Het Vuur Van De Phoenix -Sjamanistische Geleide Meditatie
Een sjamanistische geleide meditatie waarin je het vuur van transformatie binnengaat, om oude laagjes los te laten en herboren te worden vanuit de as. Net als de phoenix draag jij een vuur in je dat niet enkel verteert, maar ook zuivert. Wat niet langer bij je hoort, mag oplossen in de vlammen. En uit de as herrijs jij, lichter, opnieuw geboren, dichter bij wie je werkelijk bent. Deze meditatie combineert sjamanistische visualisatie met transformatiewerk en is geïnspireerd op oud-Germaanse en Noorse sjamanistische tradities, waarin dood en wedergeboorte als één doorlopende cyclus worden gezien. Voor wie zich vastzit voelt in het oude, klaar is om laagjes los te laten, of nood heeft aan een gevoel van vernieuwing en kracht.
Transcript
Welkom op de geleide meditatie.
Ik nodig je heel graag uit.
Voor wie in die diepe ontspanning gaan,
Om een rustig en gezellig plekje te zoeken.
Je te zitten of te liggen.
En het je helemaal comfortabel te maken.
Voor we wegzakken in die rust.
Maak je het jezelf maar zo comfortabel mogelijk.
Zet jezelf,
Of leg jezelf,
Hoe het voor jou fijn voelt.
En als je klaar bent,
Mag je zachtjes je ogen sluiten.
Terwijl je ziet of ligt.
Neem je maar even bewuste tijd om aan te komen op deze plek,
Op dit moment.
Om maar even bewust hoe je lichaam wordt gedragen.
Ondersteund.
Voel maar bewust de ruimte rond je.
En hoe je met elke adem steeds meer in je lichaam zakt.
Neem maar even bewuste tijd om de beweging en de drukte van de dag achter je te laten.
En zachtjes aan te komen in je lichaam.
Met hier en nu.
En dan beweeg je maar zachtjes meer aandacht naar je adem.
Kijk maar,
Voel maar,
Ervaar maar.
Hoe je al die prachtige nieuwe energie inademt.
Langs je neus,
Langs je keel,
Door je borst.
Heel je lichaam verrijkt met prachtige nieuwe energie.
En nu je bed uitademt.
Zachtjes al het oude loslaat.
Laat vervliegen in de ruimte rond je.
In met het nieuw.
En uit met het oude.
En volg dan ook maar even aandachtig de beweging van je adem.
Hoe je lichaam opkomt en uitzet als je inademt.
En zachtjes weer terug inzakt als je uitademt.
Als een golf die door je lichaam beweegt.
Are you back yet?
Are you back?
Hij heeft borst.
Misschien zelfs helemaal tot aan je schouders en je hals.
Een golf die zachtjes weer terug weg hebt.
Het uitademen.
Maar even aandachtig die golvende beweging van je adem.
Het opkomen en het weghebben.
En laat het zachte gewicht van je ademen.
In mijn hart dieper.
En dieper in ontspanning brengen.
Telkens je uitademen.
En diep.
En terwijl je lichaam zachtjes wegzakt in die diepe ontspanning.
Volg je met je aandacht,
Helemaal tot aan je voeten.
Ik nodig je uit om eens te voelen,
Te kijken,
Te ervaren of daar nog spanning in zit.
En ook beweging ziet.
En als dat zo is,
Dan mag je die zachtjes loslaten.
Arm en bewust,
Met je aandacht naartoe.
En maak dat maar zacht.
Denk maar aan zachter.
Aan losseling.
En zwaarder.
En zwaarder.
En moest je het op een gegeven moment als moeilijk ervaren om die spanning los te laten.
Adem dan naar die plek.
Volg je adem door je neus langs je keel.
Door je borst in je bak.
Je bekken en je benen.
Helemaal tot in je voeten.
Een merk dan?
Hoe je bij het uitademen zachtjes al het oude,
Alle spanning,
Alle beweging,
Loslaat.
Ook je schenen,
Je kaarten.
Herbewust,
Met je aandacht naartoe.
En dat alle spanning,
Alle beweging,
Dat daar misschien nog zou kunnen zitten.
Maar zachtjes van je afrollen als regendruppeltjes op een raam.
Volg je adem tot in je schenen,
Je keten.
En laat dat maar vervliegen in de ruimte rond je.
Zwaarder.
Zwaarder.
Het is echt aardig.
Ook je knieën en je bovenbenen.
Stel je maar even voor dat je een verzwaarteken over je heen trekt.
Helemaal over je been.
Maar zwaar teken dat alles in een diepe slaap brengt wat eronder ligt.
Alsof je benen loods zwaar beginnen worden.
Wegzakken in de grond onderin.
Alsof de zwaartekracht sterker en sterker lijkt te worden met elke adem.
Telkens je uitademt,
Zwaarder en zwaarder.
Puma boost.
Weer hielen.
Je been.
Steeds meer dieper in de grond getrokken worden.
Zwaarder en zwaarder met elke adem.
Terwijl je benen steeds dieper en dieper wegzakken.
Volg je zachtjes met je aandacht aan je bekken,
Je hupen.
Onder buik en onder rug.
Germ van ons fysieke lichaam.
Ik nodig je uit om eens goed diep in te ademen.
Om die plek te vullen met prachtige nieuwe energie.
En zachtjes,
Heel langzaam uitademen.
.
.
.
Houden los te laten.
En ook deze plek.
Zwaarder.
En zwaarder te maken.
Ook je buik en je rug.
Stel je maar voor dat je dat verzwaarde dekentje hoger trekt.
Net tot onder je borst.
En ook je buik en je rug.
Wegzakken in die diepe ontspanning.
Ga er maar bewust met je aandacht naartoe.
En maak dat maar zacht.
Agda Marlosser.
Magda maar zwaarder.
En zwaarder.
Het zelfke adem.
En dan trek je dat tekentje nog maar een beetje hoger.
Over je borst,
Over je schouders en je bovenrug.
Maar bewust met je aandacht naar die plekken.
En maak ook deze plekken maar zachter.
Zwaarder en zwaarder.
Telkens je uitademt,
Zwaarder en zwaarder.
Informaar,
Informaar.
Die zachte ontspanning in je borst,
In je schouder.
Als een dansende warmte uitbreidt en uiteindt.
Warm gouden gloed.
En uit je hart doorheen je borst naar je schouder stroomt.
Zo langs je armen.
Elleborghe.
Langs je polsen,
Helemaal tot in de toppen van je vingers te gaan.
En merk je dat je armen,
Je handen,
Je vingers.
.
.
Zwaarder en zwaarder beginnen worden.
Alsof ze in de grond getrokken worden.
Als ze magnetisch zijn en worden aangetrokken door een kracht onder je.
Zwaarder en zwaarder,
Met elke adem.
Sta jezelf maar toe om zachtjes weg te glijden in die diepe ontspanning.
Draai jezelf maar toe om je te laten vallen in de koesterende handen van moeder aarde.
Gedragen in zachtheid en in warmte.
Liefde,
Geborgenheid.
In vrede en in kracht.
Terwijl je hele lichaam steeds dieper en dieper wegzakt.
Merk hoe die ontspanning zich ook uitbreidt naar je hals en je nek.
Je kaken en je slapen.
Je voorhoofd en je oogleden.
Helemaal tot aan het puntje van je kruin.
Dieper en dieper,
Met elke adem.
Telkens je uitademt dieper en dieper.
En dan ga ik je vragen om het gevoel van ontspanning dat je op dit moment ervaart.
Om dat bewust te gaan vertupelen.
Adem maar eens goed diep in.
En heel langzaam met een F-klank weer uit.
En terwijl je uitademt,
Verdubbel je voor jezelf dat gevoel van ontspanning.
EEN Inhaal langzaam uit.
Heel goed.
Bevind jezelf op een prachtig strand.
Gouden stralen van de zon strelen je gezicht.
De wind dartelt vrolijk door je haren.
En het zachte zand kriepelt tussen je tenen.
Kleine witte schapenwookjes drijven langzaam voorbij aan de horizon.
Terwijl je geniet van het sussende geluid van de aanspolende galfjes.
En daar op dat prachtige strand nodig ik je uit om zo groot en zo mooi je kan je naam te schrijven in het zand.
Schrijf je naam maar zo groot en zo mooi je kan.
En dan zoek je maar een prachtig plekje.
En kijk je maar.
Hoe de golfjes beetje bij beetje uitrollen over het strand.
Dichter en dichterbij komen.
En beetje bij beetje je naam beginnen weg te spoelen.
Synchro,
Meiaarde.
Telkens je uitadem spoelt er een golfje aan over het strand.
Steeds een beetje verder.
De adem van de zee die zacht uitrondt over het gouden zand.
En steeds meer een beetje van je naam wegspont.
Met elke adem beetje bij beetje.
Bitch.
Bae bitch.
Tot je naam helemaal is weggespoeld.
En hij gaat je weer vragen.
Om het gevoel van ontspanning dat je op dit moment ervaart.
Om het nog eens te verdubbelen.
Haal me maar eens goed diep in.
Inhaal langzaam weer uit.
Terwijl je uitademt,
Verdubbel je voor jezelf dat gevoel van ontspanning.
Ademhaar is goed diep in.
Inhaal.
Langzaam.
Ik uit.
En voel maar.
Of je steeds dieper.
Dieper.
En dieper wegzakt.
Neonspanning.
Met elke adem dieper.
En dieper.
En dan tel je zachtjes af,
Van honderd naar nul.
In elk getal dat je telt,
Haal hem je uit.
Alsof je dat getal uitblaast en zacht laat vervliegen in de ruimte rond je.
En je merkt hoe verder je telt.
Hoe moeizamer het gaat.
En hoe dieper je wegzakt.
Om verder je telt.
Hoe mooizamer het gaat.
You know,
Deeper.
Je weet exact.
Dieper.
En dieper.
Zo diep dat je uitkomt op een prachtige plek in de natuur.
Dat kan een blik zijn waar je ooit al bent geweest.
Een plek waar je misschien ooit eens graag zou willen komen.
Misschien zelfs een plek dat je helemaal niet kent.
En neem voor jezelf maar rustig even de tijd om die plek te leren kennen.
Om die plek te ontmoeten.
En voor jezelf bewust maar even de tijd.
En gijs na wat je ziet.
Hoort.
Goed.
Ruikt of misschien zelfs proeft.
Het zie je.
Zie je torenhoge bomen waarvan de kruin reikt tot aan de hemel?
Of uitgestrekte vlaktes voor zover het oog kan zien.
Die misschien hoge bergtoppen met wilde stromen rivieren.
Of dichte,
Beboste djungels vol leven.
Welke kleuren schetsen het schouwspel van je beleving op die plek?
Welke bomen,
Planten en dieren zie je daar?
Wat zie je?
Wat hoor je?
Hoor je de wind die spelend ritselt door de bladeren.
Hoor je het geluid van de grond of de takjes onder je voeten.
Hoor je hoe de dieren hun lied zingen voor elkaar?
Het zachte,
Sissende geluid van een kabelend riviertje of aanspoelende golven.
Wat hoor je?
Het voor je.
Op hoe je de gouden stralen van de zon je gezicht verwarmt.
Hoor je de wind die liefdevol door je haren streelt.
De zachte grond onder je voeten.
Je hebt het ruwe oppervlak van bomen of grotsen.
Wat voor jaar.
Arrakje.
Lijk je die geur van de verse natuur?
Uitgebreide waaier van aromas van alle bloemen en planten dat daar leven.
Raak je die aardigeur van de grond onder je voeten.
De zachte geuren van het stromende water.
Wat raak jij?
En terwijl je die plek,
Die prachtige plek in de natuur,
Ontmoet,
Ontdekt en leert kennen.
En voor jezelf even de tijd om eens na te gaan wat je ziet.
Mijn hoor.
En je voelt.
.
.
I get rekt.
En misschien zelfs wat je proeft.
En terwijl je rondwandelt op die prachtige plek in de natuur.
Merk je in de verte een grote rode poort.
Iets in jou wordt nieuwsgierig.
Het trokken naar die poort.
Alsof ze er staat speciaal voor jou.
Je wat,
Een alternatief.
En wanneer je dichtbij komt,
Opent de poort zich.
Grote rode poort opent.
En een gids komt uit het niks naar je toegewandeld.
Hoe zie ik dit zijn?
Genie er hem of haar.
En die gids die neemt je bij de hand.
En wandelt samen met jou door die grote rode poort.
Je wandelt erdoor.
En komt uit op een prachtige uitgestrikte graswaide.
Onder een donkere met sterrenbelichte hemel.
In de verte zie je een gigantisch groot boonvuur,
Omringd met een cirkel van witte stenen.
Kom maar mee.
Echt iets.
Dit is waarom je hier bent.
Je wandelt met die gids mee naar het grote vuur.
En komt aan de grote witte stenen cirkel.
En die gids nodigt je uit om eens langs die stenen cirkel te lopen,
Rond het grote vuur.
Je wandelt langs de prachtige witte stenen.
Je voelt de warmte van de dansende tongen van grootvader vuur.
Je wandelt helemaal rond het vuur.
En kom terug uit bij je gids.
En vraagt om je hand uit te steken.
Aarzelend steek je je hand naar het vuur en je merkt terwijl het warm is,
Goud en stralend.
Het vuur je niet verbrennt.
Dit is het vuur van transformatie.
Weer klinkt het.
Terwijl je aan die grote witte steen,
Voor het prachtige goudige dans van grootvader vuur staat.
Merk je dat er rondom je een grote cirkel begint te vormen.
Voorouders.
In ziel en bloed.
Zijn die voor jou gekomen zijn.
Verzamelen zich in een grote cirkel om je heen.
Om je te dragen,
Te gietsen,
Te steunen.
Doorheen het ritueel van transformatie.
Grootmoeders en grootvaders.
Moeders en vaders.
Kinderen die ooit geweest zijn.
Familie in bloed en familie in ziel.
Honderden en honderden voorouders.
Verzamelen zich in een prachtige en krachtige grote cirkel om jullie heen.
Je kijkt naar het grote vuur voor je.
En de gids nodigt je uit om datgene te gaan loslaten.
Dat losgelaten mag worden.
Je keert meer aandacht in jezelf.
En voelt wat mag er losgelaten worden.
Dat pijn.
Dat verdriet.
Dat zit er.
Is dat jaloezie?
Is dat angst?
Is dat eenzaamheid.
Is dat het gevoel niet gezien te worden.
Het gevoel niet erkend te worden.
Het gevoel er niet te mogen zijn.
Maakt niet uit.
Slaat je ogen.
Zelfs achter gesloten ogen zie het gouden licht van grootvader dansen.
Geert naar binnen.
En voelt wat er losgelaten mag worden.
Haal het aan.
Neem het vast.
Als je voelt wat er losgelaten mag worden.
En zeg je,
Ik ben klaar en ik laat los.
Ga bewust met je aandacht naar dat gevoel,
Naar die emotie,
Naar die sensatie.
Namelijk met twee handen vast.
En zeg,
Ik ben klaar.
En ik laat los.
Ik ben klaar en ik laat me eens los.
Ik ben klaar en ik laat mijn verdriet los.
Ik ben klaar en ik laat mijn tranen los.
Ik ben klaar en ik laat het gevoel niet genoeg te zijn los.
Ik ben klaar en ik laat het gevoel er niet te mogen zijn los.
Ik ben klaar,
Ik laat mijn eenzaamheid los.
Ik ben klaar en ik laat dit gewoon los.
En moest er niets zijn dat zich aandient om los te laten,
Moest het te moeilijk zijn om vast te pakken.
Dan zeg je maar gewoon,
Ik ben klaar.
En ik laat dat wat mij niet weer dient los.
Ik ben klaar en ik laat dat wat mij niet meer dient los.
Je merkt bij elk gevoel,
Bij elke emotie,
Bij elke sensatie die je aanhaalt.
Dat er een zwarte smoothie vanuit je buik,
Vanuit je hart,
Vanuit je keel naar je handen stroomt.
Die je vanuit je handen aan het vuur kan geven.
Je stopt je handen in het vuur en je merkt hoe de gouden vlammen de zwarte smurrie verbranden,
Belichten en doen verdwijnen.
Zonder het je handen verbrand.
Ik ben klaar en ik laat los.
Zacht op de achtergrond beginnen de voorhouders een lied te zingen.
Ik heb bed.
Dat beulderend weergalmt over de eindeloze grasvlakte.
Een lied.
Zo warm en krachtig.
De sterren aan de hemel net iets helderder gaan stralen.
Een lied.
Dat je buik,
Je hart en heel je wezen doet beven.
In gedragenheid,
In geborgenheid,
In liefde.
In de ruimte om los te laten wat losgelaten mag worden.
Ik ben klaar.
En ik laat los.
En midden in de weergalmende klanken van het prachtige zingende gebed.
Hoor je de stuwing om in het vuur te stappen.
Je voelt diep in jou datgene dat losgelaten mag worden.
Of er nu een woord voor is,
Of niet.
Als beraden neem je het vast en zeg je ik ben klaar en ik laat los.
En stapt over de stenen midden in de witte stenencirkel in het grote vuur.
Alle smuttie,
Alle beladenheid,
Alle zwaarte die vrijkomt.
Wordt verbrand en losgemaakt.
Voor de dansende gouden tongen van grootvader vuur.
Niet alleen rond je,
Maar ook in je en door je.
De vlammen aan je voeten.
Zijpelen zacht langs je voeten naar binnen.
Langs je schenen en je katen.
Door je knieën en je bovenbenen.
Is je bekje in je buik?
Je borst.
Adem in je handen,
Je hal.
Helemaal door je kruin,
Terug heel,
Het vuur rondom je.
Midden in het vuur.
Klaar om los te laten.
Ergalmend het zingende gebed van de voorouders.
Een lied dat je hoort met je hart en voelt met je wezen.
Als je de neiging voelt om mee te bewegen op het ritme van het lied.
Als je de neiging voelt om te dansen,
Te springen.
Dan dans je maar in het vuur.
Weeg je maar mee op het ritme van de prachtige magische klanken.
Ben klaar en ik glad los.
Shake maar,
Beweeg maar.
Ik ben klaar.
En je laat los.
Als er nog laatste dingen zijn die je graag wil loslaten.
Specifieke pijnen,
Specifieke gevoelens en sensaties.
Specifieke obstakels op je pad.
Dan mag je die nu vastpakken.
En aan het vuur geven.
Laat het vuur alles maar verbrennen.
Je niet dien die je hoogste kunt.
Dat het vuur maar wegbrende.
Je ketent aan het oude.
En weer houdt om te stralen in je ware potentieel.
Laat het vuur maar leegmaken.
Zodat je als prachtig en nieuw bent.
Kan stralen op de wereld.
Je bent klaar en je laat los.
Terwijl je danst in het midden van het grote vuur.
Die rondom jou,
In de cirkel van voorouders,
Allemaal kleine lichtjes aanwakkeren.
De herten,
Die openen.
En als een zacht licht.
Hun warmte sturen,
Hun liefde sturen,
Hun kracht,
Hun moed,
Hun vertrouwen.
Aan het midden van de stenen cirkel.
Alsof je midden in een web van gouden stralen.
Omringd,
Geborgen en gekoesterd.
Gedragen in zachtheid,
Ter ruimte krijgt.
Om datgene los te laten wat losgelaten mag worden.
En onze laatste dingetjes zijn losgelaten.
Begint het vuur zachtjes te zakken.
Die denken om je heen.
Maar ook in je.
.
.
U zag het langs je kruin.
Je hoofd en je keel.
Weer naar je borst en je bak.
Door je bekje naar je benen.
Helemaal tot onder je voeten.
Waar het vuur zachtjes dooft.
Reis maar uit de assen,
Prachtige Fēnix.
Opgebrand en helemaal leeg.
Herboren in een nieuw licht.
Hef je hoofd.
Open je hart en open je vleugels.
Straal maar,
Prachtige Fenix.
Straal maar,
Prachtige ziel.
Terwijl je vleugels in je hart openen.
Je hebt er een prachtig,
Vurig licht op de cirkel van voorouders om je heen.
Een zachte warmte.
In eer biedt voor zij die voor ons gekomen zijn.
Voor zij die de weg hebben vrijgemaakt voor ons.
Wat is dat?
Die mee het ritueel hebben gedragen.
Die mij jou hebben gedragen.
Het heilige vuur van de Fēnix.
Dank je.
Dank je.
Dank je.
Zacht je zakje weer naar de grond.
Met een hart gevuld.
In een glimlach getoverd wandel je samen met de gids weer naar de rode poort.
Iets kijkt je aan,
Ligt zijn hand of poot op je hart.
En fluistert nog zacht een laatste boodschap.
Of dat nu een beeld is?
Een symbool,
Een zin,
Een woord,
Een lied.
Maakt niet uit.
Laat de boodschap als een dertelend veertje maar zachtjes neerdalen op je hart.
En voel maar.
En dan neem je afscheid.
En wandel je terug door de Rode Poort naar jouw prachtige plek in de natuur.
Ontaan van het oude.
En erboren in het nieuwe.
Breng jezelf maar zachtjes terug naar het hier en nu.
Beweeg eens met je tenen.
Beweeg eens met je vingers.
Neem maar rustig de tijd en breng jezelf maar helemaal terug.
En als je klaar bent,
Mag je je oogjes openen.
Maak kennis met je leraar
Gerelateerde Meditaties
Trusted by 36 million people. It's free.
Get the app