Verhaal - Het lied van Vogel

Welkom.

Ik ben Marieke van Riel en ik ga je een verhaal voorlezen over het lied van Vogel.

Er was eens een prachtig mooie vogel.

Iedere dag fladderde hij samen met de andere vogels van tak naar tak.

Door regen en wind vlogen ze hoog en laag.

Soms stegen ze op in de richting van de zon.

Dan zaten ze rustig op een tak te kijken naar de maan.

Elke dag zongen ze samen hun lied.

In de ochtend,

In de middag,

In de avond.

Dat klonk best mooi,

Vond Vogel.

Altijd deed hij zijn best om in de maat mee te zingen of fluiten met de andere vogels.

Maar de laatste tijd merkte Vogel dat het niet altijd lukte.

Hoewel ze elke dag hetzelfde zongen,

Begat Vogel de tekst of de maat of hij maakte ineens een ander geluid dan de anderen.

Per ongeluk,

Hij kon er niets aan doen.

Soms kwam het geluid hoog uit zijn keel,

Dan weer zuchtend uit zijn buik.

De andere vogels vroegen,

Wat maak jij nou voor geluiden?

Of,

Waarom zing je niet als wij?

En soms,

Kan het niet wat zachter?

Of,

Doe dat maar ergens anders.

Op dat soort momenten besloot Vogel maar om stil te zijn.

Of om weer mee te fluiten met wat de anderen zongen.

Dat kon hij goed.

Hij wist precies wat ze van hem verwachten en hoe hun lied ging.

Op een dag was Vogel onderweg,

Om samen met de andere vogels het lied van de ochtend te zingen.

Onder hem zag hij ineens Uil.

Die zat niet hoog in een boom,

Zoals Vogel van Uil gewend was.

Hij zat laag op de grond.

Hij zei geen oehoe,

Maar maakte een zacht,

Brommend geluid.

Wat doe jij?

Vroeg Vogel aan Uil.

Gaat het wel goed met je?

Uil keek op.

Jazeker,

Zei hij.

Ik zing met wat er in mij is.

Je zingt met wat er in je is?

Vroeg Vogel verbaasd.

Ja,

Zei Uil.

Doe je mee?

En Uil bromde verder.

Vogel wist even niet wat hij moest antwoorden.

Hij was stil en luisterde naar Uil.

Hij vond het mooi om Uil zo te zien en te horen.

Dat zou hij ook wel willen.

Hij zuchtte eens diep.

Goed zo,

Zei Uil.

Dat klinkt al geweldig.

Vogel lachte verbaasd.

Dat klinkt al geweldig?

In de verte hoorde hij dat de andere vogels begonnen aan het lied van de ochtend.

Hij moest snel zijn,

Anders kon hij niet meer meedoen.

Maar er kribbelde iets in Vogels keel.

Hij voelde een wiebel in zijn buik en zijn vleugels wilden ook helemaal niet vliegen.

Absoluut niet?

Nee?

Nee,

Nee,

Nee,

Zei hij.

Hij wilde niet meedoen met de vogels aan hun saaie,

Saaie lied van de ochtend.

Eerlijk gezegd had hij veel meer zin met Uil mee te doen,

Ja?

Oh,

Ja!

En de geluiden kwamen overal vandaan.

Uit hun snavels,

Hun kelen,

Oren,

Neusgaten,

Vingertopjes,

Oorlelletjes,

Deendagels,

Haarknieën,

Ellebogen,

Borsten,

Buiken,

Benen en.

.

.

Pardon,

Riep Uil lachend.

Vogel en Uil lachten keihard en slaakten daarna een zucht van verlichting.

Ah,

Dat was lekker!

Uil schudde zijn veren recht.

Zo,

Zei hij,

Dat was een prachtig lied.

Lied?

Lied?

Dit was toch geen lied?

Vroeg Vogel.

Maar Uil legde zijn vleugel op zijn hart.

Natuurlijk,

Zei hij plechtig.

Dit was jouw lied.

Je zong met wat er in je zit.

Maar,

Begon Vogel te protesteren.

Maar toen ontdekte hij dat het heel stil was geworden in het bos en dat alle andere vogels naast hem stonden en naar hem keken.

Wat doe jij nou?

Vroeg de mus.

Gaat het wel goed met je?

Daar moest Vogel even over nadenken.

Hij werd stil.

Voelde zijn pootjes op de grond.

Toen slaakte hij een diepe zucht.

Hij vloog naar een tak,

Schudde zijn veren los en opende zijn vleugels.

Ja,

Zei Vogel.

Toen gingen er nog andere vogels.

Zingen jullie mee?

En hij zong.

Hij zong met alles wat er in hem zat.