De Bergbeklimmer – ACT Oefening Voor Bewust Handelen

Stel je eens voor dat je een berg aan het beklimmen bent.

Je bent al een hele tijd onderweg.

Vroeg in de ochtend ben je begonnen.

Het was nog donker.

Alleen het licht van je hoofdlamp verlichtte het pad voor je.

En inmiddels ben je hoog op de berg en de lucht is koud en kil.

Je voelt de wind langs je gezicht snijden en onder je schoenen hoor je het knarsen van de sneeuw.

Het klimmen is zwaarder geworden.

Je voelt de inspanning in je benen.

Je merkt dat je ademhaling verandert.

De eile berglucht maakt iedere stap een beetje zwaarder.

Je stopt even,

Om op adem te komen,

Om te voelen hoe je hier staat.

En je kijkt achterom.

Ver beneden je zie je de route die je hebt afgelegd.

De steile hellingen waar je omhoog bent gekomen.

De plekken waar je even hebt gerust.

En de stukken waar je misschien dacht dat je niet verder zou komen.

Je hebt al een hele weg afgelegd.

En dan kijk je omhoog.

Ergens boven je ligt de top.

En dat is waar je naartoe wilt.

Je hebt er bewust voor gekozen om deze berg te beklimmen.

Niet omdat het makkelijk zou zijn,

Maar omdat deze tocht iets voor je betekent.

Omdat er iets is wat je belangrijk vindt.

Misschien is dat ontdekken of groeien.

Doorzetten wanneer je iets moeilijk wordt.

Of het verlangen om iets te bereiken waar je echt achter staat.

Je weet waarom je hier bent.

En tegelijkertijd zie je hoeveel er nog voor je ligt.

En misschien komt er dan de gedachte op,

Hoe lang moet ik nog?

Kan ik dit wel?

Wat als ik de top niet bereik?

En terwijl je zo bezig bent met de top,

Of misschien zelfs de weg die je af hebt gelegd en hoe ver je terug kan vallen,

Merk je dat je aandacht niet meer bij het pad is.

Je staat hier op een smalle berghelling.

De grond onder je voeten is ongelijk.

Hier en daar liggen losse stenen,

Verborgen onder de sneeuw.

Je kunt niet zomaar ergens je voet neerzetten.

De berg vraagt om je aandacht.

Dus je brengt je blik terug naar beneden.

Naar de grond,

Vlak voor je.

Je kijkt waar je je volgende stap kunt zetten.

Je onderzoekt de ondergrond.

Je verplaatst langzaam je gewicht.

En zet je voet neer.

Voorzichtig.

Stevig.

Je voelt of je goed staat.

Pas wanneer je evenwicht hebt gevonden,

Bereid je je voor op de volgende stap.

Er is geen haast.

Die berg gaat nergens naartoe.

Misschien merk je soms dat je sneller wilt,

Dat je grotere stappen wilt zetten,

Zoals je beneden nog kon doen.

Maar hier,

Op deze hoogte,

Vraagt de berg iets anders van je.

Geduld.

Aanbord.

Nauwkeurigheid.

Je hoeft jezelf niet te bewijzen door sneller te klimmen.

Je hoeft ook niet elke stap met twijfel te zetten.

Je mag vertrouwen wat je onderweg hebt geleerd.

En tegelijkertijd aandachtig blijven voor wat er nu nodig is.

Je haalt diep adem.

Je voelt je voeten.

Je kijkt naar het pad.

En zet opnieuw een stap.

Misschien begint het in je benen te branden en je merkt vermoeidheid op.

Je zou willen dat het makkelijker ging,

Dat je al verder was.

Misschien vraag je jezelf af waarom je hier aan begonnen bent.

Maar ook dan herinner je je weer waarom je deze berg wilde beklimmen.

Wat deze tocht voor je betekent.

Dat je bereid was om moeite te doen voor iets wat je belangrijk vindt.

Want dat iets moeilijk is,

Betekent niet automatisch dat je op de verkeerde weg bent.

Soms horen inspanning,

Onzekerheid en ongemak bij het bewandelen van een weg die je bewust gekozen hebt.

Je hoeft die gevoelens niet eerst kwijt te raken voordat je verder kunt.

Je kunt ze opmerken,

Ze de ruimte geven,

Voor jezelf zorgen en vervolgens kijken wat er nu nodig is.

Misschien is dat nog een stap.

Misschien is dat even rusten.

Je ademhaling.

Laten herstellen.

Om je heen kijken.

Je route opnieuw beoordelen.

En soms ontdek je dat het pad dat je had gekozen toch niet de beste route is.

Dan kun je een andere weg zoeken,

Een stukje teruggaan als dat nodig is.

Ook dat hoort bij het beklimmen van een berg.

Het gaat er niet om dat je koste wat kost die top zo snel mogelijk bereikt.

Het gaat erom dat je bewust blijft kiezen hoe je verder gaat.

En terwijl je opnieuw begint te lopen,

Merk je misschien iets bijzonders.

De top is er nog steeds.

Maar je bent er niet voortdurend meer mee bezig.

Je aandacht is bij het klimmen zelf.

Bij de koude lucht die je inademt.

Bij het geluid van je schoenen in de sneeuw.

Bij de beweging van je lichaam.

De kadans en het ritme van de stappen.

Bij het zoeken naar houvast.

Je ontdekt dat je niet alleen aan het klimmen bent om ooit boven te komen.

Het klimmen zelf is ook onderdeel van waarom je hier bent.

In iedere zorgvuldige stap geef je uitdrukking aan iets wat belangrijk voor je is.

Aan je nieuwsgierigheid.

Je toewijding.

Je bereidheid om te leren.

Je moed om iets moeilijks aan te gaan.

Misschien voel je dan iets van voldoening.

Niet omdat bergbeklimmen makkelijker is geworden,

Maar omdat je hier nu bent.

Omdat je aandacht hebt voor wat je doet.

Omdat je de weg bewandelt die je bewust hebt gekozen.

Hoe moeilijk ook.

Je hoeft niet eerst de top te bereiken om een waardevolle tocht te hebben gemaakt.

Je leert van jezelf.

Je leert hoe het is om die berg te beklimmen.

En iedere stap kan op zichzelf al waardevol zijn.

En je herkent die bergbeklimmer waarschijnlijk in je eigen leven.

Iets waar je momenteel aan werkt,

Wat belangrijk voor je is,

Wat tijd,

Aandacht en energie van je vraagt.

En dat is misschien je onderzoek,

Je proefschrift,

Een vraag die je probeert te beantwoorden.

Of iets anders waar je bewust voor hebt gekozen.

En net als bij de bergbeklimmer heb je misschien die bestemming voor ogen,

Een doel dat je wilt bereiken.

Maar achter dat doel schuilt vaak iets wat dieper gaat,

Iets wat je echt belangrijk vindt in het leven.

Misschien gaat het dan om nieuwsgierigheid,

Om nieuwe kennis te ontdekken,

Om iets bij te dragen aan de wereld,

Om jezelf te ontwikkelen of om met aandacht en toewijding aan iets te werken.

Wat maakt deze weg voor jou de moeite waard?

Waar wil je met jouw inspanning uitdrukking aan geven?

En op die weg kom je moeilijke stukken tegen.

Momenten waarop je twijfelt,

Waarop je moe bent,

Of waarop het minder snel gaat dan je zou willen.

En net als bij de bergbeklimmer kun je dan de neiging hebben om voortdurend naar de top te kijken,

Naar alles wat nog moet gebeuren,

Naar hoe ver je nog verwijderd bent van je doel.

Maar wat gebeurt er wanneer je je aandacht terugbrengt naar de stap die nu concreet voor je ligt?

Misschien is dat het lezen van één zin,

Het begrijpen van een alinea,

Het formuleren van een gedachte,

Of het zorgvuldig opschrijven van een paar woorden.

Je hoeft dan niet hele hoofdstukken te schrijven.

Je hoeft vandaag niet je hele onderzoek af te ronden.

Je kunt je aandacht geven aan wat je op dit moment aan het doen bent.

Stap voor stap.

Zin voor zin.

En je gedachten die lopen misschien alweer vooruit.

Hoeveel moet ik vandaag nog doen?

Is het wel goed genoeg?

Ga ik het op tijd afkrijgen?

Herken je die gedachte?

Merk ze dan ook op als gedachte.

Daar is de gedachte dat ik niet snel genoeg ben.

Daar is de gedachte van twijfel,

Of ik dit wel kan.

Je merkt ze op en je brengt je aandacht weer terug naar de handeling waarmee je bezig bent.

Naar deze zin.

Naar dit woord.

Deze kleine stap.

En neem er de tijd voor.

Zoals de bergbeklimmer zorgvuldig onderzoekt waar hij zijn voet neerzet,

Kun jij zorgvuldig aandacht geven aan je werk.

En dan hoef je niet overhaast verder.

En je hoeft dan ook niet bij iedere stap die twijfel helemaal je laten overnemen.

Of je het wel goed doet.

Je mag hem opmerken.

Erkennen.

En ook vertrouwen op wat je al hebt geleerd.

En nieuwsgierig blijven naar wat je nog niet weet.

Misschien ontdek je dat de waarde van je werk niet alleen ligt in het uiteindelijke resultaat,

Maar ook in de manier waarop je eraan werkt.

In de aandacht waarmee je onderzoekt.

In de zorgvuldigheid waarmee je schrijft.

In de bereidheid om iets opnieuw te proberen wanneer het niet meteen lukt.

Ook dat is leven naar je waarde.

Niet pas wanneer je de top hebt bereikt,

Maar juist in de manier waarop je onderweg bent.

Stap voor stap.

Moment bij moment.

Nauwkeurig en zorgvuldig.

En breng je aandacht dan weer terug naar je lichaam.

Je voeten die op de grond staan.

Hoe je hier nu zit.

De delen van je lichaam die contact maken met de ondergrond.

Stel je nog een keer voor hoe je op die berg staat.

Je de koude wind voelt.

Je handen.

Ijskoud zijn.

Je benen uitgeput van de tocht.

Je kijkt naar het pad voor je.

De top ligt ergens boven je.

Zelfs al zie je hem niet altijd.

Maar je weet waarom je deze tocht maakt.

En die berg,

Die vraagt nu één ding van je.

Aandacht voor de volgende stap.

En wanneer je zometeen verder gaat met je werk,

Kijk dan eens of je iets van deze houding kunt meenemen.

Aandachtig.

Geduldig.

Zorgvuldig.

Bereid om ongemak tegen te komen wanneer dat hoort bij wat belangrijk voor je is.

En bereid om te rusten wanneer dat nodig is.

Stap voor stap.

Van moment tot moment.

De reis als doel.

Hoef je niet voortdurend bezig te zijn met waar je uiteindelijk wilt komen.

Je mag aandacht hebben voor deze weg die je nu bewandelt.

Die top geeft je richting.

En je waarden geven betekenis aan deze tocht.

En iedere bewuste stap is een manier om daarnaar te leven.

Neem nog een bewuste ademhaling in en uit en richt dan je aandacht op de volgende stap.