Vriendelijkheid als (niet-)vanzelfsprekende levensvriend?

Er wordt toenemend een actief appel gedaan op humaan gedrag. Neem campagnes als #doeslief#datkunjetochnietmaken. Wat kenmerkt oprechte vriendelijkheid, wanneer deze spontaan wordt belichaamd? Onze westerse manier van leven wordt gekenmerkt door beheersing en maakbaarheid. Met als effect dat mensen doorschieten in eisend gedrag naarmate we directer stuiten op de grenzen van bevredigbaarheid, met niet-vanzelfsprekende vriendelijkheid als onontkoombaar effect. Hoe dit te doorbreken?

Transcript

De nu volgende podcast is ontwikkeld en ingesproken door Annelies Ottenhagen,

Werkzaam als volstandige vanuit haar eigen praktijk,

MOOI en de letters MOOI staan voor Met het oog op jou.

Zie ook de website www.

Mooi.

Nl Mindfulness wordt vaak samengevat als Het is wat het is,

Alsof daar alles mee gezegd is.

Maar het jonk op het zin kan het niet vaak genoeg herhalen.

Het trainen van de aandacht stopt niet bij het ervaren wat is.

Je merkt juist op wat is,

Om je er vervolgens toe te kunnen verhouden,

Niet meer en niet minder.

Mindfulness heeft dus alles van doen met Relating.

Alleen daarin schuilt de optie om innerlijke vrijheid te ervaren.

Maar wat houdt dat Relating,

Dat proces van ons verhouden,

Concreet in?

Het betreft hier dus gerichte actie,

Gedrag waar een bewuste en vrije keuze aan vooraf gaat.

En of zoiets al of niet een kans van slagen heeft is van een aantal factoren afhankelijk,

Onder meer van discipline.

Maar deze uitspraak,

Deze factor zorgt gemakkelijk voor veel innerlijke verwarring en weerstand wanneer dit concreet mag worden.

Want hoe verhouden vrijheid en zelfgekozen onvrijheid zich tot elkaar?

Tijd voor een podcast hierover,

In de vorm van een open brief.

Gericht aan een van de cliënten met wie ik het genoeg heb samen op te trekken in het proces op weg naar een leven in en vanuit concreet gevoelde innerlijke vrijheid.

Het is dus echt een brief en ik lees hem je voor.

Want hij is volgens ons de moeite waard om te delen met ons allen.

De luisteraar.

Beste Marjan,

Graag deel ik met je de volgende ervaringen en gedachten.

Ontstaan in reflectie op wat er gebeurt en ik ervaar.

Gewoonweg omdat het mij raakt.

Ik gun je vrijheid en tevens gun ik je verlichting van je lijden.

En dat wriekt.

We zijn toe aan week 6 van de training Breathworks.

Deze training heeft als onderdeel het trainen van pacing.

Pacing komt neer op afgestemd leven op basis van jouw unieke ritme in relatie tot je gezondheid.

Te beschouwen als het ontwikkelen van zelfdiscipline een nieuwe stijl.

Dat wil zeggen zelfcompassie,

Vriendelijkheid en ontspanning als basis voor het leven van alle dag.

En hiertoe word je als deelnemer uitgenodigd tot registraties.

Namelijk registraties van activiteiten en het exploreren van rustmomenten.

Marjan,

Het komt er maar niet van om de map te lezen thuis.

De registraties uit te voeren en de oefensuggesties op te volgen.

Dank je,

Beste Marjan,

Dat je mij wakker hebt geschud hiermee.

Met jouw allergie op alles wat innerlijk wordt geïnterpreteerd als een opgelegd moeten.

Zonder deze stabiel heftige weerstandsreactie was ik niet geïnspireerd tot diepegaande exploratie van het thema de meeldheid van discipline.

Discipline is en blijft een vies woord voor velen,

Oftewel gedeelde menselijkheid.

Ondanks alle toelichting bij aanvang van de training.

Het fenomeen geheel vermijden is geen oplossing.

Zonder discipline kan er geen geluk en innerlijke vrijheid worden gecultiveerd.

Dat leert ook de Dalai Lama ons en hij schaterlacht als hij het zegt.

Impliciet knipoogend naar de Westerse,

Calvinistische wortels en interpretaties ervan.

Het ervaren van weerstand is werk van wat we in de volksmond met de mind duiden.

Dus werk van de mind.

Mind in de betekenis dan van puur hoofdwerk,

Denkwerk.

De mind in deze beperkende betekenis is namelijk het enige onderdeel van een mens dat zich bezighoudt met thema's als moeten,

Willen en vrijheidsdrang.

Het is het deel dat functioneert op grond van de overlevingsmodus.

En wordt makkelijk geactiveerd onder invloed van het overleven van emotioneel geladen ervaringen.

En die zijn in jouw situatie de vertrouwtheid met dominantie.

Niets was vrijblijvend in relatie tot een van je ouders.

Je had te doen met wat deze ouder zei,

Je opdroeg,

Althans naar ik begrijp.

Ik kan goed met je meevoelen,

Ben bekend met dominantie en dus ook met de allergie op dwang.

We kwamen tijdens de afgelopen sessie,

Explorerend wat er nu precies gebeurde,

Tot de idee dat het belichaamd gaan ervaren van vrijblijvendheid mogelijk helzaam zou kunnen zijn.

Vrijblijvendheid als eerstvolgende stap in relatie tot het ervaren van verruimde vrijheid,

Als antwoord op al dat verinnerlijkte moeten en alle reactiviteit die hierop kwam,

Ontstond.

Dus geen afspraken,

Geen verwachtingen,

Geen voornemens,

Niet langere map.

Een helzaam gericht voornemen om vrijblijvendheid te beoefenen.

Te beginnen met een weekend vol kampeergenot voor de boeg.

Daar heb ik nou zin in,

Gaf je aan.

En even stond je volledig in je vrijblijvendheid te zijn,

Spontaan een warme kleur oranje visualiserend.

En toen was het weer weg.

Een innerlijke tegenstem kwam op.

Niets is vrijblijvend,

Gepaardgaand met een opgeheven vingertje.

Alsof het vingertje stond voor een innerlijke reactie op wat werd verteld van binnenuit.

Namelijk dat oranje staat voor stroming,

Creativiteit,

Laten gaan wat is,

Komen wat komt.

Minder doen,

Meer bereiken.

Eerder al merkte je dat tijdens de beginmeditatie van die sessie.

Innerlijke kalmte en stilte ervaar jij bij de gratie van stilte.

Geen woorden dus.

Met woorden erbij word je er zo weer van weggehaald,

Gaf je aan.

Mogelijk was het helpend geweest als ik tijdens de begeleiding je had herinnerd aan de mogelijkheid ten alle tijde regie te mogen nemen over de volumeknop van de begeleiding.

Die vrijheid heb je.

Namelijk,

De vrijheid die wel expliciet altijd weer wordt benoemd.

De vrijheid om goed voor jezelf te zorgen.

Zelfs de keuzevrijheid om op te staan,

Koffie te gaan pakken.

Hoor je,

Vrijheid impliceert bewust kiezen en bewust verantwoordelijkheid mogen nemen.

Niet pas later,

Maar van meet af.

En zoiets klinkt ons op kalvinistische grond gebakken snel wat bizar in de oren.

En dat is nou eenmaal een effect van de onbewuste automatische koppeling,

Dominantie,

Discipline en onvrijheid.

Zoals ook duidelijk werd in relatie tot die beeldende opdracht die ik je meegaf.

Je kreeg materiaal mee naar huis en je werd uitgenodigd om er mee te spelen.

Maar ik als therapeut was ook ingegaan op jouw pijl om kaders.

Hoorde dat te veel ruimte waarschijnlijk tot niets zou leiden,

Want te vaag.

En vervolgens bleef je binnen geprojecteerde kaders.

Jezelf uit nodeloos beperkend.

Je had er alsnog geen plezier in ervaren.

Mindfulness verschuift de aandacht van inhoud naar proces.

Dat wat je ervaart is minder relevant dan de wijze waarop je je erin verhoudt.

Mindactivity herken je in reactiviteit,

Bepaalt niet vrij.

De plaat blijft hangen in verlangen en de onrust die erop volgt.

Waar mindfulness de opmerkzaamheid tot het opmerken van wat is wakkert,

Zoals geluid,

Horen,

Onaangenaam,

Verlangen enzovoort,

Haalt de mind je makkelijk weg waar je bent en zet je aan tot steeds net weer iets anders willen.

Dus heb je rust dan creëer deze onrust middels nieuwe gedachten,

Analyseren,

Kritisch worden.

Je rust en zijn modus,

Je zijn met onrust modus is ondermijnend.

En we noemen dit voor het gemak de doe-modus.

Altijd iets of niets moeten of wel doen.

Vergelijk me met een dagje zelfgegunde rust.

Zodra je rust gunt,

Komt de onrust op.

En neigt een mens juist weer iets actiefs te doen.

Nu hoefde ik niets en deed ik het uit mezelf omdat ik er zin in had,

Zeggen we dan.

Het is altijd goed om je dan bewust te worden van wat er echt gebeurt.

Is het de mind die het nemen van rust belemmeren wil?

Vaak achteraf voelbaar als moeheid,

Hé,

Ik had het ook niet.

Of ben je werkelijk geralante in je innerlijke zijnsveld waarbinnen je vrijheid ervaart om ofwel niets te doen ofwel iets te doen.

Dus om iets te mogen,

Niets te mogen.

Om het even wat je bewust kiest.

We mogen ons allereerst en vooral bewust blijven wakkeren op de valkuilen van de mind.

Hierin herkennen we in elk geval al de mind.

Doe ik dit,

Wil ik dat.

Ben ik daar,

Wil ik hier zijn.

Deze gewoonte vergezelt ons tot de laatste ademsnik,

Het zij zo.

Dit mag ons geruststellen.

Oftewel,

Dit soort mindtrucks worden er bepaald niet minder op.

Al zouden we het leven in aandacht zelfs in onze leefstijl hebben geïntegreerd.

We worden ons er hooguit steeds sneller van bewust en dat scheelt wel degelijk.

Dat scheelt de slok op de borrel.

Je kunnen verhouden tot een valkuil is vele malen relaxer dan ermee samen te vallen.

Terug naar de valkuil zelf.

Deze kwam tevoorschijn toen je expliciet stilte werd gegund en je met die stilte samen viel.

Wat een onrust kwam er weldera voorbij schuiven.

Het tekst van binnenuit.

Nogmaals,

Niet de onrust is het werkveld,

Maar de wijze waarop jij je verhoudt tot die onrust.

Leef je die onrust dus of merk je hem op en laat je hem nu voor wat hij is.

Landen in je innerlijke stilte in het kader van mindfulness is dan ook niet zozeer gericht op het ervaren van stilte sec,

Maar gericht op het landen in het zijnsveld waar innerlijke vrijheid leidend is.

En dat is even anders dan velen denken dat mindfulness inhoudt.

Valt mogelijk even tegen.

Het is dus niet niets doen,

Wel niet doen.

Wat wil zeggen opmerkzaamheid beoefenen,

Ademruimte inlassen.

De innerlijke stilte is blijkbaar nodig om op te kunnen merken wat het gaande is.

Het hervinden van de innerlijke vrijheid in het je verhouden tot wat is.

Zijn als werkwoord dus.

Met dit zo zijn kan de mind niks.

Dit soort stilte doet hem slechts vrezen voor zijn baan,

Waar je het denkend verhouden tot wat je wil of moet centraal staat.

De mind zal dan ook iedere gelegenheid aangrijpen om de aandacht weer te pakken,

Te trickeren,

Weg te leiden.

We maakten geen heldere vervolgafspraak.

Je liet het afhangen van de drukte van het werk en thuis en zou zelf contact opnemen voor planning van een datum.

Vrijblijvendheid.

Namijmerend kwamen gedachten op,

Gevoelens,

Ervaring in het lichaam bij mij,

In relatie tot vrijblijvendheid,

Nu dan delend met je.

Het begrip vrijblijvendheid is in alle eerlijkheid namelijk geen begrip waar ik sek blij van word.

Als mens niet,

Als trainer niet.

Dat is oude energie.

En staat tevens in samenhang met de tijd waarin we leven.

Ik zie te veel leed achter de deuren vanwege onvoldoende structuur kunnen houden.

Vanwege de vrijblijvendheid die regeert,

Domineert.

Veerkracht en discipline zijn nu eenmaal zusjes van elkaar,

Leert ook onderzoek en inmiddels mijn ervaring ook als mens,

Therapeut en trainer.

Pacing is zo'n vorm van discipline.

Ik zie de uitwassen van vrijblijvendheid als ik het geweld in de wereld zie ten gevolge van de dominantie van de mind.

Ook zie ik een ouder die vrijblijvendheid leefde door te kunnen zeggen wat er in hem of haar opkomt,

Zonder de vrijheid,

In dit geval gelijk aan verantwoordelijkheid te nemen,

Zich in een continuum achter de oren te krabben en zich af te vragen,

Wat gebeurt hier,

Waar ben ik eigenlijk mee bezig?

Ik ervaar vrijblijvendheid dus als een vorm van primaire en secundair lijden.

Vanwege de ontkoppeling van zoiets als verantwoordelijkheid nemen voor je keuzes,

Voor je gedrag,

Vrijblijvendheid als termsek,

Maakt iedereen vogelvrij.

Niemand hoeft zich aangesproken te voelen.

En dat is eng en gevaarlijk in mensenland.

Daar krijg ik nou angst van.

En tevens voel ik van binnenuit met je mee,

Met het verlangen en de idee dat vrijblijvendheid is wat je nodig hebt nu,

Dat dat je welgegunde rust zal geven op dit moment.

Hoewel ik met jou menen dat het jezelf gunnen van vrijblijvendheid de eerstvolgende helzame stap kon zijn,

Kwam er dus ook naderhand een innerlijk gevoeld tegengeluid.

Terwijl jij de vrijblijvendheid thuis concreet aan het beoefenen bent,

Stel ik me de vraag,

Hoe verhoud ik mij tot vrijblijvendheid?

En alleen zo kunnen we gezamenlijk checken waar de mind in deze mogelijk domineert,

In het proces.

Of dat er juist wijsheid in besloten ligt,

In de keuzes die we hieromtrenden maakten.

Het punt van aandacht is voor mij blijkbaar het ervaren van een zogeheten contradictio interno,

Iets wat zich in zichzelf tegenspreekt.

Innerlijk vrij is niet hetzelfde als vrijblijvendheid.

Is deze uitspraak dus een innerlijke criticus,

Of komt deze juist van de innerlijke helper?

Met het expliciet cultiveren van vrijblijvendheid,

Doen we met andere woorden iets dat in principe haaks lijkt te staan,

Op de intentie waarop mindfulness is gebaseerd.

Verklaarde dit mijn onrust?

Of is het type vrijblijvendheid waar jij je nu positief aan kan laven,

Vergelijkbaar met de helpende factoren welke de mindfulness beoefeningen juist ondersteunen,

Namelijk een vrij van verwachtingen mogen zijn en een vrij van streven?

Is deze vrijblijvendheid gelinkt aan de directe ervaring van vriendelijke zelfzorg en gelijk aan de vrijheid waar het in de mindfulness beoefeningen om draait?

Oftewel,

What's in a word?

Ik hoor dat diverse leraren jou expliciet verboden om oefeningen uit te voeren,

Gericht op de intentie jouw innerlijke vrijheid te doen hervinden.

Ik een stap verder met jou te gaan,

Te willen gaan,

Mogen gaan.

Ik ben als trainer mindfulness en compassie dan ook geen leraar.

Ik heb expliciet niet de behoefte om jou iets te verbieden,

Ook niet in jouw belang.

Dan moet je namelijk weer iets,

Namelijk iets niet.

Het komt voor mij neer op surrogaatvrijheid,

Wederom een vorm van dominantie,

Nu verhult in een vriendelijk jasje.

Hé,

Zijn vrijblijvendheid,

Op deze manier begrepen en vertaald,

En dominantie,

Mogelijk keerzijde van eenzelfde medaille?

Als mindfulness en compassietrainer ben ik er juist op gericht om de ontwikkeling van je existentiële innerlijke vrijheid te ondersteunen,

Van meet af.

Vrijheid als antwoord op existentiële angst.

Je bent vrij te doen en laten wat je wilt.

Vrij van binnenuit.

Ook om jezelf iets op te leggen of juist niet.

Mindfulness wakkert je hooguit op dat fenomeen,

Het proces dat eraan ten grondslag ligt.

Zo kun je je vrijheid ontdekken in het innerlijk jezelf toestaan vrijblijvendheid te leven.

De innerlijke vrijheid waar mindfulness in dienstbeoefeningen op gericht is,

Heeft alles van doen met het bewust worden van het gegeven dat ieder moment,

Dus ook dat elk gedrag,

Elk woord,

Iedere ervaring,

Een vrije keuze is.

Jij kiest waar je je aandacht op richt.

Jij antwoordt op wat je ervaart.

Gericht op een ontwikkeling waarin je als een getuige van je eigen ervaringen door het leven wandelt.

Vrij in het op je eigen wijze te verhouden tot wat je waarneemt.

Zoiets gebeurt inclusief het besef van,

Noem het karma.

Niet dat je vooraf kunt bepalen welke gevolgen je keuze hebben,

Wel dat je bereid bent wakker te worden op de gevolgen van gemaakte keuzes en bereid het om 100% verantwoordelijkheid te willen nemen voor dat wat je ervaart,

Voor dat wat je kiest en ervaart in relatie tot wat je kiest,

Aandacht te geven.

En hier zit dan ook direct de crux,

De kern waar het bij innerlijke vrijheid om draait,

En waarin het zich onderscheidt van vrijblijvendheid sec.

Elke split second in het leven blijkt dus een keuze.

En als we daar echt wakker op worden,

Dan worden we echt vrij en worden we wakker op innerlijke reactiviteit.

Neem als voorbeeld het ervaren van irritatie naar alleen het van geluiden om je heen.

Het waarnemen van irritatie kan een mogelijkheid en optie worden om te kiezen,

Ook net zo goed niet geïrriteerd te hoeven zijn.

Hoe?

Als volgt bijvoorbeeld.

Zo kun je puur het horen van geluid waarnemen.

Een horen van geluid kan als onaangenaam worden ervaren.

En het ervaren van onaangenaamheid kan leiden tot een diversiteit aan keuzes.

Bijvoorbeeld het er laten voor wat het is,

Je herinneren dat het ook weer anders wordt,

Weglopen,

Raam sluiten,

Afleiding zoeken,

Of wel het puur op te merken als zijnde onaangenaam.

Vrijblijvendheid daarentegen behelst het expliciet niet kiezen of hoeven kiezen.

Hoogheid voor vrijblijvendheid.

Terwijl het kunnen kiezen in het je verhouden tot wat je ervaart,

Als het ervaren van vrijheid kan worden ervaren,

Zal de mind die zich waalt in vrijblijvendheid en de aandacht geen richting hoeven te geven,

Er alles aan doen om onrust te triggeren middels het samenvallen met irritatie,

Reactief verzet of ontkenning.

Met als gevolg alles behalve rust de midden van onrust.

Geven we geen richting,

Dan zoekt de mind non-stop een trigger,

Pure vanuit de angst om niet langer,

Ja,

Niet meer slecht te hoeven overleven.

Wat ik met andere woorden ontdek,

Herontdek in relatie tot de keuze voor gaan op vrijblijvendheid,

Is dat het het risico heeft van een nieuwe mindactiviteit in plaats van de gewenste gelukservaring.

En ik zag het,

Aangewakkerd door een opkomende influistering,

Niets is vrijblijvend.

Het ongemak,

De zelftwijfel was van je gezicht en lichaamshouding af te lezen,

Je voelde niet langer die stabiliteit in je lijf die je aanvankelijk ervaarde.

Allemaal tekenen dat er iets gaande was.

Wat?

Don't know.

Wel belangrijk genoeg om de aandacht op te wakkeren.

Betreffende observatie bevestigde voor mij wel de idee dat vrijblijvendheid het risico in zich bergt tot een toename van mindkill,

Mindoverkill,

Een weerstand.

Ik herken dus eigenlijk een soort wolf in schaapskleren.

En in dat kader ontkom ik niet aan de vraag aan mezelf als zijn ondersteuner van een helzaam proces,

Namelijk deze,

Hoe kan ik mijn welwillendheid naar jouw behoefte plaatsen?

Het expliciet uitnodigen om vrijblijvendheid te gaan belichamen,

Hoe kan ik dat dan plaatsen in de context van mijn compassietrainerschap?

Ik keer even terug naar de roots van compassie.

Compassie betekent de raakbereidheid op het lijden in jezelf en een ander ontwikkelen en de wens dit lijden te verlichten.

Beseffen dat dit alleen kan zonder de verantwoordelijkheid over te nemen van een ander.

Ik voel de raakbaarheid in een geraakt zijn,

Voelbaar in mijn buik,

Stekerig in het hoofd als onrust.

Geraakt worden is verre van vrijblijvend.

Ik voelde dan ook de drang om je lijden te verlichten,

Namelijk het lijden aan al het verinnerlijk te moeten.

En hierop heb ik me letterlijk bij de kladder moeten pakken.

Als voor Marian het antwoord hierop het belichamen van vrijblijvendheid is,

Dan is dat haar vrijheid.

Ook al riskeert ze het ernieuw het belichamen van reactiviteit.

Oftewel,

Zelfs als dat nieuw of toegevoegd lijden voor haar tot gevolg heeft,

Dan mag dat.

Elk mens heeft immers recht op haar eigen lijden.

Ook dat is compassie.

Houd compassie in.

Dat is ieders ultieme existentiële vrijheid.

Geraakt zijn en iemand vrij laten.

Slik.

Dit besef raakt mij wederom.

Ook mooi hoe de raakbaarheid in deze verre van vrijblijvend voelde en voelt.

Het hart van compassie wordt hiermee bezegeld.

Compassie is op die manier dan ook nooit vrijblijvend.

Compassie is compassie doen,

Leerde ik van John Peacock.

En dat voel ik dankzij een ervaring als deze weer tot in mijn nerven.

In deze situatie komt compassie doen voor mij als trainer dan wel therapeut nu neer op iemand bewust vrijblijvendheid gunnen.

Ook met alle haken en ogen die ik daarin zie,

Welke ik hiermee te ontwaren.

Geraakt.

Ja,

Geraakt door jouw lijden aan je eigen reactiviteit en dat die reactiviteit je vriend lijkt te moeten blijven.

Alsof het niet anders mag van binnenuit.

Zo voelt het voor mij in wat ik ervaar als ik naar jou kijk.

En jou te delen in wat ik zie,

Meen te zien,

Is ook vrijheid.

En tevens neem ik daarmee ook een verantwoordelijkheid op me.

Ik zie een vrouw bij wie ik vanwege de hardnekkigheid in dit transformatieproces,

Die weerbarstigheid om zichzelf van binnenuit te mogen verbinden met haar innerlijke vrijheid.

Ik zie een vrouw bij wie ik meen te zien,

Iemand te zien die als kind niet slechts met dominantie te maken heeft gehad,

Maar ook mogelijk met een ouder die onvoldoende connectie had met zichzelf.

Een ouder die in zekere zin,

Noem het een narcistische trekken heeft ontwikkeld,

Welke nog niet konden worden getransformeerd.

Iemand die de ander,

Zijn haar kind nodig had om zichzelf te bevestigen.

Dan krijg je dominantie omwille van de dominantie.

En krijg je als kind een implicite opdracht mee,

Jij moet mij gelukkig maken.

En ben je als kind vooral druk met het bevestigen van een ander,

Dat die er mag zijn.

En zo komt je aandacht voor zelfontplooiing te kort.

Zelfontplooiing is bovendien niet veilig.

Word jij zelf iemand,

Dan dreigt die ander zijn greep op jou te verliezen.

En dan dreig je dus ook de liefde van de ander te verliezen.

Dat moet,

Over moeten gesproken,

Dus kosten wat het kost,

Worden voorkomen.

Dit proces creëert een slachtofferbestaan.

Nam of neemt dit proces extreme vormen aan,

Dan wordt dit geduid met slachtoffer zijn van narcistische mishandeling.

Het klinkt heftig,

Maar toch in alle openheid,

Het zou me niet verbazen als iets van deze orde hier speelt.

Alsof de volwassen vrouw in Marian steeds weer de kop in moed worden gedrukt.

Alsof je bestaansrecht hebt bij de gratie van onderdrukt worden,

Nu dan door jezelf van binnenuit.

Een verinnerlijkte dominantie.

Dan is jezelf vrijblijvendheid gunnen inderdaad en met recht het enige helzame cadeau dat er in eerste instantie toedoet.

Als je hierop geleidelijk wakker wordt,

Kun je je ook,

Mits geleidelijk leren ontworstelen.

En kun je je reactiviteit erboven komen.

Ook die van eventueel belichaamde vrijblijvendheid.

Stel je het eens voor,

Niet langer een ander hoeven bevestigen,

Ook niet in het voldoen aan moeten,

Of juist niet moeten voldoen.

Hooguit op kunnen merken dat het gebeurt als het gebeurt.

En om dan vervolgens te kunnen landen in je keuzevrijheid.

Vanuit een besef dat niemand de verantwoordelijkheid voor een ander kan overnemen.

Een kind niet voor een ouder,

Een leraar niet voor een leerling.

En dat jij verantwoordelijk bent en mag zijn voor je eigen geluk.

En dat geluk is vrij van voorwaarden.

Enkel de verbondenheid met je innerlijke kalmte en vriendelijkheid speelt hier een centrale plaats.

Dan kan je waarschijnlijk op termijn ook vrijer bewegen tijdens momenten vol drukte en lawaai.

Vanuit belichaamde vrijheid verhoud je je dan tot die drukte en gevoelde dominantie.

Dan mag je je begrenzen.

Zorgdragen voor je eigen veiligheid,

Van binnenuit.

Niet langer afhankelijk van kloppende voorwaarden.

Dan blijf je bewust gewild zitten te midden van wat is of staat bewust gewild op.

Al naar gelang wat helzaam voor je is op dat moment.

Bewust in blijvend contact met jezelf.

Ieder mens kan krachtig worden.

Ieder moment.

Daar hoef je niets voor te doen,

Hooguit van alles voor te laten.

Wat mag worden losgelaten?

Wat mag je mogelijk laten gaan?

Gaan laten.

Het zal niet voor niets zijn dat ikzelf juist in deze dagen in confrontatie met een privé-situatie uitgedaagd word tot het belichamen van deze vrijheid,

Na eerst weer wakker mogen worden op een helze reactiviteitsspiraal.

Gelukkig duurt zo'n spiraal,

Zei het heftiger en directer in de loop der tijd,

Wel steeds korter.

Het lichaam is taal geworden.

En mag taal zijn.

Een dergelijk proces waarin iemand de moeite neemt zich te ontworstelen aan verantwoordelijkheden die de zijn of haren helemaal niet kunnen zijn.

En dat,

Wat ik in dit kader waarneem bij je,

Wordt makkelijk geprojecteerd.

Als trainer word je soms bijna weer een ouder.

In dit geval een ouder bij wie je je vooral niet op je gemak kan gaan voelen.

Je gaf het mooi aan,

Ervaarde in jezelf een kind dat zich moest verantwoorden.

En dat kind wordt makkelijk getriggerd,

Terwijl dat kind in jou zo verlegen zit om jouw begrip en aanvaarding van grenzen vanwege verhoogde kwetsbaarheid en gevolgen van de val.

Met het wederom toestaan van een houding waarin je je als kind,

Waarin je je als schuldig kind laat zien,

Bevestig je je eigen ontkenning.

Een mens wordt makkelijk zijnde voor haar eigen narcistische energie,

Je eigen advocaat van de duivel.

Allemaal omwille van de mind die vaart op overleeftriggers,

Gebaat is bij angst als voedingsbodem.

Ik word er als trainer en therapeut wakker op als ik je zie en mij herinner wat ik ervaar in relatie tot het belichaam van compassie.

Ook dat ik het liefst verantwoordelijk het voor je zou willen overnemen.

Nu door juist een lessie ver ouder te zijn en je te zeggen nee hoor je hoeft niets,

Als jij niet wilt,

Prima.

Maar hoor je wat hier gebeurt?

Dat gaan we dus niet doen,

Is geen compassie.

Waarin zit voor mij als trainer dan wel het helzame van de uitnodiging om vrijblijvendheid te belichamen?

Zoals ik al zei,

Middels het me aansluiten,

Het mij aansluiten bij wat compassie ook is.

Iemand het recht geven op zijn of haar eigen proces.

Want daar komt het dus op neer in het gedeelte waar compassie wordt beschreven als zonder iemand zijn verantwoordelijkheid over te nemen.

Hoe rijk en bizar kan compassie in zijn ware betekenis zijn?

Oftewel,

Alleen jij kunt jezelf bevrijden van deze last.

Van de last slachtoffer te worden van je eigen moeten,

Welke dan nu schwitst naar helemaal niets meer willen en niets meer moeten,

Moeten.

Oftewel,

Niet in het kader van het voeren van je reactiviteit wens ik ruim baan te maken en te geven voor vrijblijvendheid binnen het trainingstraject.

Wel in het kader van een ertaling van een begrip.

Jij hebt recht op je eigen pad in deze.

En ik als trainer zal mij blijvend richten op het verlichten van je lijden,

Neerkomend op het ondersteunen van het bewustwordingsproces hierop.

Dat is mijn verantwoordelijkheid in relatie tot jou.

En in het nemen van die verantwoordelijkheid herken ik mijn vrijheid en tevens het ondersteunen,

Herken ik ook het ondersteunen van de ontwikkeling van jouw vrijheid,

Middels het vertrouwen op jouw unieke proces.

We spreken makkelijk over de weerstand tegen verandering,

Als therapeut een veelgebezigde uitdrukking.

Ik leer het omkeren.

Zonder weerstandsreactie komt geen transformatie op gang.

Blijven hangen in een weerstandsreactie is weer een ander uiterste.

Het betreft hier steeds weer de vraag aan jezelf.

Wat houd ik vast?

Hoe houd ik vast?

Wat mag nu gaan stromen?

En dat in het volgende besef.

Zonder pijn geen loslaten.

Loslaten,

Pijn en rouw zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Als ik mijn vrijheid bewaak,

Dan bewaak ik als trainer indirect die van jou.

En hierin komt heel mooi die drieklank naar voren,

Welke,

Zeker ook in relatie tot hun leven in aandacht,

Onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.

Vrijheid is verantwoordelijkheid,

Is antwoorden.

Verantwoordelijkheid is antwoorden.

En ik vervolg de drieklank.

Antwoorden is kiezen.

Is nee mogen zeggen op onheilzaamheid.

Is ja kunnen zeggen op helzaamheid.

Wederom,

Eerst erkennen van weerstand,

Een heldere nee toestaan,

Opmaat voor een krachtig ja.

Zonder nee geen ja.

Hé,

Hier is hij weer,

De noodzaak van het kiezen.

Mindfulness is in feite niet anders dan ontwaken uit de slaapwandelende staat van doen.

De aandacht steeds weer opnieuw,

Richting geven.

De aandacht wakkeren op wat nu gebeurt,

Gericht op een helzaam beantwoorden,

Kunnen beantwoorden op wat nu gebeurt.

Beste Marjan,

Het zij je van harte gegund.

Mogen je toenemend ontwaken in je innerlijke vrijheid,

Hoe je deze dan ook duidt.

Pak het woord dat jou aanspreekt,

Taal voor je is.

En mogen de wijzerd van geleidelijkheid ons beiden hierin blijvend vergezellen.

En dan zijn we weer bij het begin.

Bij mindfulness gaat het om het herontdekken van je vrijheid.

Een vrijheid die losstaat van gunstige omstandigheden.

Zoiets begint met het erkennen en herkennen van je vrije wil,

Te beginnen met het recht op veiligheid.

Dit recht vindt zijn wortels in het opmerkzaam zijn op de ervaring van dit moment.

Dat wil zeggen,

Te mogen poseren en in alle rust te kijken en te benoemen wat je ervaart.

Stop,

Look,

Neem.

Tara Brach geeft hier prachtige talks over en rijkte oefeningen aan.

Stop,

Look,

Neem.

Erop in- en op uitademen.

Bewust gericht.

Niet meer en niet minder.

Uitmondend in een verwonderd bewust wachten.

Stop,

Look,

Neem.

Accept,

Needs and choose.

Zoiets als reign,

Recognize,

Accept,

Investigate,

Nourish.

Dus stop,

Kijk,

Dus stop is zoiets als poseren,

Poseer,

Adem erop in en uit.

Kijk en benoem.

Aanvaard,

Herken behoeften en kies.

Ik hoop dat je mijn open en eerlijkheid kunt waarderen als positief.

En zo niet,

Ook dat is oké.

Alles wat je ervaart mag er zijn.

Echt,

Begin een aankomst van geleefde innerlijke vrijheid.

Het zij je van harte gegund.

Deze reflectie is heilzame zelfzorg in relatie tot het bewaken en ontwikkelen van wat vrijheid is in relatie tot het zijn van therapeut en trainer.

Waar mag ik als trainer grenzen bewaken?

Waar kan ik in de rol als trainer de teugels laten vieren?

Tot zover deze brief gedeeld met de luisteraars.

Dank je wel Marjan voor het kunnen delen van deze woorden met allen die worstelen met dit thema.

En wie worstelt hier nou niet mee,

In meer of mindere mate?

Gedeelde menselijkheid in optima forma.

Mogen dat besef ons begrip voor onze moeite met zoiets als discipline sterken en ons inspireren tot een relaxere houding.

En laten we daarbij vooral die bevrijdende schatelag van de Dalai Lama in hemzelf niet vergeten.

Ons toelachend en bemoedigend vooral lekker door te gaan met strugglen.

Het ga je van harte goed.

Voor nu beëindig ik de openbrief en concretiseren wij samen het vervolg van de sessies.

Warme groets,

Annelies

Reviews

Op het juiste moment koos ik per toeval deze (ver)heldere(rende) podcast. Dankjewel hiervoor. Fijne stem..