Talk: Puzzelstukjes

Deze talk gaat over hoe ervaringen in het leven als puzzelstukjes samenvallen, zonder dat we van te voren weten welk plaatje er gaat verschijnen. En dat het leven ons alle stukjes brengt. Kunnen we elk stukje ontvangen? Kun je er op vertrouwen dat elke levenservaring als een puzzelstukje perfect past in jouw totaalpuzzel? Ik deel ook een eigen ervaring en vertel hoe dit puzzelstukje 10 jaar later ook zijn plekje heeft gevonden. Ik hoop dat deze talk helpend en inspirerend voor je gaat zijn!

Transcript

Welkom bij deze talk.

Mijn naam is Jule en graag help ik jou om door middel van meditaties en talks weer innerlijke rust,

Ontspanning en balans te ervaren.

Zodat jij je weer verbonden voelt met jezelf en leeft met vertrouwen.

Als jij jij bent en leeft vanuit je hart,

Dan maken we samen de wereld een stukje mooier.

Op bijjule.

Com vind je meer meditaties en talks en allerlei andere inspirerende activiteiten zoals workshops,

Trainingen en retrettes.

Mocht je voor deze talk een donatie willen doen vanuit je hart,

Dan wil ik je daar alvast onwijs voor bedanken.

En deze talk gaat over hoe ervaringen in het leven als puzzelstukjes samenvallen.

Zonder dat we van tevoren weten welk plaatje er gaat verschijnen.

En het leven brengt ons alle stukjes.

Hoe kunnen we deze stukjes ontvangen en erop vertrouwen dat elk stukje,

Ook die donkere en lastige stukjes,

Uiteindelijk hun plekje gaan vinden.

Zo opzij,

Alleen door terug te kijken,

Zie je dat alle losse momenten met elkaar verbonden zijn.

Maar eerst moet je onderweg zijn om die momenten te creëren.

In een van mijn meditaties lees ik het verhaal van Rumi voor.

Het heet De Herberg.

En in dat verhaal,

In dat gedicht,

Nodigt hij ons uit als mens om net als in een herberg alle gasten toe te laten.

Hij zegt mens zijn is als een herberg en elke dag komen in die herberg nieuwe gasten.

En gasten zijn in dit geval de boosheid,

De schaamte,

De somberheid,

De vrolijkheid.

En hij zegt daarbij verwelkom ze allemaal,

Biedt ze een gastvrij onthaal.

Ook al komen ze je hele huis overhoop halen,

Behandel elke gast met respect,

Want misschien ruimt hij bij je op om zo plaats te maken voor iets anders,

Voor iets fijns.

En misschien ken je dat wel,

Dat wanneer je een flinke hulp bij hebt gehad,

Je daarna ook weer ruimte ervaart.

Je weet soms alleen niet wat een gast je komt brengen.

En niet weten is een lastige vraag voor ons mensen.

Onze geest wil graag kaders,

Weten in welk hokje het geplaatst kan worden.

En waar wij geneigd zijn om de herberg van ons mens zijn vooral open te stellen voor de fijne ervaringen en de deur als het ware dicht te smijten voor de onaangename ervaringen,

Vraagt Roemie ons om iedereen lachend binnen te laten en ook nog eens dankbaar te zijn voor iedereen die komt.

Hij zegt,

Want ieder van hen is gestuurd als een gids uit het onbekende.

Gestuurd als een gids uit het onbekende.

De neiging van onze geest is om te willen weten,

Om het ergens op te kunnen bergen,

Het te kunnen klassificeren,

Het in een hokje of in een laadje te stoppen.

Het wil duiden,

Het wil begrijpen,

Het wil ook beïnvloeden.

Daar zit vaak angst onder,

Onwetendheid.

Onze geest houdt helemaal niet van het onbekende,

Het wil duidelijkheid en controle.

Een valse vorm van zelfbescherming.

Maar we weten vaak helemaal niet hoe een puzzelstukje gelegd wordt.

We weten niet waarom iets nu gebeurt,

Waarom iets aanwezig is.

We kunnen nu in het huidige moment nog niet vooruitkijken.

We kunnen wat nu gebeurt nog niet altijd begrijpen of snappen of duiden.

Ik wil graag een verhaal met jullie delen.

Het is geschreven door Rachel Naomi Rehman en het komt uit Kitchen Table Wisdom.

Ik heb het zelf al tientallen keren gelezen en voorgelezen in trainingen.

En het blijft me raken omdat het voor mij zo treffend is hoe we als mens naar het leven en naar onszelf kunnen kijken.

Het verhaal heet ook puzzelstukjes.

Toen ik kind was hadden mijn ouders een enorme legpuzzel op een speciale puzzeltafel in de woonkamer.

Mijn vader die hiermee begonnen was,

Verstopte altijd de bovenkant van de doos.

Het idee hierachter was om de stukjes van de puzzel samen te brengen zonder van tevoren te weten wat het plaatje was.

Verschillende familieleden,

Vrienden en kennissen die op bezoek kwamen werkten eraan mee,

Soms maar voor een paar minuten,

Totdat na enkele weken honderden puzzelstukjes een plekje vonden.

In mijn jeugd hebben we veel van zulke puzzels gemaakt.

Op den duur was ik er heel goed in en gaf het me een tevreden gevoel als ik de eerste was die zag waar een bepaald puzzelstukje moest liggen of hoe twee groepjes van puzzelstukjes samengebracht konden worden.

Ik hield vooral van het moment dat ik een eerste glimp van het patroon zag verschijnen en ik kon zien wat er eigenlijk de hele tijd al verborgen aanwezig was geweest.

De puzzeltafel was mijn vaders verjaardagskado en mijn moeder.

Ik zie hem nog de tafel opzetten en vol genoegen de stukjes van de eerste puzzel uit de doos op de tafel uitstrooien.

Ik was drie of vier jaar oud en ik begreep mijn moeders blijdschap niet zo goed.

Ze hadden dit spelletje niet aan mij uitgelegd.

Waarschijnlijk in de veronderstelling dat ik nog te jong was om mee te kunnen doen.

Maar ik wilde wel meedoen,

Toen ook al.

Toen ik op een morgen alleen in de woonkamer was,

Klom ik op een stoel en spreidde de honderden losse puzzelstukjes die op de tafel lagen uit over het tafelblad.

De stukjes waren behoorlijk klein.

Sommige hadden felle kleuren en sommige waren donker en vol schaduw.

De donkere stukjes leken op spinnen of insecten,

Lelijk en een beetje angstaanjagend.

Ik voelde mij niet meer op mijn gemak.

Ik verzamelde een paar van deze stukjes,

Klom van de stoel af en verstopte de stukjes onder een van de kussens van de bank.

Gedurende een aantal weken klom ik elke keer als ik alleen in de woonkamer was op de stoel en nam een paar van de donkere stukjes en verborg ze onder de kussens van de bank.

Zodoende kostte het mijn familie een lange tijd om deze eerste puzzel af te krijgen.

Ontmoedigd besloot mijn moeder uiteindelijk om de puzzelstukjes te tellen en kwam ze erachter dat er meer dan honderd stukjes miste.

Ze vroeg mij of ik wist waar ze waren.

Ik vertelde haar wat ik had gedaan met de stukjes waar ik niet van hield.

Zij vond de stukjes en maakte de puzzel af.

Ik herinner me nog dat ik toekeek hoe ze dit deed.

Hoe elk donker stukje een plekje kreeg en hoe de afbeelding verscheen.

Ik had niet geweten dat er een afbeelding zou zijn.

Het was heel mooi,

Een vredige aanblik van een verlaten strand.

Zonder de stukjes die ik had verborgen was het spel zinloos geweest.

Misschien dat de overwinning nodig heeft dat we zonder terughoudendheid van het spel houden.

Het leven brengt ons alle stukjes.

In de tijd dat ik bepaalde delen van mijn leven accepteerde en de rest negeerde of ontkende,

Kon ik alleen stukjes van mijn leven zien.

Het geluk van een succesvolle gebeurtenis of een feestelijke gebeurtenis.

Of het akelige en de pijn van verlies of een teleurstelling,

Dat ik snel probeerde achter me te laten zodat ik het niet hoefde te zien.

Maar deze donkere stukjes van de puzzel,

De verdrietige gebeurtenissen,

Pijnlijk als ze zijn,

Zijn zelf onderdeel van een groter geheel.

Om dat wat verborgen is te kunnen zien,

Lijkt het nodig om elk laatste stukje te accepteren als een geschenk.

Wij brengen altijd stukjes van ons leven samen,

Zonder van tevoren te weten wat het totaalplaatje gaat worden.

Ik heb veel mensen gekend bij wie,

In tijden van groot verlies en diep verdriet,

Een onverwachte betekenis begint te verschijnen vanuit de brokstukken van hun leven.

Deze mensen zijn in de tijd dat ik bepaalde delen van mijn leven,

De brokstukken van hun leven.

Deze betekenis blijkt duurzaam en te vertrouwen te zijn,

Zelfs transformerend.

Het is een kracht die diegenen die hun pijn ontkennen,

Nooit zien.

Het verhaal van ons leven is een puzzel,

Een hele unieke puzzel.

Elke keer krijgen we een nieuw stukje toebedeeld.

Soms kunnen we hem nog niet duiden,

Soms is het een licht stukje,

Soms is het een donker stukje,

Maar zien we nog niet hoe het past in het grote geheel.

We kunnen niet forceren.

Ik wil nu weten wat dit stukje betekent.

We kunnen het ook niet afdwingen.

We willen weten hoe het past of wat wil het me brengen,

Maar we weten niks.

En kunnen we zijn met dat niet weten?

Of we wijzen een donker stukje af,

Uit angst,

Uit verkramping,

Zonder te weten hoe prachtig het later past in de puzzel van jouw leven.

Vaak zien we alleen nog stukjes van ons leven,

Maar deze stukjes zijn onderdeel van een groter geheel.

Om de afdruk van de puzzel te kunnen zien,

Dat wat verborgen is,

Lijkt het nodig om elk stukje te accepteren als een geschenk.

Net zoals Rumi zei,

Maak ruimte,

Behandel het met respect,

Je weet niet wat deze gast kon brengen of doen,

En wees dankbaar voor iedereen die komt,

Want ieder van hen is gestuurd als een gids uit het onbekende.

Er komen steeds puzzelstukjes uit het onbekende.

We brengen altijd stukjes van ons leven samen,

Zonder van tevoren te weten wat het totaalplaatje gaat worden.

Juist vanuit de brokstukken van het leven,

Juist in het verwelkomen van al het donker in jouzelf,

En wat het leven je brengt en geeft,

Kan een hele onverwachte betekenis verschijnen.

Je weet het niet.

Toen ik bijna dertig was,

Eindigde een relatie van bijna tien jaar.

Dat was heel intens.

Huis in de verkoop,

Spullen verdelen,

Afscheid nemen van iemand met wie je volwassen bent geworden.

Ik was heel onzeker,

Bang om alleen te zijn,

Bang voor wat er op me afkwam.

Ook de gedachte,

Wie ben ik zonder de ander?

Op dat moment was deze ervaring mijn donkerste puzzelstukjes so far.

Ik stond niet stevig in mezelf verankerd.

Ik had al vaker gevoeld dat ik helemaal niet zo gelukkig meer was in die relatie,

Maar ik durfde er ook niet uit te stappen.

En diep vanbinnen voelde ik door de,

Nou ja,

Je kunt wel zeggen,

Soms paniek en door de angsten heen,

Kon ik wel voelen van hier zit iets in.

Dit moet ik aangrijpen om op mezelf te gaan vertrouwen.

Het verhaal van mijn leven was tot op dat moment een pad van samen,

En toen mocht ik het alleen gaan bewandelen,

Vond ik doodeng.

Nu,

Tien jaar later,

Kijk ik terug,

En nu kan ik zien hoe dat puzzelstukje gelegd is,

Hoe het precies paste en waar het ligt in het grote geheel,

In het plaatje van mijn leven.

Ik kan nu dankbaarheid voelen,

Ook ontroering en een glimlach.

Nu wel,

Toen absoluut niet,

Daar was ik toen nog niet.

Maar dat stukje,

Dat was het begin van het pad van bewustwording.

Het was dat stukje dat me brak en vanaf waar ik weer kon gaan bouwen.

Brokstukken,

Donkere delen,

Tijden van groot verlies,

Tijden van diep verdriet,

Van rouwheid.

Vaak verschijnt er vanuit hier een onverwachte betekenis,

Soms een hele andere wending.

En deze betekenis blijkt duurzaam en te vertrouwen te zijn,

Zelfs transformerend.

Kunnen we zonder terughoudendheid van het spel houden?

Kun je elk stukje toelaten en erop vertrouwen dat ook dit stukje zijn plek vindt?

Kun je dankbaar zijn bij elk stukje,

Omdat je diep van binnen weet en erop vertrouwt dat het hoort bij jou en dat je in het verhaal van jouw leven geen enkel stukje wil verstoppen?

Kun je accepteren dat niet jij de puzzel maakt en dat je invloed eigenlijk beperkt is?

Kun je je overgeven aan een diep weten en een diep vertrouwen dat er een afbeelding tevoorschijn gaat komen?

Wellicht als je terugblikt op je leven kun je zien hoe een donker stukje past in het geheel.

Misschien zit je nu in een periode van een licht of een donker stukje.

We hebben alle stukjes nodig voor het totaalplaatje.

Het één heeft het ander nodig.

Het één kan niet bestaan zonder het ander.

En jij bent uniek.

Jouw plaatje is een prachtige,

Unieke puzzel.

Vertrouw daar maar op.

En ook als er geen vertrouwen is,

Dan is dat onderdeel van jouw puzzel.

Allesomvattend.

Ruimte maken voor alles.

Geen stukjes willen verstoppen.

We hebben ze allemaal nodig.

En als jij jij bent,

Volledig jij met je hele puzzel,

Dan wordt de wereld nog een stukje mooier.

Ik hoop dat deze afbeelding Ik hoop dat deze talk helpend en inspirerend voor je was.

En ik hoop je terug te zien en ik wens je een mooie dag toe.

Reviews

Prachtig, dankjewel! Mooi onder woorden gebracht en zeker inspirerend. Deze ga ik vaker luisteren🙏🏻

Fijne rustige duidelijke stem. Die een inspirerende boodschap brengt. Hartelijk dank.

Wouw! Heel inspirerend ! Heel emotioneel voor mij ! Van harte dank 🙏

Deze talk heb ik al vele malen beluisterd en elke keer raakt het me. Het is bijzonder inspirerend en bemoedigend; ik put er veel troost en kracht uit. Veel dank!

Dank je wel! Een prachtige duidelijke boodschap 🙏🏼

Prachtig verteld met je mooie stem en zo waar allemaal. 🙏