Herfstwandeling: Creëer Je Voedingsrijke Bodem

Deze kalmerende visualisatie brengt je naar de verstilde schoonheid van een herfstpark, waar je je afstemt op de transformerende energie van het seizoen. Je maakt een symbolische wandeling langs tien majestueuze eikenbomen om los te laten wat je niet langer dient en een voedingsrijke bodem voor jezelf te creëren. Vind in dit moment een diep vertrouwen en steek jouw innerlijke lichtje aan ter voorbereiding op de winter.

Transcript

Ik ben Nanda Jorna en welkom hier op deze plek.

Ik heb een kalmerend verhaal geschreven en voor jou ingesproken om af te stemmen op de energie van de herfst.

Neem een moment om te voelen of je comfortabel ligt.

Of misschien zit jij wel.

Voel je vrij om je lichaam nog wat te verplaatsen,

Totdat je helemaal op je gemak bent.

Word je bewust van de plekken waar je lichaam contact maakt met de ondergrond.

Breng naar je aandacht,

Naar je ademhaling.

Naar het kalme ritme van je buik die zachtjes op en neer beweegt.

Bij elke inademing bot je buik op en bij elke uitademing zakt hij weer terug.

Volg deze natuurlijke stroom van je adem,

Zonder iets te forceren.

Merk op hoe je lichaam met elke ademteug een beetje meer ontspant.

Misschien voel je ook wat meer dat je je kan overgeven aan de zwaartekracht.

Je adem is traag en laag.

Ik nodig je uit om in gedachten mee te gaan op een herfstwandeling en zo de kalme aardende energie van dit seizoen te omarmen.

Net als de bomen hun bladeren loslaten om een voedingsrijke bodem voor de toekomst te creëren,

Mag jij vandaag een voedingsrijke bodem voor jezelf creëren.

Stel je voor dat je in een prachtig park staat.

Het park is gevuld met rijen,

Oude bomen en daar langs loopt een voetpad.

De kleuren van de herfst lijken je te roepen.

Vooral het diep geel en warme oranje van de bladeren vallen je op.

Het is windstil en de lucht is fris en helder.

In je ooghoek zie je een merel wegvliegen en een zachte grimlach verschijnt op je gezicht bij het zien van dit prachtige wezentje.

Je zet een paar passen en je staat aan het begin van het voetpad.

Ongeveer tien meter verderop staat een indrukwekkende eikenboom,

De eerste van een lange rij.

Je loopt richting de eerste eik terwijl je de omgeving dieper in je opneemt.

Groene en bruine eikels liggen verspreid op de grond,

Andere hangen nog in de boom.

Langs de bomenrij zie je een gracht waarop houtbootjes dobberen.

Tussen de houtsnippers onder de bomen zie je dat witte zwammen in allerlei groottjes opkomen.

Aan het einde van het pad in de verte zie je een wit bankje staan,

Vlakbij een brug.

Je telt de majesteuze eikenbomen langs het pad.

Het zijn er precies tien.

Je besluit om aan je wandeling te beginnen langs de eikenbomen.

Bij de eerste boom aangekomen laat je je vingers even over de ruwe schors glijden.

Hier en daar laat de schors los en zie je de littekens die het in zijn groei heeft opgelopen.

Het doet je denken aan alles wat je heeft gevormd.

Terwijl je verder wandelt naar de tweede boom merk je op hoe het water naast je glinstert in de zachte herfstzon.

Je neemt de perfecte schittering waar,

De koele frisse lucht is een fijne streding op je wangen en je merkt dat je bij elke stap wat meer ontspant.

Bij de derde boom voel je hoe de blauwe lucht en het zonnetje steeds meer je hart openstellen.

Voor dit moment voor jezelf.

Je loopt in een rustig tempo verder naar de vierde boom.

Elke stap lijkt wat lichter te worden,

Alsof je achterlaat wat je niet langer dient.

Bij de vijfde boom valt je oog op de bladeren op de grond.

Van bijna vergane gecomposteerde bladeren tot bladeren die net zijn gevallen.

Je kijkt nog eens beter en bij de zesde boom zie je een heel palet aan kleuren.

Oranje,

Dieprood,

Naar bijna bruin.

Sommige bladeren zijn opgedroogd en opgekruld,

Andere gescheurd of gebroken,

En weer andere nog helemaal gaaf.

Bij de zevende boom laat dit beeld je voelen dat alles er mag zijn,

Precies zoals het is,

Ook al jouw opgekrulde,

Gescheurde of gebroken kanten.

Je loopt door naar de achtste boom,

Met het besef dat al deze bladeren,

Al deze ervaringen en bron van inspiratie en informatie voor je zijn,

Jouw bladeren.

Ze wijzen je de weg op je pad naar innerlijke groei.

Je merkt dat het lopen langs de bomen je lichaam in beweging brengt,

Maar ook helderheid creëert in je hoofd.

Bij de negende boom buk je en pak je een pasgevallen blad op.

Je bekijkt de nerven aandachtig.

De fijne lijnen in het blad vormen een verfijnd web,

Een klein kunstwerk van moeder aarde.

Met het blad in je hand passeer je de tiende en laatste boom.

Je blik is nu gericht op het witte bankje voor je.

Met een paar passen ben je er.

Je ziet dat er een stukje tekst op het bankje staat gegraveerd.

Web van bewustzijn,

Gewevenkracht,

Voelbare verbinding,

Het web van mijn hart.

Het bankje nodig je uit om te gaan zitten en een connectie te maken met je hart.

Je neemt plaats en legt je vrije hand op je hart.

Om even contact te maken met dit krachtige centrum in jezelf,

Jouw innerlijke kompas.

Je bekijkt het blad in je andere hand.

Dan zie je een witte krijtstift naast je liggen.

Op het blad schrijf je wat je los wilt laten.

Een woord,

Een gevoel of een situatie die voor jou nu passend is.

Wat schrijf jij op het blad?

Als je dat hebt gedaan,

Sta je op en loop je naar de reling van de brug.

Je leunt eroverheen.

Het blad,

Beschreven met wat jij wilt loslaten,

Gooi je met een zacht boogje het water in.

Je kijkt hoe het langzaam wegdrijft,

Steeds verder weg,

Langs de dobberende bootjes,

Totdat het volledig uit het zicht verdwijnt.

Je beseft dat het gevoel dat je steeds ergens achteraan moet rennen,

Met het blad mee wegdrijft.

De neiging om je te haasten vervaagt.

Net zoals het blaadje sta je open om je te laten opnemen in het grotere geheel.

Klaar om te vertrouwen dat overgaven aan het hier en nu helemaal oké is.

Je merkt dat je vanbinnen klaarmaakt om een klein lichtje aan te steken.

Een lichtje dat je warm zou houden in de komende winter.

De herfst is de perfecte tijd om je hierop voor te bereiden.

Om je voor te bereiden op donkere dagen,

Met jouw eigen innerlijke licht als baken.

Je draait je om en gaat weer op het bankje zitten.

Een diep en voldaan gevoel daalt over je neer.

Dit heldere,

Warme gevoel,

Zo passend bij de herfst,

Neem je met je mee.

Je drapeert het als een perfecte,

Zachte sjaal om je heen.

Een gevoel om mee naar huis te nemen.

Waar je ook bent.

Waar je ook maar naartoe gaat.

Dit was het einde van het herfstverhaal.

Ik wens je een fijne dag of avond.