Moeiteloosheid

Welkom in het Zelfkennislab.

Mijn naam is Vik en ik geef je graag deze meditatie over moeiteloosheid.

Voor nu mag je je ogen even sluiten.

Even voelen hoe je zit.

Als je goed op de beide zitbeentjes,

Onderaan je ruggenwervels,

Zit,

Dan mag je je buik laten hangen.

Zo kan je rug loskomen van de stoelleuning.

Je ruggenwervels helemaal zelfstandig zitten.

Laat je schouders maar lekker ontspannen.

Je armen en handen hoeven helemaal niets te doen.

Je benen zijn relaxt.

Je hoeft even helemaal niets.

Ademhaling gaat geleidelijk door.

In en uit.

In een natuurlijke kadans.

In een natuurlijk ritme.

Je moet niet ademhalen,

Maar het gaat vanzelf,

Moeiteloos.

En soms kan het voelen alsof er zoveel moet.

Ik noem dat in communicatietrainingen wel het eeuwige moeten of de ziekte van moetisme.

We moeten niet alleen van de omgeving heel veel,

Maar ook vaak van onszelf.

Juist van onszelf.

We moeten vaak ons best doen.

Herken je dat?

Misschien zei je moeder het vroeger al,

Of je vader.

Doe je wel je best?

En soms kunnen we als excuus nog wel eens roepen,

Ja,

Maar ik heb wel mijn best gedaan.

Eigenlijk is dat heel verdrietig,

Want je zou kunnen zeggen dat je altijd je best doet.

Jij,

Ik,

Iedereen.

Adem er even diep uit.

Je zou kunnen zeggen dat we altijd ons best doen.

Ook al zijn we moe,

Of geraakt,

Of verdrietig,

Bang of boos,

We doen altijd ons best.

In dat moment.

Beter konden we het niet doen,

Want als dat zo was geweest,

Als we het beter hadden kunnen doen,

Hadden we het dan niet gewoon gedaan.

We zouden kunnen berusten in het gevoel dat we altijd het beste doen wat op dat moment mogelijk is.

We hebben naar eer en geweten gehandeld.

En ja,

Soms komen we er achteraf achter dat iets beter had gekund.

Maar achteraf is altijd makkelijk praten,

Toch?

Of als anderen zeggen,

Had het maar zus gedaan,

Had het maar zo gedaan.

Dan kunnen we het gevoel krijgen dat we niet ons best hebben gedaan.

Maar die andere kijkt vanuit zijn of haar eigen perspectief,

Vanuit zijn of haar eigen referentiekade.

En dat oordeel hoort bij hem of haar.

Het zegt niet altijd wat over jou,

Of of je wel of niet je best hebt gedaan.

Laat je lichaam even ontspannen.

Voel iedere spier,

Iedere vezel in je lichaam.

Voel het openen.

Voel het relaxen.

Het mag er zijn zoals het nu is.

Misschien is het wel bang of moe of pijnlijk of verdrietig.

Maar laat het maar even zijn zoals het voelt.

Het mag allemaal.

Alles wat er is kunnen we respectvol benaderen,

In ieder moment.

Zonder oordeel.

Zonder moeten.

Als we het moeten omdraaien in mogen,

Dan krijg je er misschien een heel ander gevoel bij.

Ik moet de afwas doen,

Of ik mag de afwas doen.

Ik heb vaat,

Kopjes,

Borden,

Om af te wassen.

En ik heb blijkbaar vieze vaat,

Omdat ik goed,

Lekker en gezond heb gegeten en gedronken.

Dat is iets om dankbaar voor te zijn.

Je mag je vaat doen.

Daar zou je zelfs van kunnen genieten.

En dat dankbare gevoel in je lichaam laten doorzuipelen,

In plaats van het gevoel van moeten.

Ik moet de vaat doen,

Want er staat nu al een dag.

Ik verwacht het van mezelf.

En wat stom,

Ik had het eigenlijk al eerder moeten doen.

Dat geeft een heel ander gevoel in je lichaam,

Dan wanneer je de vaat mag afwassen.

En zo is het eigenlijk met alles.

Je ziet wel eens mensen die heel ziek zijn en die die dankbaarheid nog sterker kunnen voelen,

Of juist sterker kunnen voelen,

Omdat ze dankbaar zijn voor dat wat nog wel kan.

Als we dingen niet meer kunnen,

Dan weten we pas wat we missen.

Dan weten we pas dat we er eigenlijk dankbaar voor hadden kunnen zijn,

Op het moment dat we het nog wel goed konden.

Ook bij oudere mensen zie je dat.

Het lichaam kan minder worden,

De ogen worden minder,

De fijne motoriek wordt misschien minder,

De grove motoriek van het lopen,

De mobiliteit wordt misschien minder.

En dan is het de kunst om dankbaar te zijn voor dat wat je wel nog kan,

Voor dat wat je wel nog mag.

Als wij dingen gaan zien als mogen,

Dan stroom je makkelijker mee in dat wat de bestemming is van de dag,

Dat wat de bedoeling was in de dag.

En als je heel veel moet van jezelf,

Lijk je misschien soms vast te zitten in dat moeten.

Ik wil dit nog gerealiseerd hebben,

Ik wil dat dat nog af is,

Ik wil dat dat nog beter wordt,

Nog meer schaven,

Nog meer verbeteren,

Want het moet allemaal netjes en precies en af,

Op tijd.

Als ik het zo zeg,

Dan gaan mijn spieren al verkrampen,

Samentrekken.

Het moetisme,

Het eeuwige moeten,

Kan voelen als een kramp,

Als een continue aanspanning van onze spieren,

Van ons lichaam,

Van ons brein,

Van ons hart zelfs,

Ons gevoel.

En mijn ervaring is,

Dat wanneer je leert mogen van jezelf,

Toestaan dat er is wat er is,

Dat dingen moeitelozer gerealiseerd worden,

Dat er meer tijd lijkt vrij te komen,

Dat je nauwelijks haast hoeft te hebben.

Adem even diep uit.

We hadden al gezegd dat die ademhaling helemaal vanzelf gaat,

Moeiteloos.

En dat is met alles in de natuur ook zo.

Als wij aan het gras gaan trekken,

Dan groeit het niet harder.

Die boom die ieder jaar een keer bloeit,

Die doet ook niet zijn best.

Het gaat bloeien als de tijd rijp is.

En wij kunnen ook bloeien,

Stralen als de tijd rijp is.

En dat kunnen we doen door meer aandacht te geven aan dat wat mag en minder aandacht te laten gaan naar ons best doen.

Vertrouwen op dat we altijd het beste doen,

Wat er op dat moment gedaan kan worden.

En soms is dat heel hard werken,

Je heel stevig inspannen.

Vaak is dat ook ontspannen werken,

Relaxen.

Vanuit de ontspannen houding in het werk heb je een directe verbinding met de stilte,

De ruimte,

De rust.

En dan stopt die hectische gedachtenstroom in ons hoofd.

Of het vertraagt in ieder geval.

En doordat de gedachten vertragen,

Komt er rust en ruimte om te voelen wat jouw behoefte is.

Als je ruimte maakt voor jouw behoefte,

Dan lukt het om beter te prioriteren.

En dan lukt het om makkelijker nee te zeggen tegen de taken die er niet zo toe doen.

Het brengt je tot de kern,

Het maakt je efficiënt.

En in die efficiëntie is die moeiteloosheid voelbaar.

Vertrouwen op die moeiteloosheid is niet altijd eenvoudig.

Maar ik wil je uitnodigen om regelmatig je aandacht naartoe terug te brengen.

Om bewust te kiezen voor moeiteloosheid,

Voor het mogen,

Voor de ontspanning,

Zoals je nu tijd hebt genomen.

In deze meditatie voel je lichaam.

Voel of het nog ontspannen is.

Soepel,

Vrij.

Voel hoe hoog je ademhaling in het lichaam landt.

Scan je lichaam van top tot teen.

En als je ergens spanning opmerkt,

De kramp van het moeten,

Kun je dat ontspanning geven.

Die kramp van het eeuwige moeten kan in je hoofd zitten,

In je gedachten,

Daar kun je vastzitten.

Het kan ook in je lichaam vast gaan zitten,

Of in je hart.

En misschien wil je de uitnodiging aannemen om het nu ruimte te geven.

De ontspanning in je gedachtenstroom.

De ontspanning te zoeken.

In je hart.

De ruimte in je hart.

De ontspanning in je lichaam.

In het heren nu.

Want jij mag deze meditatie volgen.

En zoals in de natuur alles doorgaat,

Ontwikkel en groei jij ook door.

Alles op zijn tijd.

Ik wens je toe dat je daarop vertrouwen kunt.

En voor nu mag je nog meer aandacht schenken aan je lichaam.

Kijken hoe je zit.

Je ogen openen en de ruimte waarin je zit weer waarnemen.

In alle rust weer verder met de dag.

Ik wens je een ontspannen en moeiteloze dag toe.

Heb het fijn.