Je Gedachten Niet Voeden

En dan ademen we eerst eens diep in en weer rustig uit.

En dat doen we zo een paar keer.

Dan beginnen we eerst met onszelf lichamelijk te ontspannen.

We beginnen eerst bij onze ogen,

Want als we onze ogen ontspannen,

Dan is het ook makkelijker de rest van ons gezicht te ontspannen.

We laten de spiertjes in onze ooglijden zacht worden,

De spiertjes rondom onze ogen,

En ertussen ontspannen dan ook de rest van ons gezicht,

Voorhoofd,

Kaken,

Nek en schouders.

We ontspannen borstkas,

Buik,

Rug en heupen,

De benen tot aan de tenen.

We merken dat ons lichaam geleidelijk aan weer ontspant.

Laten we niet vergeten dat ontspannen meer een uitnodiging is tot dan een bevel.

We geven ons lichaam de mogelijkheid zich te ontspannen.

En we merken dat als we niet inzoomen op spanning en mogelijk pijn,

Maar gewoon ons lichaam laten voor wat het is,

Ons lichaam een beetje met rust laten,

Dat uiteindelijk de resterende spanning geleidelijk aan steeds minder op de voorgrond komt.

Mocht er nog wat spanning zijn,

Dan zal het vanzelf wel ontspannen,

Wanneer we ons geestelijk ook ontspannen.

We hoeven nu niets meer te doen,

En we hoeven nergens heen,

Wanneer we ons lichaam een beetje hebben kunnen loslaten.

Laten we onze aandacht volledig besteden aan ons innerlijk.

We gaan verschillende indrukken,

Gedachten en gevoelens door ons heen.

We geven die de ruimte,

We geven die een plaats,

Maar we gaan er niet over nadenken,

Analyseren,

Of er achteraan lopen.

Soms hebben we angsten,

Frustraties en zorgen.

Soms hebben we aan de andere kant plannetjes,

Binnenpretjes en praatjes in ons hoofd,

Die we misschien als positief ervaren.

We laten al deze dingen bezinken.

We besteden er geen aandacht meer aan,

We drukken het ook niet weg,

Maar we laten het gewoon zijn.

Als we het niet meer voeden met onze aandacht,

Dan wordt het uiteindelijk steeds minder belangrijk.

We hoeven niet te stoppen met te denken door onze wilskracht ofzo,

We gaan er gewoon minder aandacht aan besteden,

Van al die gedachten en gevoelens.

En zodadelijk,

Wanneer we verder gaan met de meditatie,

Dan komen we vanzelf tot een diepere aandacht.

Waarbij we steeds minder al die gedachtenpatronen nodig hebben.

Wees,

Laten we geduldig zijn met onszelf,

En mochten we gedachten ofzo ervaren,

Hinderissen of onrust,

Laten we dan tevreden zijn met de rust die er al is.

Al is het maar een beetje,

We hoeven niet te gaan zoeken.

Alle dingen in meditatie komen vanzelf naar ons toe,

Wanneer we simpelweg zitten en zijn.

De Boeddha die heeft ooit gezegd dat het proces van spirituele ontwikkeling net is als dat je het land bewerkt en de gewassen plant op het land.

En je kunt wel gaan roepen wanneer komen de gewassen weer uit,

Wanneer komen de groenten ofzo weer uit.

Maar uiteindelijk heeft het subtijt nodig,

In meditatie ook.

We geven alles subtijt,

We hoeven niets te pushen.

Wanneer we tot rust zijn gekomen,

Wat meer tevreden zijn met onszelf,

Met onze eigen gedachten en gevoelens,

Komen we tot de eigenlijke meditatie.

We worden ons weer bewust van onze ademhaling,

Maar we hoeven die ademhaling niet te gaan beheersen.

We worden ons bewust van hoe onze inademing langs onze neus gaat,

Langs onze keel,

Langs onze longen,

Direct naar beneden verticaal,

Naar het midden van onze buik,

Met boven de navel,

Zo ongeveer.

Dit noemen we in de Dhammakaya meditatietraditie het middelpunt van het lichaam.

Sommige leraren noemen het ook wel de middenruimte.

Deze meditatie is er een onderwerp wat we niet kunnen voelen,

Of in ieder geval niet altijd,

En wat we ook niet kunnen zien.

Hoe kunnen we dan onze aandacht gaan wijden aan een onderwerp wat we niet kunnen voelen,

En niet kunnen zien?

Dit doen we simpelweg door er bewust van te zijn.

Net als dat we bewust zijn van onze armen of benen,

Kunnen we simpelweg bewust worden dat er een middenruimte in onszelf is,

In het midden van ons lichaam.

Daar waar onze inademing eindigt,

En onze uitademing begint,

In onze buik,

Midden,

Kern van onszelf.

Het komt niet heel nauw waar de exacte positie is,

Want uiteindelijk zal het midden ons vanzelf aanspreken.

Niet letterlijk natuurlijk,

Maar we zullen voelen waar het midden is na een tijdje.

We hoeven alleen maar te bevestigen waar ons midden is,

Ongeveer.

Als we weer zijn afgeleid,

Keren we weer terug.

We hoeven niet onze aandacht vast te pinnen.

Als we afgeleid zijn een beetje,

Maakt dat niet uit,

Beginnen we gewoon opnieuw.

Heel kampjes en rustig,

Met een hele zachte aandacht,

Bevestigen we nu en dan,

Zo vaak als we willen,

Het midden in onszelf.

Meer hoeven we niet te doen,

Hoeven we in feite bijna helemaal niets te doen.

Enkel een hede licht,

Gewaarzijn,

Bewustzijn van het midden in onszelf.

Maar als we behoefte hebben aan iets meer duidelijkheid,

Kunnen we ons ook iets visualiseren,

Door ons simpelweg een zonnetje of een maandje te herinneren,

Zoals we die vaak aan de hemel hebben zien staan.

Die herinneren we in het midden van onszelf.

We nodigen als het ware het zonnetje of het maandje uit,

In het midden van onszelf.

Soms dan herinneren we het heel duidelijk,

En andere keren niet,

Het maakt niet zoveel uit.

We laten het in het midden van onszelf achter,

Als een soort van markering.

We kunnen tegelijkertijd ook luisteren naar mantra,

Als we dat willen,

Die weer gaomt uit het midden van onszelf,

Uit het diepste van ons wezen.

Mantra zijn gewoon een paar woorden met een oude,

Mooie betekenis.

De mantra die we in onze traditie gebruiken,

Heeft te maken met het idee van verlichting en helderheid van geest.

De mantra gaat als volgt.

Sammāraṅg Sammāraṅg zijn twee woorden,

En we hoeven niet exact de betekenis ervan te kennen.

Dat kunnen we later nog wel leren,

Nu is dat niet heel belangrijk.

We hoeven het ook niet exact correct uit te spreken,

Het is gewoon herinnering,

Een reminder,

Een manier om onze aandacht te helpen.

We kunnen zolang als we willen luisteren naar de mantra,

Die we horen weer gamen uit het midden van onszelf.

Sammāraṅg,

Als een zachte,

Innerlijke stem,

De diepste stem in onszelf,

Van onszelf.

Als we wat minder visueel zijn ingesteld,

Of niet graag naar mantra's luisteren,

Dan hoeft het niet.

Sammāraṅg,

Als een zachte,

Innerlijke stem,

De diepste stem in onszelf,

De diepste stem in onszelf.

Sammāraṅg,

Als een zachte,

Innerlijke stem,

De diepste stem in onszelf,

De diepste stem in onszelf.

Geweldig aanmerken we dat de middenruimte steeds meer tot ons spreekt en we voelen dat het ons helderheid geeft en lichtheid.

Laten we samen verder mediteren voor deze waardevolle momenten.