Latifa Meditatie

Je luistert naar een meditatie van liefdevol yoga.

Jezelf aanvaarden,

Zoals je bent,

Het is misschien wel het allermoeilijkste wat er is.

Maar stel je voor dat er een meditatie is die je hierbij kan helpen.

Een gebed waarbij je alleen je hand op bepaalde plekken op je lichaam legt en enkele woorden uitspreekt.

Meer is het niet.

En toch komt er iets wezenlijks van binnen op gang.

Er gaat iets stromen.

Deze meditatie heet het Latifa gebed.

Ik wil je uitnodigen om even lekker te gaan zitten.

Pak een stoel,

Als je nog niet op een stoel zit.

En ga eens even goed zitten.

Voel je zitbordjes op de stoel.

Lukt het je om de voeten op de grond te krijgen?

Als de voeten de grond niet raken zou je eventueel kunnen kiezen om daar iets onder te leggen,

Als dat mogelijk is.

Je jas of je stoel.

Wat naar beneden halen als dat lukt.

Dan mag je even de schouders wat loslaten en ontspannen.

De armen,

De handen.

Voel ook even waar je de handen wilt plaatsen.

Wees op je bovenbenen plaatsen of juist in je schoot.

Maak het jezelf maar zo comfortabel mogelijk.

En als je helemaal goed zit en je dat prettig vindt,

Dan mag je je ogen sluiten.

Probeer je dan maar even te verbinden met je adem.

Alleen maar waar te nemen hoe je ademt.

Hoe je inademt en hoe je uitademt.

Heel goed.

Je hoeft niets te veranderen aan die adem.

Alleen maar te voelen hoe frisse lucht binnenkomt in je lichaam.

En hoe je weer langzaam uitademt via de neus.

Misschien is de lucht wat kouder of warmer bij het verlaten van de neus.

Voel maar even wat er gebeurt als je zo in- en uitademt.

Dan gaan we nu over naar de Latifa meditatie.

Bij de eerste stap van dit gebed pak je met je linkerhand je rechterhand.

En die leg je in je linkerzij.

En je spreekt nu inlijk in jezelf de eerste zin uit.

Ik besta.

En er waren tijden in je leven dat je er niet was.

En er komt ook een tijd dat je er niet meer bent.

Maar nu,

Op dit moment,

Besta je.

Je aanvaardt het leven.

En je verwondert je over het leven.

Dit wonder om te bestaan.

Jouw stem.

Jouw lichaam.

De ruimte die je inneemt.

Ja,

Deze ruimte is ook voor jou.

En niemand kan deze voor jou uitspreken.

Alleen jij.

Jij denkt.

Jij droomt.

Voel maar.

Ruik jezelf.

Voel je lichaam.

En aanvaard het leven.

Jij alleen zelf hebt dit nodig om dit te bevestigen.

Dus zeg nog maar een keer zachtjes in jezelf.

Ik besta.

Nu pak je met je linkerhand je rechterhand.

En breng je hem naar je rechterzij.

En nu zeg je zachtjes in jezelf.

Ik verlang.

En verlangen klinkt bijna als verlengen.

En is dat niet wat je doet?

Je kan jezelf verlengen door je te verbinden met iets wat er niet is.

Namelijk door te verlangen.

Door te verlangen verleg je je aandacht naar dingen buiten je.

Gebeurtenissen in de toekomst.

Gebeurtenissen in het verleden.

Je reikt steeds naar iets wat er niet is.

Maar wat verlang je nu?

Nu op dit moment.

Maar misschien is het heel anders dan je dacht.

Misschien dacht je van jezelf dat je eigenlijk hele bijzondere verlangens had.

Maar is het heel eenvoudig.

Verlang je nu naar een kopje thee?

Of naar de liefde?

Of iemand die er niet meer is?

Of naar een gezond lijf?

Misschien verlang je dingen die niet realistisch zijn.

Of naar iets wat je van jezelf niet mag verlangen.

Maar verlangen zelf is heel menselijk.

Je verlangt naar eten.

Een veilig huis.

Naar lucht.

Naar liefde.

Het kan en het mag allemaal.

Breng nu langzaam met je linkerhand.

Je rechterhand schuin over de borst.

Naar je linker long en je linker borst.

En daar is de plek van hoop.

Zeg nu zachtjes in jezelf.

Ik hoop.

Hoop is de derde stap in de Latifa-meditatie.

En misschien wel de meest ingewikkelde.

Want hoop is als een bergmeer.

Je zit,

Roerloos en hoopt.

Je hoopt op iets,

Op iemand of een gebeurtenis.

Hoop is dubbel.

Er zit onzekerheid in.

Je hoopt dat het goed komt,

Maar zeker weten doe je het niet.

Hopen maakt kwetsbaar.

Misschien merk je dat in je lichaam.

Je hebt het namelijk niet in de hand.

Hoop maakt misschien ook onrustig.

Ook dat kan je in je lichaam voelen.

Want hoop maakt misschien wel dat je denkt dat je iets moet doen.

Nee.

Soms hoef je niets te doen.

Je verlangt iets.

Je hoopt dat het naar je toe komt.

Maar je weet niet of dat gebeurt.

Hoop is overgave.

En acceptatie dat niet alles in de hand is.

Hoop is het is mogelijk.

Hopen is ruimte scheppen waarin dingen kunnen gebeuren.

Dus adem nu rustig in.

En adem weer rustig uit.

En maak maar ruimte.

Maak ruimte en wacht.

Wacht tot je vervuld bent van hoop.

Met de linkerhand breng je nu je rechterhand naar je rechter long en je rechter borst.

Dit is het plek waar geloof en zelfvertrouwen is.

Nu zeg je zachtjes in jezelf.

Ik geloof en vertrouw.

De stap van hopen naar vertrouwen is die van onzekerheid naar zekerheid.

Wanneer je gelooft en ergens op vertrouwt,

Leg jezelf in de handen van iets of iemand.

En dat kun je ook zelf zijn.

Dus geloof in jezelf.

Vertrouw op wie je bent en wat je kunt.

Je geloof verbind je met de spirituele wereld,

Maar ook in het geloof in jezelf.

En misschien zijn die twee wel hetzelfde.

Geloof en vertrouwen leggen alle jamaren in jezelf tot stilte.

Ze brengen ze tot zwijgen.

Ze stellen gerust.

Ze sussen.

Ze troosten.

In een diep vertrouwen.

Het komt goed.

Je brengt nu met je linkerhand je rechterhand naar je keel.

En spreekt innerlijk zachtjes de woorden uit.

Ik laat los.

Je keel is het gebied waar je dingen opkropt.

Waar je emoties zitten.

Misschien wel de dingen waar je ook voelt nu fysiek in je lichaam dat je iets moet wegslikken.

Je kunt van alles uiterlijk verbergen,

Maar de goede,

Verstaande hoort aan je stem altijd dat er iets in je is.

En het mooie van het Latieve gebed is hoe de stappen elkaar opvolgen en in elkaar verlengden liggen.

Als je gelooft,

Als je vertrouwen hebt,

Dan kun je ook loslaten.

Of het nu een idee is,

Een ideaal,

Een wens of een mens.

Loslaten wil niet zeggen dat je ergens afstand van doet.

Loslaten wil alleen maar zeggen dat je tevrijdheid geeft.

Je doet het vanuit vertrouwen.

Maar loslaten is ook jezelf loslaten.

Jezelf de ruimte geven.

Want het kan trouwens nu heel goed zijn dat je na de vorige stappen van de Latieva nu echt een brok in je keel gaat voelen.

Laat maar gaan.

Heb vertrouwen.

Als je loslaat wat je dwars vindt en dwars zit.

Als je loslaat krijg je lucht.

En kun je weer vrijheid ademen.

Je hebt de zekerheid van je bestaan.

Je hebt de zekerheid van je bestaan.

Je hebt de zekerheid van je bestaan.

Je hebt de zekerheid van je bestaan.

Je hebt de zekerheid van je bestaan.

Je hebt de zekerheid van je bestaan.

Je hebt de zekerheid van je bestaan.

Je hebt de zekerheid van je bestaan.

Je verlangens.

Je hoop.

En vertrouwen.

Nu kun je loslaten.

Je brengt nu met je linkerhand je rechterhand naar je hart.

Midden op je borst.

En je spreekt de woorden uit.

Ik heb lief.

Je hand is nu bewogen van je stem naar je hart.

En laat daar de verbinding zijn.

Laat je hart maar spreken.

Er is zoveel om lief te hebben.

Jezelf.

De mensen om je heen.

De wereld.

Zo mooi hoe ik heb lief,

Volgt op.

Ik laat los.

Liefhebben wat je vrijheid hebt gegeven.

Is de ultieme vorm van liefhebben.

Je idee van jezelf loslaten.

En dan jezelf liefhebben.

Precies zoals je bent.

Bij de laatste stap van de Latifa.

Leg je je linkerhand op je rechterhand.

En breng je je rechterhand even boven je navel.

En nu zeg je in jezelf.

Ik ben bereid.

Oorspronkelijk is deze plek in je lichaam.

De plek van de wil.

Van de mens die de moed heeft om te zeggen,

Ik wil.

Dit is wat ik werkelijk wil.

Daaruit volgt de bereidwilligheid.

De bereidheid om te ontvangen,

Maar ook om te geven.

Bereidheid om te doen wat nodig is.

Het leven aanvaarden.

En bereid zijn het leven te ervaren zoals het zich aan je voordoet.

De bereidheid om te leven.

En om lief te hebben door je heen te laten gaan.

Mee te drijven met de stroom van het leven.

En af en toe te vechten.

En ook gewoon om zomaar te doen.

En waarom is dat?

Eenvoudig omdat het jouw leven is.

En misschien ook wel uitdankbaarheid.

Voel nu heel even het effect van de meditatie na.

Laat nu langzaam de aandacht los van het navoelen.

Maak weer wat contact met je lichaam.

Voel hoe je zit op de stoel.

Beweeg dan langzaam de vingers.

En ook je tenen.

En dan mag je helemaal op je eigen tempo langzaam je ogen openen.