Lichamelijke Pijn

Ik begin met me in alle rust op de ervaring van het huidige moment te richten.

Wat beleef ik en wat voel ik nu,

Op dit moment?

Ik word me bewust van de beweging van de adem.

Ik word me bewust van geluiden om me heen.

Ik word me ook bewust van gedachten die komen en weer gaan,

Of die misschien lijken te zwijgen.

En ik word me bewust van mijn lichaam.

Zoals het op dit moment is.

Mijn lichaam,

Dat ademt.

Het lichaam dat ik voel.

Als ik pijn heb,

Dringen die pijnlijke gewaarwordingen zich misschien aan mij op.

En nemen haast vanzelfsprekend al mijn aandacht in beslag.

Ik sta dan de pijn toe er te zijn.

Ik probeer er niet voor te vluchten.

Door afleiding te zoeken.

Of over de pijn te gaan denken.

Te bagatelliseren.

Of de pijn te willen verjagen.

Nu geef ik de pijn alleen maar ruimte.

Bestaansrecht.

Ik sta de pijn toe er te zijn.

Ook al ben ik bang dat de pijn daardoor erger kan worden.

Ik sta toe dat ze er is.

Ik aanvaard dat ik pijn voel.

En dan observeer ik die pijnlijke gewaarwordingen.

In welke delen van mijn lichaam doen ze zich eigenlijk voor?

En waar bestaan ze uit?

Zijn ze constant?

Of wisselend van intensiteit?

Sommige pijn gaat voorbij.

Andere is wat meer blijvend.

Maar pijn is zelden onveranderlijk.

En hoe het ook is.

Ik neem mijn reacties erop waar.

Krijg ik behoefte om te bewegen?

Dachten over dat de pijn nu zou moeten stoppen?

Maakt de pijn me ongerust?

Merk ik opstandigheid of verdriet?

Merk ik behoefte om te schreeuwen of te huilen?

Of denk ik dingen als Dit is niet normaal.

Dit is oneerlijk.

Dit is niet mogelijk.

Of misschien is het wel erger dan ik dacht.

Soms zijn er andere gedachten.

Zoals Deze pijn wordt vast veroorzaakt door dit of door dat.

En al die bewegingen en manoeuvres van mijn geest rondom de pijn kunnen we lijden noemen.

En ik neem die manoeuvres waar.

Zonder ze te versterken.

Zonder er aan mee te werken.

Ik neem ze gewoon waar.

Ik word er niet zenuwachtig van.

Ik probeer er alleen maar een duidelijker zicht op te krijgen.

Want ik weet dat lijden mijn bewustzijn in beslag neemt.

Ik weet dat het bewustzijn zich rondom lijden kan vernauwen.

En ik weet ook dat als ik niet oppas,

Dat mijn geest binnen een mum van tijd door lijden kan worden gegijzeld.

Daarom verruim ik langzaam mijn ervaring.

Tot buiten de pijn en mijn reacties daarop.

Ik maak de omklemming van de pijn langzaam losser.

En neem in mijn bewustzijn ook de beweging van de adem op.

En de geluiden die me omringen.

En ook de rest van mijn lichaam.

En dan merk ik dat de pijn er nog steeds kan zijn.

Maar ze is niet meer het enige wat er is.

En ze neemt niet meer alle ruimte van mijn geest in beslag.

En opnieuw word ik me bewust van de beweging van de adem.

Ik adem mee met mijn pijn.

Ik sta hard toe er te zijn.

Maar ik maak ook ruimte voor de beweging van de adem.

Zo kan ik ook rustig de adem naar de plek toe leiden die pijn doet.

En observeren of wat ik daar voel hierdoor verandert.

Ik word me ook bewust van de rest van mijn lichaam.

Ik laat mijn bewustzijn mijn hele lichaam ervaren.

En niet alleen maar die delen van mijn lichaam die pijn doen.

Zo besef ik dat er geluiden om me heen zijn.

En ik sta ze toe de pijn gezelschap te houden.

Ik doe geen pogingen om de pijn te onderdrukken.

Ik probeer alleen maar zo goed als ik kan ervoor te zorgen dat ze niet alle ruimte van mijn geest inneemt.

Dus ik probeer mijn bewustzijn niet rondom de pijn samen te trekken.

Ik voel en adem zo goed als ik kan.

Ik voel en hoor zo goed als ik kan.

Ik voel en weet dat ik leef en aanwezig ben.

Heel rustig.

Heel rustig.