Meditatie - Dicht bij Jezelf blijven in Contact met Anderen

Welkom bij deze meditatie.

Als mens hebben we verbinding met anderen nodig.

In de nabijheid van anderen kunnen we ons gezien,

Gehoord en verbonden voelen.

Maar misschien merk je dat je jezelf in dat contact soms ook wel een beetje kwijt kunt raken.

Dat je vooral bezig bent met de ander.

Wat diegene nodig heeft,

Van je verwacht of van je vindt.

In die gevallen kan het contact dan mogelijk wat leeg voelen.

Energie kosten?

Of kun je je wat alleen voelen tijdens dat contact met de ander?

In sommige gevallen kan het leiden tot een soort visueuze cirkel.

Je verlangt naar het gevoel van verbondenheid en contact met de anderen.

Maar gaat het misschien anderzijds ook wel een beetje uit de weg?

Omdat het contact op die manier ook veel kost.

Deze meditatie helpt je om in contact met de ander ook contact met jezelf te blijven houden.

Het wat je voelt,

Nodig hebt en wilt.

Zodat verbinding niet ontstaat door jezelf aan te passen.

Maar juist door jezelf mee te nemen in het contact met de ander.

Precies zoals jij bent.

Dan wil ik je uitnodigen om te gaan zitten of liggen op een manier die je prettig voelt.

Dan gaan we beginnen.

Laat jezelf maar even aankomen in dit moment.

U hoeft nergens naartoe.

Niet op te lossen.

En je hoeft tijdens deze meditatie ook niets bijzonders te ervaren.

Voel op dit moment dat je lichaam gedragen wordt.

Misschien door de stoel onder je.

Grond onder je voeten.

Of de ondergrond waar je op ligt.

Merk maar ook dat je gewicht ergens naartoe mag zakken.

Hoef je jezelf niet helemaal overeind te houden.

De ondergrond draagt een deel voor je.

Adem rustig in.

En laat de adem vanzelf weer naar buiten stromen.

Doe dit nog maar een keer.

Amen.

En uit.

En je hoeft je adem verder niet te veranderen.

Ik merk alleen maar op dat deze er is.

En misschien kun je vanuit hier langzaam wat meer aandacht brengen naar je lichaam.

Naar je voeten.

En je benen.

Je bekkengebied.

Je bent.

.

.

En je borst.

Je schouders.

Je armen.

Je handen.

En je gezicht.

Niet om te controleren hoe het met je gaat.

Alleen maar om jezelf weer een beetje te ontmoeten.

In jouw lichaam.

Alsof je van binnenuit zachtjes zegt.

Voel eens hoe het is om even helemaal bij jezelf te zijn.

Zonder dat er iemand iets van je nodig heeft.

Zonder dat je hoeft te luisteren.

Zonder dat je hoofd aan te voelen hoe het met de ander gaat.

Zonder dat je hoeft te bedenken wat iemand van jou vindt.

Alleen jij?

In jouw lichaam.

Dit moment.

En je zou één hand op je borst en één hand op je buik kunnen leggen.

Of anders ergens anders waar het prettig voelt om jezelf even aan te raken.

Voel maar wat het contact met je handen op je lichaam doet.

Geeft dit warmte?

Of druk?

Of een andere sensatie?

Alsof je met deze zachte aanraking aan jezelf laat weten.

.

.

Ik hoef nergens anders te zijn dan hier.

En het is oké.

Nu dat je contact hebt gevonden met jouw lichaam.

Nodig ik je uit om je voor te stellen dat er iemand tegenover jou zit.

Je hoeft geen specifiek persoon te kiezen.

Misschien ontstaat er vanzelf heel iemand.

Of misschien blijft het gewoon een vaag beeld van een andere persoon.

Er zit iemand tegenover je.

En jullie zijn samen.

Merk maar eens op wat er gebeurt zodra die ander er is.

Verandert er iets in je lichaam?

Wordt je aandacht meer naar buiten getrokken?

Ga je in gedachte de ander bekijken?

Aanvoelen of afstemmen.

Misschien ontstaat er ergens de neiging om te bedenken.

Hoe zou het met je gene gaan?

Heeft hij mij nodig?

Doe ik het goed?

Ben ik interessant genoeg.

Vindt diegene mij aardig?

Moet ik iets zeggen.

Of moet ik iets doen?

Mocht je zo'n soort neiging opmerken.

Dan hoef je daar niets aan te veranderen.

Merk het alleen maar op.

En breng je aandacht dan vervolgens weer zachtjes terug naar jezelf.

Voel opnieuw de plek waar je lichaam wordt gedragen.

Volg je voeten.

Kijk maar.

Je boost.

Je handen.

En merk maar op in het contact met de ander,

Dat jij er ook nog bent.

De ander is daar.

En jij bent hier.

En je hoeft jezelf niet te verlaten om bij de ander te kunnen zijn.

Kun je je voorstellen dat er vanuit jouw lichaam een soort rustig middelpunt ontstaat?

En dit is niet iets wat je hoeft te maken.

Dit is een plek die al aanwezig is.

Een plek waar je naar terug kunt keren.

Een plek in jezelf waarvanuit je kunt voelen.

Wat gebeurt er eigenlijk bij mij?

Wat wil ik?

En wat wil ik in het contact met de ander?

Wat voelt prettig of misschien minder prettig.

Heb ik behoefte aan contact?

Of weer de kasteelte.

Heb ik behoefte aan afstand of juist nabijheid?

Wil ik iets vertellen?

Of juist even luisteren.

En je hoeft niet meteen een antwoord te vinden.

Het gaat er alleen maar om dat ook jouw binnenwereld aanwezig mag zijn in het contact met de ander.

Kijk in gedachte nog eens naar de persoon tegenover je.

En stel je voor dat je niets hoeft te veranderen aan jezelf.

Of niet grappiger te zijn of interessanter.

Je hoeft niet makkelijker te zijn,

Niet rustiger.

Niet vrolijker of behulpzamer.

Je hoeft niet sterker te zijn.

En je hoeft niet precies de reactie te geven waarvan je denkt dat de ander ernaar verlangt.

Je hoeft niet voortdurend te voelen wat de ander nodig heeft.

Je mag hier zitten zoals je op dit moment bent.

Met alles wat er is.

En alles wat er niet is.

Wat stil.

Onzeker.

Enthousiast?

Gevoelig.

Misschien werd er behoefte aan aandacht.

Juist ruimte.

Dat mag allemaal onderdeel zijn van wie jij op dit moment bent.

Je hoeft niet eerst iets aan jezelf te veranderen.

Voordat iemand met jou in verbinding mag zijn.

Je bent precies goed zoals je nu bent.

Voel eens wat er gebeurt wanneer je jezelf van binnenuit toestemming geeft om simpelweg aanwezig te zijn.

Of niets te doen.

Maar je mag er gewoon zijn.

Alsof je tegen jezelf zegt.

Ik hoef mijn plek in dit contact niet te verdienen.

Ik mag hier zijn zoals ik ben.

Ook mijn ervaring.

Doe het zo toe.

En het kan zijn dat je merkt dat de oude neiging om toch weer naar de ander toe te bewegen ontstaat.

Om te controleren of te zorgen.

Om af te stemmen.

Om jezelf een beetje aan te passen zodat de verbinding behouden blijft.

Wanneer je dat merkt,

Hoef je jezelf daarvoor niet te straffen.

Maar misschien kun je alleen maar vriendelijk terugkomen naar je voeten.

Ja,

Adam.

Je bent.

.

.

Je handen.

Terug naar jezelf.

Steeds opnieuw.

En niet door de ander buiten te sluiten,

Maar door jezelf erbij te houden.

Stel je nu voor dat de ander iets zegt.

Vraagt.

Of misschien een bepaalde verwachting van je lijkt te hebben.

En voordat je meegaat in wat de ander vraagt van je,

Blijft het even stil.

Een kleine ruimte.

Al is het maar één ademhaling.

Voel je lichaam.

Wat gebeurt er bij jou?

Wat wil jij eigenlijk zeggen?

Wat klopt voor jou op dit moment?

En misschien voel je dat dat een ja is.

Of een nee.

Misschien is het een.

.

.

Ik weet het nog niet.

Wil je iets anders dan je normaal gesproken zou zeggen?

Wil je iets delen dat kwetsbaar voelt?

Wil je aangeven dat je moe bent of weinig ruimte hebt?

Dat was het geval.

Dat je behoefte hebt aan aandacht.

Dat je ergens blij van wordt.

Of dat je iets anders wilt.

En je hoeft niet eerst te weten hoe de ander erop zal reageren.

Je mag eerst voelen wat voor jou klopt.

En stel je voor dat je vanuit deze plek uitspreekt.

Niet hard,

Niet als verdediging.

Niet om afstand te creëren.

Maar eenvoudig vanuit jezelf.

Dit is wat ik voel.

Dit is wat ik nodig heb.

En dit is wat ik graag zou willen.

En kijk eens wat er gebeurt wanneer je de ander niet verantwoordelijk maakt voor jouw behoefte.

Maar hem of haar wel de mogelijkheid geeft om jou werkelijk te leren kennen.

Want wanneer jij jezelf steeds aanpast aan wat je denkt dat de ander nodig heeft.

.

.

Kan de ander vooral reageren op de aangepaste versie van jou.

Wanneer jij jezelf laat zien,

Kan de ander ook daadwerkelijk met jou in contact komen.

Met jouw wensen.

Ja,

Zo'n gezegd.

Jouw grenzen?

Jouw humor.

Ja,

Onzekerheid.

Jouw hoofd.

Jouw manier van zijn.

Verbinding kan juist daar ontstaan.

Merk nog eentje lichaam op.

Jouw plek.

En hoe jouw gewicht tegen de ondergrond drukt.

De ruimte die jij fysiek inneemt.

En misschien reikt de ruimte die jij inneemt ook wel verder dan jouw fysieke vorm.

Misschien kun je van binnenuit zachtjes tegen jezelf zeggen.

Ik mag mezelf meenemen in contact met de ander.

Ik hoef mezelf niet kleiner te maken om verbonden te blijven.

Mijn behoefte mogen bestaan.

Ik hoef niet voortdurend te weten wat de ander van mij nodig heeft.

Ik mag voelen wat ik nodig heb.

Ik ben niet te veel waar ik mezelf laat zien.

Ik doe niemand tekort wanneer ik even niets hoef te geven.

Laat maar binnenkomen wat op dit moment voor jou klopt.

Stel je dan nu nog één keer voor dat er iemand tegenover je zit.

Zet je er nu anders bij?

Hoe zit het met het bewustzijn van je eigen lichaam?

Je eigen binnenwereld.

Je eigen plek.

De ander hoeft niet weg.

Je hoeft geen muur te bouwen.

Je hoeft je niet terug te trekken.

Je mag ervaren hoe het is om dicht bij iemand te zijn.

En tegelijkertijd dicht bij jezelf te blijven.

Verbonden met de ander.

En verbonden met jezelf.

Breng je aandacht langzaam weer terug naar jezelf.

Nou,

Je ademhaling.

Je handen.

Je voete.

Je lichaam op de ondergrond.

Dan nodig ik je uit om je vingers te bewegen en je tenen.

En je kunt ook je schouders mee laten doen in die beweging.

Merk nog een keer op hoe het is om bij jezelf te zijn.

Neem vanuit deze meditatie één kleine herinnering mee naar de volgende ontmoeting met iemand.

Niet dat je vanaf nu voortdurend bij jezelf moet blijven.

Ook daarin hoef je niets perfect te doen.

Maar alleen dat je af en toe weer even terug mag keren.

Eén ademhaling.

Je voeten voelen,

Je buik voelen en jezelf herinneren.

Ik ben hier ook.

Open dan rustig je ogen.

En kijk langzaam naar de ruimte om je heen.

Neem de tijd om weer terug te komen.

En dan wil ik je bedanken voor het beluisteren van deze meditatie.

En ik wens je een hele mooie dag.