Denken Voelen Willen Kunnen

Van harte welkom.

Wat doe je als je al jaren training geeft en je wordt s'nachts wakker?

Nou,

Je bent zo rusteloos als het maar zijn kan,

En dat je eigenlijk helemaal niet bij je lichaam en adem kunt komen.

Ja,

Dan ga je eens voor jezelf na,

Is de geest wel stuurbaar?

Nou nee,

Niet altijd hoor.

Het brengt ons wel eens waar wij helemaal niet willen zijn.

En dat kan behalve rusteloosheid,

Dat kan bijvoorbeeld een verlangen zijn of weerstand of twijfel.

Maar ja,

Dan is het niet weten,

Gewoon laten.

Misschien dat je het overdag nog zou kunnen onderzoeken,

Maar s'nachts is het wel een dingetje.

En toen dacht ik van,

Er is meer dan denken.

Dus ergens voelen,

Er is willen,

Er is kunnen.

Laat ik eens kijken of ik dat fysiek kan tegenkomen bij mezelf.

En misschien wel met elkaar in verbinding gaan brengen.

En sluit gerust de ogen of vind een andere fijne manier om eventjes dichterbij jezelf te komen.

En ja,

Dan beginnen we met de zithouding.

De zithouding heeft twee hele mooie schijnbare tegenstellingen in zich.

We kunnen actief zijn,

Open inademing,

En we kunnen comfortabel een uitademing.

Krachtig in,

Kalm uit.

En zo zitten we opgericht,

Nog eens een keer inademend,

En geaard uit.

En als dat nog een paar ademcadence vraagt,

Dan hebben we even de tijd voor,

Bij de in- en uitademing,

Met de zithouding te zijn.

Denken,

Voelen,

Willen,

Kunnen.

Is er denken,

Hier en nu,

Over zus,

Of zo?

Misschien is onze geest nog een en al de hof.

Of merken we daarboven wat ruimte.

En wat we kunnen doen is,

Naar het hoofd toe ademen.

Merk op wat er is.

En beadem gerust een paar keer,

En naartoe,

En vandaan.

En is er denken,

Iets prettigs,

Of onprettigs,

Wat zich ook mag laten voelen.

En het hart is de ziel van het voelen.

Ik leg dan een of twee handen op het hart,

Om ook te kijken hoe zich de geest het denken daar reflecteert.

Soms dan voel ik dat de hartslag wat sneller is,

Dan weet ik misschien dat ik opgejaagd ben.

Maar het kan ook heel rustgevend zijn,

Om het hart te voelen.

Misschien het kloppend hart.

En van die prettige of onprettige ervaring,

Gevoelstoon,

Kunnen we kijken als we naar de buik gaan.

Hebben we iets te willen?

En wat het ook is,

Er is willen wat zich mag laten bewegen.

De adembeweging.

Het reizen en dalen van de buik.

Je spiegelt iets.

Kunnen we bijvoorbeeld een ruimte maken?

Voelt het juist wat verkrampt?

Willen we iets veilig maken?

Voelt het vredig?

En van het denken in het hoofd,

Naar het voelen,

Het willen van de buik.

Het is de vraag of er iets te kunnen is.

Of we in staat zijn.

In staat zijn om te handelen.

Of we in staat zijn om,

Dat is meer een dagelijks leven,

Om tijdens deze meditatie te ontdekken,

Dat het anders kan.

Dus wat kunnen we hier en nu?

En soms dan hoeven we misschien helemaal niks te kunnen en je zit gewoon meditatief zitten,

Je eigen weg kiezen.

En soms is de onmacht,

Omdat we het niet precies weten en dan zouden we ook met hulp van de adem kunnen opmerken door vanuit het bekken waar de benen bij elkaar komen in te ademen.

Wat merken we dan op?

Hier en nu.

En je zou natuurlijk ook kunnen verbinden door in te ademen naar het hoofd.

In te ademen van daaruit naar het hart.

Opnieuw in te ademen van het hart naar de buik.

En van daaruit.

En voordat het allemaal te zwaar wordt,

Dat je tussendoor eventjes denkt van laat mij maar even zitten,

Er is geen heilig moeten.

Het mag speels.

En voordat de benen het niet meer kunnen dragen of de buik vervolg krijgen of het hart op hol slaat en de drukte maakt dat je helemaal niet mag zijn,

Maak het licht.

Weet je zelf wat kan?

Zo zitten we nog even met elkaar een paar minuten inzitten.

Denken,

Voelen,

Bellen.

Kunnen.

Als verbinding.

Als fysiek.