Knut de jonge ijsbeer 6min55 Massageverhaal

Dit massageverhaal neemt je mee op avontuur met Knut de jonge ijsbeer. Hij gaat voor het eerst zelf op pad en komt daarbij in aanraking met verschillende elementen. Door de massagetechnieken toe te passen die bij dit massageverhaal hoort kan je kind zich nog beter inleven in het verhaal en heerlijk ontspannen.

Transcript

Kennen jullie Knut,

De jonge ijsbeer al?

Knut is voor een jonge ijsbeer best groot,

Sterk en een klein beetje onhandig.

Zeg maar gerust,

Wat klungelig,

Maar dat maakt voor Knut niets uit.

Dat hoort er gewoon bij.

Een lange winterslaap,

Worden Knut en zijn mama wakker in een hol,

Diep onder de sneeuw.

Hij rekte zich eens goed uit en strekte al zijn poten.

Dit is het eerste jaar dat hij zonder zijn mama op pad mag.

En wat heeft hij er zin in?

Hij kan niet wachten om eindelijk naar buiten te gaan.

Knut stak zijn zwarte neus omhoog en daarna volgde de rest van zijn witte,

Pluizige lijf.

Hij nam eerst eens een paar keer goed adem en liet die heerlijke koele lucht naar binnen stromen.

Het waaide een beetje,

Maar met zo'n dikke vacht had Knut het allesbehalve koud.

Het had vannacht gesneeuwd en de zon bekaatste fel op al het witte om hem heen.

De lucht was helder blauw en Knut ging op pad.

Hij zette zijn grote poten stevig weg in de diepe sneeuw en klom de dichtstbijzijnde berg omhoog.

Op de top van de berg kon Knut erg ver kijken.

Wat een prachtige witte wereld!

Wat kon hij van de sneeuw en het ijs genieten!

Hij maakte een sprong van blijdschap en gleed,

Zich zag,

Vele meters naar beneden.

Wat was dit geweldig!

En wat ging hij hard!

De wind blies door zijn haren.

Eenmaal uitgeraast,

Tuimelde hij talloze rondjes met zijn poten plat op het ijs.

Dit was het zeeijs.

Zou het dit jaar wel dik genoeg zijn?

Dat is altijd weer spannend.

Knut kon namelijk nog niet zo ver zwemmen.

Als de mensen goed voor de planeet zorgen,

Dan blijft het ijs hier dik genoeg.

Hij voelde voorzichtig met zijn voorste poot.

Eerst de ene,

En toen de andere.

En wanneer hij merkte dat het ijs dik genoeg was,

Zette hij weer een paar stevige stappen richting de berg.

Wat was hij ver naar beneden gegleden!

En die berg leek van onderen ineens een stuk hoger.

Knut zette zijn klauwen eens goed in het ijs en klom beetje bij beetje steeds een stukje hoger.

Af en toe nam hij even rust om om zich heen te kijken.

Maar hij wist dat wanneer hij bovenaan de top wilde komen,

Hij toch echt even moest doorzetten.

Op de top van de berg streek Knut alle harde stukjes ijs uit zijn vracht,

Zodat hij weer helemaal zacht en pluizig was.

Hij was wel moe geworden na zo'n klimtocht.

De zon stond al laag en het duurde niet lang meer voordat hij onderging en de eerste sterren tevoorschijn kwamen.

Tienduizenden kleine vonkellichtjes van al die kleine sterretjes.

Hij ging er eens goed voor liggen om al die wonderlijke lichtjes eens goed te bekijken.

Doe dat zelf ook maar eens bij een heldere nacht.

Hij knipperde nog eens goed met zijn ogen en hij zag het goed.

Een speciaal soort licht kwam tevoorschijn.

Het pollicht.

Iets wat alleen hier echt goed te zien is.

Vlaarden en slierten van allerlei verschillende kleuren groen zuisten metershoog boven zijn hoofd voorbij.

Aurora had zijn vader het genoemd.

En het was werkelijk een van de mooiste dingen die hij ooit had gezien.

Hij wreef zijn poten nog eens goed warm en maakte een lekker plekje voor zichzelf om zomaar nog wat langer te genieten van al dat natuurschoon dat zich boven zijn hoofd afspeelde.

Wat was hij een gelukkige ijsbeer en wat was hij blij dat hij dit kon meemaken.