoeken naar dingen om dankbaar voor te zijn.

We gaan ontdekken hoe dankbaarheid zich vanzelf kan laten zien wanneer je beweegt,

Kijkt en luistert met aandacht.

Dankbaarheid als een vorm van helderheid.

Als een manier van kijken.

Wanneer je klaar bent,

Zetten we samen de eerste stappen.

Ga lopen in jouw eigen tempo.

Vol hoe je lichaam de beweging oppakt.

Stap voor stap.

Merk hoe je adem mee beweegt.

In een rustig,

Vanzelfsprekend ritme.

Kijk ontspannen voor je uit.

Laat de omgeving zich openen zonder dat jij iets hoeft te kiezen.

Deze wandeling begint met ruimte.

En ruimte heeft altijd iets zachts.

Dankbaarheid vindt vaak precies daar een ingang.

Kijk naar iets in je omgeving dat je anders niet zou bekijken.

Een steen,

Een stukje hout.

Een muur,

Een grasprietje.

Iets dat je normaal geen seconde aandacht geeft.

Blijven het een paar passen lang zien zoals het is.

Gewoon aanwezig.

Veel mensen merken hier dat er iets kan wordt.

Omdat je even niets hoeft te vinden van wat je ziet.

En precies in die kanten ontstaat vaak het eerste zaadje van dankbaarheid.

Een gevoelde waardering voor het simpele feit dat iets er gewoon is.

Laat dit heel subtiel ontstaan.

Loop even een minuutje zonder mijn stem en laat je aandacht rusten op kleine dingen die je normaal voorbij loopt.

Luister nu eens goed naar de geluiden om je heen.

Niet om te bepalen wat je hoort.

Maar om te merken dat elk geluid je aandacht iets te bieden heeft.

Misschien hoor je ritme.

Misschien hoor je herhaling.

Misschien hoor je iets dat zich precies op het juiste moment laat horen.

Voor veel mensen ontstaat hier een gevoel van waardering.

Niet voor dat geluid zelf.

Maar voor het feit dat je kunt horen.

Dat je ergens bent.

Dat je deel uitmaakt van alles wat hier klinkt.

Laat die waardering even op de achtergrond meewandelen.

We doen nu een oefening die vaak een onverwachte vorm van dankbaarheid oproept.

Kies zometeen.

Eén klein detail.

Dat je blik pakt.

Het eerste dat langskomt.

En blijf er drie passen lang naar kijken.

Terwijl je dat doet,

Sta je jezelf toe om iets te ontdekken dat je anders nooit zou zien.

Een kleurverschil,

Een klein patroon,

Een lichte beweging.

Een vorm die zich ineens toont.

Dat soort ontdekkingen.

Roepen vaak een stille waardering op.

Dankbaarheid voor het kunnen zien.

Dankbaarheid voor het moment zelf.

Dankbaarheid voor het feit dat je hier loopt.

Niet omdat je dat moet voelen.

Maar omdat het vanzelf ontstaat.

Wanneer je iets echt ziet.

Laat dit gebeuren.

Loopt nu een paar minuten zonder begeleiding.

Laat onverwachte details je aandacht raken.

Observeer wat ze in jou aanraken,

Zonder dat je het hoeft te benoemen.

Voel nu eens bewust hoe je lichaam beweegt.

Je benen die je dragen,

Je armen die mee bewegen.

Je adem die je ritme ondersteunt.

Voor veel mensen ontstaat juist hier dankbaarheid.

In het besef dat je lichaam dit allemaal doet.

Zonder dat je het hoeft aan te sturen.

Laat dat gevoel niet groter worden dan nodig.

Een kleine waardering is genoeg.

Dankbaarheid hoeft niet groots te zijn,

Om diep te voelen.

Kijk nu eens naar iets dat leeft.

Een dier,

Een plant,

Een mens,

Een beweging in de wind.

En kijk daarna naar iets dat volledig stil is.

Veel mensen voelen hier een subtiel moment van dankbaarheid.

Omdat verandering en rust elkaar afwisselen alsof het vanzelfsprekend is.

Alsof de wereld precies weet hoe ze moet bewegen.

Laat dit contrast even inwerken.

Soms verrast het je.

Soms raakt het iets waar je geen woorden aan kunt geven.

Terwijl je verder loopt,

Bied je jezelf zacht de gedachten aan.

Ik mag waarderen wat zich nu laat zien.

Deze zin maakt niets groter dan het is.

Hij opent alleen ruimte.

Een zachte uitnodiging voor dankbaarheid.

Om zich te mengen met je stappen.

Blijf lopen in jouw natuurlijke ritme.

En neem de zin in gedachten mee.

Ik mag waarderen wat zich nu laat zien.

Laat dankbaarheid komen en gaan,

Zoals het wil.

Je hoeft niets te sturen.

Voel eens wat er in je verschoven is.

Misschien is je aandacht zachter.

Misschien voelt de wereld om je heen helderder.

Misschien ervaar je een rustige vorm van dankbaarheid die niet uit het hoofd komt,

Maar uit beweging,

Contact en het openstaan voor wat er nu is.

Neem nu drie passen waarin je volledig bij jezelf bent.

En daarna drie passen waarin je de omgeving volledig uitnodigt.

Dankbaarheid leeft precies in dat wisselen tussen binnen en buiten.

Wandel nog even door en laat dit gevoel mee bewegen.

Je kunt deze manier van dankbaarheid ervaren op elk moment opnieuw opdoepen,

Vaak precies wanneer je er niet naar op zoek bent.

Het begint zoals altijd,

Met één stap.

En dan nog één.

Dank u wel.

Dat ik met je mee mocht lopen.