Ome Dut gaat wandelen

Ome Dut heeft van Pieter en Loes wandelstokken gekregen. Zo'n twee hele lange. Pieter zei dat dit was voor nordic walking. Ome Dut had er met een frons naar gekeken en gereageerd: "Nordic watte?"
"Wel" zei Pieter .....

Transcript

Ome Dut gaat wandelen.

Ome Dut heeft van Pieter en Loes wandelstokken gekregen.

Zo'n twee hele lange.

Pieter zei dat dit was voor Nordic walking.

Ome Dut had er met een frons naar gekeken en gereageerd.

Nordic watten?

Wel,

Zei Pieter,

Dat zijn stokken die je helpen om flink door te stappen.

Dat is een sport die vanuit het hoge noorden naar ons is gekomen.

Waarom moet dat nu weer een Engels woord zijn?

Kunnen ze dat dan niet gewoon Noords wandelen noemen of zo?

Ome Dut begon er nog wat bij te brommen.

Wat is me dat toch allemaal?

Al dat Engels dat je overal hoort.

Gisteren ging je chillen met vrienden.

Waarom kan je niet gewoon ontspannen zeggen of genieten?

Al dat Engels gedoe.

Je vraagt je af waarom we zelf nog vinden dat we Nederlands spreken.

Oeps,

Dacht Pieter.

Ome Dut is met het verkeerde been uit bed gestapt.

Hij keek naar Loes en zag dat hij haar lach amper kon inhouden.

Intussen bromde Ome Dut nog maar wat verder.

Gemen steppen.

Plots kreeg hij Pieter en Loes in het oog.

Waarom hij hier nu bezig,

Dacht hij.

Ik lijk echt een ouwe vent te worden.

Nee,

Ik ben al een ouwe vent.

Dat kan toch niet.

Hij had Pieter en Loes vriendelijk bedankt en erbij gezegd dat hij die stokken wel eens zou uitproberen.

En nu is het zover.

Ome Dut heeft zijn hoge wandelschoenen aangetrokken en daar stapt hij met de stokken door de tuin en de wei naar het bos.

De geiten Pim en Pam kijken hem wel nogal raar achterna en je ziet hen bijna denken.

Wat loopt die vreemd?

Echt heel raar.

In het bos wandelt Ome Dut over een zacht wegje.

Links,

Rechts,

Links,

Rechts.

Maar het lukt niet zo goed.

Hola,

Hola,

Wat is dat nu?

Er zit ineens een stok tussen zijn benen.

En pardaf,

Daar gaat Ome Dut lang uit op de grond.

Is me dat even schrikken.

Gelukkig heeft hij zich geen pijn gedaan.

Het was net of die zachte bosgrond wat meeveerde.

Daar zit Ome Dut nu wat beteuterd naar zijn stokken te kijken.

Hij heeft ze nog thans mooi vast aan het handvat en met de lus rond elke pols.

Zou je daar op een speciale manier mee moeten stappen?

Vraagt Ome Dut zich af.

Misschien doe ik iets fout en moet ik mijn linkerhand gelijk met mijn linkerbeen naar voren bewegen en mijn rechterhand met mijn rechterbeen.

Zou dat kunnen?

Maar ja,

Hoe bewegen die mensen uit het hoge noorden zich?

Ome Dut krabbelt voorzichtig recht en daar gaat hij.

Maar na een paar passen voelt dat niet echt oké.

Heel Ome Dut zijn lijf draait van links naar rechts.

Dat is niet meer wandelen,

Maar waggelen.

Het is ook ineens heel stil geworden in het bos.

Het lijkt of heel het bos zijn adem inhoudt.

Links,

Rechts,

Links,

Rechts.

Moedig wandelt Ome Dut verder en plots struikelt hij weer.

Gelukkig,

Hij kan zich nog net recht houden.

Een collectieve zucht gaat door het bos.

Daar is Ome Dut goed mee weggekomen.

Aan de overkant van het wegje in een boom ziet een uil hem aan te kijken.

Ome Dut kijkt op en ziet de uil met zijn hoofd schudden.

Tja,

Zegt Ome Dut,

Die stokken zal ik toch anders moeten gebruiken.

Linkerbeen met rechterhand en rechterbeen met linkerhand.

Eigenlijk,

Gewoon hoe iedereen stapt en wanneer je linkerbeen vooruit komt,

Je tegelijkertijd je rechterhand vooruit moet bewegen.

Ineens hoort hij achter hem rennende voetstappen.

Hij kijkt om en daar zijn Pieter en Loes.

Ah,

Vraagt Ome Dut,

Komen jullie meewandelen?

Het lukt mij nog niet zo goed met die stokken.

We zullen een eindje met je meewandelen,

Zegt Loes.

En daar gaan ze.

Pieter en Loes lopen achter Ome Dut.

Wat loopt hij toch raar,

Zo stuntelig.

En hun ogen dwalen naar beneden.

En daar roept Pieter.

Ome Dut,

Je schoenen!

Ja,

Ja,

Mijn schoenen,

Zegt Ome Dut,

Daar scheelt niks aan.

Het zijn die verdomme stokken.

Maar nee,

Roept Loes.

Echt waar?

Kijk toch naar je schoenen.

Nu is het genoeg,

Komt Ome Dut ertussen.

Laat mij met rust.

Ik moet mij concentreren.

En daar gebeurt het.

Met een bons valt Ome Dut op de grond.

Miljard,

Miljard,

Miljard,

Zakkert hij.

Hoe kan een mens nu beter lopen met zo'n stokken?

Hij draait zich om en blijft daar met uitgestrekte benen en die stokken aan zijn polsen zitten.

Pieter en Loes staan erop te kijken.

En dan wijzen ze beiden met een vinger naar zijn schoenen.

Maar kijk dan toch,

Ome Dut,

Je schoenen.

Ome Dut kijkt eindelijk naar zijn schoenen.

Wat is dat?

Denkt hij.

Hij kan zijn ogen niet geloven.

Hoe is dat toch mogelijk?

Loes kan haar lach bijna niet inhouden en roept het uit.

Je hebt ze verkeerd aangedaan.

Linkerschoen aan rechtervoet en rechterschoen aan linkervoet.

Ik kan geloven dat je daar niet goed mee kan stappen.

Ome Dut kijkt boos op naar Pieter en Loes.

Hij ziet hun ogen twinkelen van plezier.

En daar breekt de lach door op zijn gelaat.

Zijn buik begint te schudden,

Zijn hele lijf.

En daar schuilt ineens een bulderende lach door het bos.

Het lijkt of de struiken,

De bomen,

Het hele bos meedaveren van het lachen.

Het duurt nog een tijdje eer ze alle drie bekomen zijn van dat lachen.

Wat een ontlading!

Loes helpt Ome Dut met zijn schoenen.

Het was echt wel een gek zicht,

Die tenen die naar buiten stonden.

En samen met Pieter helpen ze Ome Dut recht.

Wil je terug naar huis?

Vraagt Pieter.

Nee jongen,

We gaan samen verder,

Heerlijk wandelen in het bos.

En met jullie erbij wordt dat.

.

.

Hoe zei je dat ook weer,

Pieter?

Chillen!

Roepen Pieter en Loes samen uit.

Ja,

Ja,

Zegt Ome Dut.

Genieten!

Reviews

Hoi ik vond het weer heel erg fijn en heel erg leuk om naar te luisteren liefs Feline🌈😀😁💞😆😻🥳🌟😴💝✨⭐️💖🙂💕💫🤩😊🥰💓😃😄👍💗😔😍

Goed gelachen