Zitten met iets moeilijks

Welkom bij het zitten met iets moeilijks.

Deze meditatie wordt ook wel de werkbank van de meditatie genoemd.

Het is immers een oefening waarbij we gaan zitten met datgene waar we mee zitten.

En het vraagt moed om moeilijke dingen onder ogen te zien.

Misschien omdat we bang zijn er door over spoel te raken.

Of omdat we doorgaans geneigd zijn om ze te negeren of om er vlug vanaf te raken.

Mindfulness biedt ons een andere weg.

Namelijk een kans om met mededogen te leren kijken naar onze kwetsuren.

En om ze liefdevol te onderzoeken.

Want door dieper contact te maken met datgene wat ons raakt,

Leren we onze kwetsbaarheid omarmen en bouwen we zo aan onze veerkracht.

En misschien is dit nieuw voor jou.

Zie dan of je jou vanuit een niet-weten kunt overgeven aan dit milde experiment.

Om te beginnen,

Dit moment een uitnodiging laten zijn om contact te maken met het krachtige en waardige in jou.

Ontspannen rechtop gaan zitten.

En met het lichaam een zekere stevigheid aannemen.

Misschien wat groter gaan zitten.

De borstkas wat openen als dat goed aanvoelt.

Eventueel de armen wat breder.

Het hoofd mooi rechtop.

Zo gaan zitten,

Zodat je als het ware fysiek meer kunt omvatten.

Hier en nu jouw ruimte innemen.

Stevig en zelfbewust.

De ogen voor deze meditatie sluiten of jouw blik zachtjes voor je uit laten rusten.

En gewaarzijn van het zittende lichaam.

Je stevige zitbasis ervaren en opmerken naar welke plekken je aandacht vanzelf gaat.

Met zachte aandacht vertoeven op die plek in het lichaam die voor jou als een thuisbasis aanvoelt.

Thuis,

In het eigen lichaam.

Nu de tijd nemen om de vertrouwde bewegingen van de adem te voelen en te volgen.

Misschien bij de randen van je neusvleugels.

Misschien in de borst.

Of misschien in de buik.

Met zachte aandacht meebewegen met het natuurlijke ritme van de adem.

Je hoeft er niets voor te doen.

Enkel aandacht geven.

Bewuste,

Vriendelijke aandacht.

En nu vanuit de adem en het lichaam je gewaarzijn verruimen en je afstemmen op die open ruimte die jou omringt.

En in dat open en ruime gewaarzijn een moeilijke ervaring laten verschijnen.

Misschien iets dat je onlangs geraakt heeft.

Of een oud verdriet.

Misschien een situatie die boosheid brengt.

Of wat stress.

Misschien iets dat je zorgen baart.

Of een moeilijke herinnering.

Het hoeft niet iets groot te zijn.

Zitten met datgene waar je mee zit.

En je er heel voorzichtig voor openen.

In je eigen tempo.

Misschien in kleine stapjes.

Het helemaal toelaten.

En het laten zijn.

En opmerken wat er gebeurt.

Misschien zijn er heel veel gedachten op de voorgrond.

Of overheerst een emotie.

Of toont er zich heel wat in het lichaam.

Misschien gedachten die fysieke sensaties met zich meebrengen.

Of een emotie die zich lichamelijk manifesteert.

Met zij de zachte aandacht van moment tot moment gewaarzijn van wat er op de voorgrond treedt.

En het laten drijven in de opene ruimte van mededogen.

Niet om er iets mee te doen,

Maar om er met een dragende mildheid bij te blijven.

Er mee ademen.

Het eventueel innerlijk benoemen.

En het zo alle ruimte geven die je het wenst.

Met een zekere nieuwsgierigheid gewaarzijn hoe het moeilijke zich toont.

Het ontvangen.

En het laten gedragen worden door de grote ruimte van je gewaarzijn.

Als je het ware bij iedere inademing,

Voorzichtig de bereidheid hernieuwen om vriendelijk contact te maken met de ervaring zoals ze gevoeld wordt op dit moment.

En misschien ervaar je wat weerstand.

Of oordeel.

Misschien wil je de ervaring ontwijken.

Ook dit dan erkennend aanstippen.

En dan weer heel begoedzaam inzoomen op datgene waar je mee zit.

En wat zich daarin het meeste laat tonen.

Of het nu gedachten zijn,

Emoties of fysieke sensaties.

Hoe heftig,

Verwarrend of beklemmend misschien ook.

Het allemaal met dezelfde milde open aandacht zorgend omarmen.

En als je te groot wordt,

Als je het gevoel hebt dat het je overneemt of overspoelt,

Dan accepterend een stapje terugzetten.

Terug naar de ademhaling.

Terug naar het hele lichaam.

Hierin niet streng zijn voor jezelf,

Maar ook hier dan met mededogen voor zorgen.

Eventueel de ogen even openen.

En eens je opnieuw de stevigheid en de dragende ruimte ervaart,

Het moeilijke weer zachtjes op de werkbank van je bewustzijn leggen.

Heel zorgvuldig.

Alsof je jouw vingers in een bad doopt om het water te voelen.

En misschien,

Als je zo dichtkomt bij datgene waar je mee zit,

Opmerken dat de ervaring verandert.

Misschien wordt het wat intenser.

Misschien verzacht je het iets.

Misschien ervaren hoe er van moment tot moment andere dingen op de voorgrond komen.

De wijsheid van de ervaring tot jou laten spreken.

Het ademende ruimte geven en het omvatten.

Ons vermogen om onze armen te openen en de dingen te omarmen precies zoals ze zijn,

Is immers heel groot.

Nu deze oefening afronden.

En datgene wat je op de werkbank van je oefening hebt gelegd,

Er nu omzichtig weer afnemen.

Om je dan met volledige aandacht af te stemmen op de golven van de adem,

Zoals die op een natuurlijke manier in en uit het lichaam stromen.

En van daaruit weer in verbinding treden met de kracht en de waardigheid van het lichaam zoals het er nu bij zit.

Mogen deze oefeningen je ondersteunen om met een open attitude en een mateloze mildheid aanwezig te leren zijn te midden van je kwetsbaarheden.

Om zo niet alleen een mindful evenwicht te vinden op mooie dagen,

Maar ook op moeilijke dagen.

Of zoals de dichter Rilke het zo mooi verwoord in een van zijn gedichten.

Het komt erop aan alles te leven.

Als je de vragen leeft,

Leef je misschien langzaam maar zeker,

Zonder het te merken,

Op een goede dag het antwoord in.