1. Compassievol Omgaan met Ongemak - Wake up call

In deze 1-ste Podcast-sessie richten we ons op de macht der gewoonte wat betreft het oordelen en vergelijken. En vooral op het onbewuste effect hiervan - 99% van onze leef-tijd wordt hierdoor bepaald -. Onbewust cultiveren we dubbellijden. Deze sessie inspireert een leefstijl, waar het oordelen kan transformeren naar vriendelijk gewaarzijn. Met recht ene wake-up-call. Het effect is dat het vanzelfsprekender wordt om oordeelsvrij af te stemmen op de directe ervaring.

Transcript

De kracht van het trainen van compassie is gelegen in een helder uitgangspunt,

Namelijk het volgende.

De herkenning en erkenning van jouw klacht als zijnde een directe ervaring,

Los van oorzaak of diagnose.

Jouw directe beleving dus van dat wat je zogezegd aan shit ervaart,

Aan klein of groter ongemak concreet voelbaar in je lijf.

Wat ervaar je op dit moment als ongemak,

Heel direct,

Waarneembaar,

Middels een of meerdere sensaties,

Zoals kloppen,

Steken,

Een pijnlijk aandoende sensatie,

Mogelijk moeheid,

Pure onrust.

Stel,

Je hebt nu pijn,

Ongemak,

Ervaart een last,

Dat is al vervelend genoeg.

Wat is jouw eerste reactie erop?

Ben je geneigd zorgzaam en vriendelijk te zijn,

Voor wat je opmerkt?

In dat geval gefeliciteerd,

Je bent een zeldzaamheid.

Eerder dan zorgzaamheid te betrachten,

Zijn we in eerste instantie namelijk geneigd een bikkel voor onszelf te zijn,

Te doen of er niets aan de hand is,

Of misschien wel tegenovergestelde en dat komt eigenlijk op hetzelfde neer,

De idee niets meer te kunnen de rest van de dag of week en bijvoorbeeld alles af te zeggen.

Ongemerkt speelt in dat oordeel,

In het gedrag,

In reactie erop,

Nog iets anders,

Namelijk de ander.

Onbewust zijn we ons de hele dag aan het vergelijken,

Met een ander,

Of die nou bekend is of niet,

Maar dat vergelijken kleurt in sterke mate ons oordeel over hoe we ons voelen en hiermee omgaan.

Probeer er maar eens op te letten de komende 24 uur,

Er op te letten hoe vaak je je vergelijkt met een ander.

Op het moment dat ik deze cursus podcast zou ontwikkelen,

Heb ik tussen aanhalingsteekjes gezegd,

Geluk,

Heb ik het geluk,

Juist nu te maken te hebben met een armblessure ten gevolge van een val van de fiets,

Een blessure waarvan lastig is in te schatten of dit van voorbijgaande aard zal zijn of niet.

Als het gaat om onze manier van reageren op pijn,

Op ongemak,

Komen we vergelijkbare onbewuste patronen tegen.

Er is dus sprake van gedeelde menselijkheid.

Mijn ervaring in relatie tot deze blessure laat ik dan ook speels fungeren als illustratie bij de sessies.

In mijn geval,

Ik mag voor mezelf niet klagen over mijn armblessure,

Welke me overigens wel fors belemmerd,

Want ik kan niet naar mijn favoriete dansles en dat is een belangrijke uitlaatklep voor me.

Sterker nog,

De armblessure belemmerd me in alle sporten die ik juist graag doe.

Maar ik mag niet klagen,

Want,

Nou dan komt die andere om de hoek,

Ik zie opeens dat mijn buurman al maanden kampt met forse duizeligheid,

Die hem in alles belemmerd.

En op zijn beurt vergelijkt die buurman zich vast weer met zijn schoonzus,

Die onlangs de diagnose darmkanker kreeg.

Of hij vergelijkt zich met een kennis die ogenschijnlijk nooit iets mankeert en heerlijk met de camper naar Spanje kan gaan rijden,

Iets wat hij zelf juist graag doet.

Dit vergelijkingsproces vindt plaats in het onbewuste.

Maar het beïnvloedt ons wel.

Het vergelijken en oordelen over onszelf of een ander,

Dat zorgt voor een stukje ontkenning.

Rationalisering.

We voelen dan niet wat er is en we bagatelliseren dat wat we eventueel wel voelen of vergroten het juist makkelijk uit.

Vroeg of laat leidt dit patroon van vergelijken en veroordelen tot een situatie waarin we in eerste instantie makkelijk over of juist ver onder onze grenzen gaan functioneren.

Dit resulteert dus in meer of juist minder doen dan goed voor je is.

Zoiets gebeurt buiten onze bewuste wil om.

En dat is wel goed om ons te realiseren.

Als we het bij een ander namelijk zien,

Ligt vaak de ergernis,

En het verwijt,

Heel makkelijk op de loer,

Omdat het lijkt of die ander iets niet wil zien,

Of stomweg de kop in het zand steekt.

Maar die ziet het gewoon weer op dat moment niet.

Ik zelf kon bijvoorbeeld niet dansen,

Dus zette ik me aan om iets meer banen te zwemmen.

Dat ging namelijk wel,

Zei het dan met één arm.

Hoe grappig weet je hebben,

Ik zwom met één arm.

Ik meende super afgestemd bezig te zijn,

Tot ik op een bepaald moment,

Ja blijk,

Toch wel s'nachts vaak half wakker te liggen.

Ik was me er niet echt bewust van,

Zeker niet dat dit met die pijnlijke arm te maken had.

Mijn man merkte het op.

Die gaf in de ochtend aan,

Nou,

Je ligt nog rood te kreunen s'nachts.

De opmerkzaamheid van mijn man en het benoemen van wat hij waarnam,

Dat deed bij mij pas een lichtje branden.

Bewustwording op een automatisch patroon,

Waarin we dus ongemerkt fors over of juist onder onze grens gaan bewegen,

Is de belangrijkste eerste stap.

Pas dan,

Slechts als dat proces van bewustwording actief kan zijn,

Dan kunnen we,

Zoals Kabat-Zin zegt,

Ons bewust leren verhouden tot ongemak en pijn.

Bewustwording op deze patronen is dus de sleutel om de switch te kunnen maken van reactief naar meer antwoordend leven.

En nu het goede nieuws,

Adembewustzijn is de basis van dit bewustzijn.

Het puur bewust worden van de adembeweging,

Dus niet het slechts weet hebben van,

Maar deze van binnenuit waarnemen en volgen,

Dat werkt als een wekker die afgaat en mij steeds weer herinnert aan wat is,

Hier en nu.

Laten we dit adembewustzijn dan ook nu eens ter plekke oefenen.

We beschouwen desgewenst als een experimentje,

Niet meer en niet minder.

De oefening gaat het makkelijkst als het rustig om je heen is,

Je niet gestoord kan worden voor de komende minuten.

Het helpt om vooraf te zeggen dat je er gewoon weer even niet bent.

Breng jezelf dan nu in een houding,

Zittend of liggend,

Welke comfortabel voor je is en je tevens helpt om helder en wakker aanwezig te kunnen zijn.

Is de temperatuur oké?

Heb je het warm,

Dan wel koel genoeg?

Leg zo nodig een dekentje over je heen of bij je in de buurt.

Eventueel een kussen onder het hoofd of achter in de rug.

Zorg in die zin goed voor jezelf.

Sluit zo je wilt de ogen.

Dit zorgt voor wat minder prikkels waar de aandacht automatisch naartoe kan schieten.

Maar als je hier juist onrustig van wordt,

Laat dan de oogleden gewoon een beetje zakken.

Dan wel richt de blik schuin voor je.

Leg dan nu de handen,

Mits oké voor je,

Losjes op de buik.

En richt je aandacht eens op de bewegingen van de buikwand.

De buikwand zet iets uit en daalt weer iets in.

Volg deze beweging maar eens.

Met een zekere nieuwsgierigheid.

Hey,

What happens?

Mogelijk merk je dat er nog iets beweegt in het lichaam.

Voel je het borstgedeelte zachtjes op en neer gaan?

Of beweging van de lucht rond neusvleugels?

Wees het je gewaar.

Het lichaam in rust en tevens vol subtiele beweging.

Full aliveness.

Deze subtiele bewegingen zijn er dus dankzij de adembeweging.

Je hoeft er niets voor te doen.

Adem ademt zichzelf.

Dat ervaren.

Puur merkbaar in het lichaam als een zachtjes uitzetten en weer indalen.

Puur volgend met je aandacht.

Het op en neer gaan van de buikwand.

Richt dan nu de aandacht eens op een ander gedeelte van het lichaam.

Niets doen,

Puur ontvankelijk voor dat wat je waarneemt aan beweging onder invloed van de adem.

Breid nu de aandacht geleidelijk weer wat verder uit.

Gewaar van een subtiele beweging in het gehele lichaam.

In de voorzijde,

De achterzijde.

Mogelijk gewaar van de zijflanken.

Nieuwsgierig en ontvankelijk.

Steeds weer opnieuw.

Volgen hoe het lichaam wordt geademd.

Er kan veel mis met je zijn.

Je kunt zelfs het idee hebben dat er meer mis dan goed is met je.

Maar je in aandacht verbinden met de adembeweging herinnert je aan het volgende.

Zolang je ademt is het ten diepste meer goed dan mis met je.

Misschien merk je wel dat je wat dieper zakt in de stoel of op de matras onder je.

Het lichaam kan als het zwaar mag worden,

Veel makkelijker ontspannen.

Er hoeft verder niets.

Komt er een gevoel op,

Een emotie,

Prima.

Dat kan er gewoon zijn zonder dat je daar verder iets mee doet.

Voel je de rust zelf of voel je misschien wel helemaal niets?

Het is oké.

Deze oefening kent geen fout of goede gevoelens.

Er hoeft nu niets anders te zijn dan dat het is.

Hoe je je ook voelt.

Rust,

Onrust,

Hoe de adem ook gaat.

Daarin mogen thuiskomen.

Ontdekkend hoe een inademing wordt ingezet,

Een uitademing volgt en hoe deze volledig er kan zijn,

Naarmate jij de adem daartoe tijd en ruimte geeft.

Meestal willen we van alles doen,

Iets veranderen of wat dan ook.

En nu oefen je om gewoon maar te zijn met wat er is.

De ervaring van dit moment kan zijn wat is.

Ook als daar een gemoedstoestand herkenbaar is,

Zoals frustratie,

Kalmte,

Moeheid,

Piekeren,

Misschien wel lusteloosheid,

Weerstand of een genieten.

Je ontwaakt in een puur aanwezig zijn bij en met dat wat is.

Aandacht en adem laten samenvallen en je ademt op dat wat er is,

In en weer uit.

In een continuum.

Je doorbreekt de gebruikelijke menselijke neiging,

Namelijk het patroon waarin de aandacht wordt gekaapt door een oordeel of een gedachte over dat wat er is.

En nu adem je dus puur met dat wat er is,

Vrij van een oordeel.

Je hoeft er niets van te vinden.

De ervaring is de ervaring.

Ben je bewust met de aandacht bij de adem,

Volg je deze,

Dan merk je dat er niet geoordeeld wordt.

Dan vervalt het vergelijken.

Je ontwaakt puur te midden van dat wat nu is.

Alle mentale activiteit verdwijnt.

De geest is geland in het lichaam.

Adembewustzijn verlost ons dan ook van de onhelzame mentale overkill.

Je mag geleidelijk de oefening weer afronden.

Neem de tijd om de overgang te maken.

Het is wel tijd nemen om je ogen te openen.

Dan is zo de geluiden om je heen waar te nemen.

De dingen die je ziet.

Beweeg eens.

De vingers,

Handen of woordens je verandert van houding en gaat zitten of gaat staan.

Met oprecht respect voor jezelf.

Gun het jezelf nog eens.

Vrij van een oordeel over de ervaring van dit moment.

Met een houding dus van komen wat komt.

Laat een zijn wat er is.

Laat een gaan wat gaat.

Reviews

Heel treffend beschreven. Fijne stem, fijne begeleiding. Zeer goed te volgen. Kijk uit naar de andere podcasts!