De Bergmeditatie

Deze geleide meditatie heet de bergmeditatie.

Mijn naam is Barba Vermeer en ik ga je begeleiden.

Ga voor deze meditatie als het mogelijk is op de grond zitten,

Op een kussen.

Laat de onderkant van je lichaam een stabiele basis vormen,

Waaruit de bovenkant van je lichaam zich dan weer opheft met een rechte rug.

En als het je niet lukt om op de grond te zitten,

Dan kun je plaatsnemen op een stoel.

Zorg dan dat ook deze houding recht en open is.

Merk dan op hoe zo de basis van je lichaam zijn plaats inneemt.

Je hoofd staat recht op je nek en je schouders.

Je schouders zijn helemaal ontspannen.

Misschien vind je het fijn om ze even op te tillen en ze weer te laten vallen.

Je handen die rusten op je schoot of in je benen.

Laat je houding dan zo zijn,

Dat je waardigheid en rust uitstraalt.

Dan wil ik je vragen je aandacht te brengen naar de beweging van de adem.

Merk op hoe de lucht die je inademt je longen vult en je borst en je buik doet reizen en dalen op het ritme van je ademhaling.

Het reizen en dalen bij elke in- en elke uitademing.

Neem even de tijd om contact te maken met de adem.

Dan wil ik je vragen om jezelf voor te stellen in je fantasie.

Een berg voor je te nemen.

Denk er niet te lang over na.

Neem het eerste beeld wat in je opkomt.

Het kan een berg zijn die je kent van een vakantie.

Van een plaatje uit je jeugd.

Of een beeld dat zomaar doet opreizen.

En neem dan vervolgens deze kwaliteiten van deze berg in je op.

Zoals je hier nu zit.

Stevig.

Rustig.

Met je basis op de stoel of op het kussen.

En met de waardige houding.

En je voelt het als het ware veranderen in de berg die je net in je fantasie voor je zag.

En zie dan eens hoe onbewegelijk en massief de berg is.

Hoe prachtig.

Of je nu vanaf dichtbij of van veraf kijkt.

En kijk dan of je je een kunt voelen met de berg.

Zodat jij als het ware de berg wordt.

Je hoofd is de top.

Je schouders zijn de flanken.

Je zitvlakkende benen worden de basis van de berg.

De basis in je kussen op de grond of op de stoel.

Misschien kun je voelen dat je lichaam iets van de kwaliteiten van die berg aanneemt.

Zoals je hier nu zit.

Rechtopreizend.

Stil.

Waardig.

Je zit als een stevige,

Rustige berg.

Stevige,

Rustige berg.

Daar zijn geen woorden meer bij.

Geen gedachtes.

Je bent helemaal aanwezig.

De berg die is er gewoon.

De berg zit berg te zijn.

De hele dag door.

Terwijl de zon opkomt.

Een boog maakt.

En weer neergaat.

Terwijl het licht verandert.

Terwijl de nacht naar de dag komt.

En de dag weer naar de nacht.

Zit de berg daar gewoon zichzelf te zijn.

De berg zit daar stevig en rustig.

Terwijl het winter,

Lente,

Zomer of het herfst wordt.

Het weer is steeds anders.

Elke dag en elk uur.

Soms is er zon.

Soms is er regen of sneeuw.

Maar de berg die is altijd rustig,

Stevig en kalm.

De berg die er gewoon is.

En in elk seizoen kan de berg ijskoude regen over zich heen krijgen.

In de wolken of in de mist zitten.

En de mensen die de berg komen bezoeken kunnen het jammer vinden dat de berg niet te zien is.

Maar voor de berg maakt het niet uit of hij nu wel of niet gezien wordt.

In de zon of in de wolken.

In de gloeiende hitte of in de ijzige kou.

De berg die zit er gewoon en is zichzelf.

En is zichzelf.

Onbewogen door het weer.

Door wat er aan de buitenkant van de berg gebeurt.

Ik zie mijzelf als een berg en ik voel mij stil en stevig.

Boven op de top van de berg raken de aarde en de kosmos elkaar.

De lucht is uil en je kunt de stilte voelen.

De aarde aan de voet van de berg is ver.

En de blauwe koepel van de lucht is oneindig.

Maar de berg is met haar bodem verankerd in de aarde.

De berg is een en al aarde.

Ik zie mijzelf als een berg en ik voel mij stil en stevig.

Als we stil zitten merken we steeds de verandering in ons denken,

In ons voelen,

In ons lichaam en daarbuiten.

Wij mensen hebben ook in ons leven tijden van licht en donker.

Tijden van vrolijke kleuren.

Tijden van dofheid,

Pijn of verdriet.

We hebben stormen in de buitenwereld,

In onze levens,

Maar ook van binnen,

In ons gevoel.

Door in onze meditatie de berg te worden kunnen we ons verbinden met de kracht en de stabiliteit van de berg.

En deze voor onszelf aannemen.

Je kunt zelf die stilte en die stevigheid zijn.

Ook al verandert er veel in ons leven,

Per seconde,

Per uur en over de jaren heen.

Het kan ons helpen om te zien dat onze gedachtes,

Onze gevoelens,

Ons piekeren en onze emotionele stormen en crisissen en ook alle andere dingen die ons overkomt,

Veel weg hebben van het weer op de berg.

Wanneer we er op deze manier mee omgaan,

Leren we een diepere stilte en wijsheid te kennen dan we ooit voor mogelijk hebben gehouden,

Midden in de stormen.

Dit is wat bergen ons kunnen leren,

Als we er naar willen kijken en luisteren.

Dus als er in jouw leven veel onrust is,

Keer dan in gedachten terug naar het beeld van de berg.

Voel je verankerd met de adem en zeg tegen jezelf,

Ik zie mijzelf als een berg.

Ik voel mij stil en stevig.

En kijk dan voor jezelf wat deze meditatie jou nu zo brengt.

Naar de kwaliteiten van de berg.

Je bent solide,

Fysiek aanwezig.

Je zit stevig in stilte met de kwaliteiten van de berg.

Ik voel me stil en stevig.

En kijk dan of je de kwaliteiten van de berg mee kan nemen in het vervolgen van je dag.