De stille schakel-thuiskomen in het vergeten deel van jezelf

Welkom en wat fijn dat je hier bent.

Laat maar alles even zijn zoals het is.

Je hoeft niets te veranderen,

Niets op te lossen.

Je hoeft zelfs niet te ontspannen.

Alleen maar te zijn.

Misschien zit je,

Misschien lig je.

Wat het ook is,

Laat je lichaam nu langzaam weten,

Ik ben er en ik luister.

Voel dan het contact van je lichaam met de ondergrond of stoel waar je op zit.

Laat je aandacht zachtjes zakken.

Uit je hoofd,

Door je borst,

Je buik,

Naar je bekken,

Verder naar je benen.

En helemaal naar de onderkant van je lichaam,

Alsof je wortels maakt,

Die langzaam maar diep in de grond gaan.

En blijf daar even,

Gewoon aanwezig,

In de stilte onder de stilte.

Gegrond,

Veilig.

En stel je dan nu voor,

Dat er ergens in jou een heel klein plekje is,

Dat jij al heel lang met je meedraagt,

Een plek waar niemand aankomt,

Waar je misschien zelf ook lang niet meer bent geweest.

Een vergeten stukje van jezelf,

En niet vergeten omdat het onbelangrijk was,

Maar juist omdat het zo gevoelig,

Zo kostbaar was,

Dat het veiliger leek om het even op afstand te houden.

En misschien voel je dat je daar nu bij wil zijn.

Misschien nog niet helemaal,

Alles is goed,

Je hoeft niets te forceren.

En stel je gewoon voor dat je voor de deur staat van die innerlijke ruimte,

Dat kleine stukje van jezelf,

En dat je zachtjes aanklopt.

Voel maar wat er gebeurt in je lichaam,

Misschien een rilling,

Misschien een brok in je keel,

Misschien een beeld dat je voor je ziet,

Of helemaal niets,

Misschien zit daar een kindversie van jezelf,

Of een verlangen dat nooit uitgesproken mag worden,

Misschien zit daar het deel dat ontzettend moe is van sterk zijn,

Of gewoon de stilte die niemand ooit gehoord heeft.

Wat het ook is,

Adem er maar naartoe.

En je hoeft dit deel niet te begrijpen,

Je hoeft dit deel niet op te lappen,

Niet op te tillen,

Alleen maar erbij zijn.

En laat dan deze woorden zachtjes binnenkomen.

Ik ben je niet vergeten,

Ook al leek het soms zo,

Je bent nog steeds van mij,

En ik ben er nu,

Gewoon om samen met je te zijn.

Mensen met trauma,

Mensen met een burn-out,

Mensen met rauw verlies,

Maar ook mensen die gewoon leven in een wereld die veel vraagt en weinig stiltes kent.

We dragen allemaal,

Zo vergeten,

Stukjes zelf met ons mee.

Dat ene deel dat niet om aandacht heeft geschreeuwd,

Maar stilletjes is blijven wachten.

Misschien voel je nu iets verschuiven,

Heel zacht.

Of misschien nog niet,

En dat is ook oké.

Stel jezelf eens deze vragen,

Heel zachtjes,

Van binnen.

Wat wilde dit deel ooit zo graag geven?

En wat heeft het nodig om weer deel van mij te mogen zijn?

Wat gebeurt er in mijn lichaam als ik niets wil veranderen,

Maar alleen maar samen ben met dit deel?

En laat de antwoorden komen,

Of niet komen,

Laat ze bewegen of juist stilstaan.

Er is geen goed,

Er is geen fout,

Alleen maar aanwezigheid.

Voel nu weer het contact met je lichaam,

De grond onder je,

Je adem,

Zoals die komt en gaat.

Wees je bewust van het heden,

Van je volwassen zelf,

Van je veilige plek hier,

Nu.

En als je straks weer verder gaat met je dag,

Neem dan dit ene mee,

En dat is dat je iets ouds,

Iets echts,

Iets vergeten misschien,

Weer even hebt gezien en dat het niet opgelost hoeft te worden,

Alleen herinnert,

Als een stukje van jou.

En als dit je heeft geraakt,

Weet dan,

Je kunt hier altijd naar terugkeren,

Want deze stille schakel,

Die leeft in jou,

Altijd.