Compassiemeditatie | Mijn Levensverhaal

Ik neem de tijd om te gaan zitten of liggen en het mezelf gemakkelijk te maken en ik stem mijn aandacht af op de adem,

De adem die mijn lichaam binnenkomt en weer verlaat.

Ik hoef daar niets voor te doen,

Het leven beademt mij,

De adem is een geschenk van het leven en ik kan iedere inademing zo verwelkomen en bij elke uitademing laat ik helemaal los.

Ik geef mezelf toestemming om gewoon bij de adem te zijn,

Om zijn beweging te voelen.

Ik hoef niets anders te doen,

Nu niet.

Ik kan gewoon zijn en voelen dat ik leef en besta.

Ik open mijn aandacht nu ook voor de wereld van geluid en voor de stilte waaruit alle geluiden opkomen en weer in verdwijnen en ik verbind me met die stilte en maak zo ook contact met mijn innerlijke stilte.

Ik denk nu aan iemand die onvolwaardelijk van mij houdt.

Het kan iemand zijn die ik echt ken of iemand die ik me inbeeld.

Het kan ook een spiritueel of religieus figuur zijn.

Iemand die compassievol en begripvol is voor mij en bij wie ik me helemaal op mijn gemak voel,

Bij wie het altijd oké is,

Bij wie ik altijd oké ben,

Precies zoals ik ben en ik laat het beeld van deze persoon helderder worden en neem de tijd om de liefde van deze persoon voor mij te voelen.

Misschien merk ik wel een dankbare glimlach op mijn gelaat vanwege de tederheid,

De liefde en de warmte die ik voel.

Ik geef die warmte en liefde alle plaats.

Ik sta nu stil bij mijn levensverhaal,

Bij wat ik allemaal meegemaakt heb,

Bij wat meeviel en wat moeilijk was.

En ik kan me misschien voorstellen dat ik aan een tafel zit en mijn levensverhaal opschrijf.

Ik begin bij het vroegste moment in mijn leven dat ik me kan herinneren.

Toen ik nog een baby of peuter was.

Welke herinnering komt erop?

Hoe heb ik de kleuterklas ervaren?

Waren er al uitdagingen?

En de basisschool?

Wat viel er mee?

Wat was er moeilijk?

Welke herinneringen komen er?

En de middelbare school?

Welke uitdagingen waren er?

Hoe heb ik ze aangepakt?

En hoe kijk ik daar nu op terug?

En na de middelbare school?

Welke richting ben ik uitgegaan?

Welk pad heb ik bewandeld?

Wat kwam ik tegen?

En hoe ging ik hiermee om?

En in mijn verdere leven?

Wat waren mijn overwinningen?

Wat mijn nederlagen?

Misschien als collega,

Als vriend,

Als ouder,

Als partner,

Als mezelf?

Wat is de pijn die ik met me meedraag?

Welke oordelen of hardheid heb ik eventueel naar mezelf?

Hoe ervaar ik dit nu?

Wat zijn de mooie momenten,

De mooie herinneringen die ik met me meeneem?

Ik word me nu in gewaar van die persoon die onvoorwaardelijk van mij houdt.

Ik voel dat die persoon hier ergens is en begripvol en compassievol naar mij kijkt.

Ik voel die aanwezigheid van liefde en ik laat die liefde mijn hele wezen vullen en omhullen.

Wat zijn de kwaliteiten van deze persoon?

Wat maakt deze persoon zo bijzonder voor mij?

Wat zijn mijn gedachten en gevoelens over deze persoon?

Ik adem wat dieper in en ga vanuit de ogen van die persoon naar mezelf kijken.

Vanuit de ogen van onvoorwaardelijke liefde.

Hoe is dit voor mij om zo naar mezelf te kijken?

Wat is er nu anders als ik op deze warme,

Liefdevolle en begripvolle manier naar mezelf kijk?

Als ik zo naar mijn levensverhaal kijk,

Hoe zie ik dat nu?

Stel dat ik nu weer aan tafel zou zitten en over mezelf zou schrijven.

Hoe zou ik dan over mezelf schrijven?

Ik merk op hoe ik nu anders tegen mijn levensverhaal aankijk.

Tegen de mooie en de moeilijke momenten.

Ik zie mezelf door de ogen van liefde.

Ik zie hoe alles me heeft gebracht waar ik nu ben.

Hoe is dit?

Welke gedachten zijn er nu?

Welke gevoelens?

Hoe zie ik mezelf als kind,

Tiener en nu?

Door de ogen van liefde.

Hoe zie ik mijn toekomst?

Door de ogen van liefde.

En ik kan gewoon zijn en ervaren wat ik nu voel.

En inzien dat ik altijd de mogelijkheid heb om afstand te nemen van mijn verhaal.

Dat ik ruimte kan geven aan een andere manier om naar mezelf te kijken.

Vanuit de ogen van liefde en compassie.

En ik laat me nu nog even dragen door de levensadem zelf.

De ervaring van de ruimte om me heen en de stilte.

En ik buig voor wat mijn ervaring ook is geweest.