Familiepijn Helen

Fijn dat je luistert naar deze video over familiepijn.

Tijdens deze video zal ik ook mijn eigen ervaringen met jou delen,

In de hoop dat ik met deze uitleg jou iets meer helderheid en rust kan bieden.

Misschien heb je een kind moeten loslaten,

Of spreek je je ouders niet meer.

Misschien ben je verbannen,

Of heb je zelf gekozen voor afstand.

Familiepijn kan enorm pijnlijk zijn.

Juist daar waar je veiligheid verwacht,

Kun je het meest eenzaam voelen.

Familiepijn is een proces voor iedereen die door deze pijn heen moet,

En klaar is om zichzelf terug te vinden.

Het is geen rechte weg,

Geen snelle oplossing,

Maar een reis terug naar Jan Kern.

Familiepijn kan diep raken,

Waar we veiligheid zochten,

Maar misschien onveiligheid voelden.

Waar we gezien wilden worden,

Maar ons soms onzichtbaar maakten.

Soms moet je afstand nemen van mensen van wie je houdt,

Omdat je moe bent van toneelstukjes,

Loyaliteit die je uitput,

Of onrecht.

Het is ontzettend moeilijk als je het gevoel hebt dat je niet begrepen wordt,

Dat ze je altijd als lastig beschouwen,

Of nog erger,

Het gevoel dat er niet van je gehouden wordt.

Zelf heb ik jarenlang een onstilbare pijn in mijn hart gevoeld.

Het terugkerende onbegrip,

Het niet gehoord worden,

Het voor gek worden gezet,

Of mij het gevoel gaven dat ik toch niks voorstel.

Ik groeide op met een broer die sterk narcistisch gedrag vertoonde.

Hij zal waarschijnlijk nooit erkennen wat zijn gedrag met mij heeft gedaan.

Een excuus zal ik waarschijnlijk niet krijgen,

Hoe helend dat ook zou kunnen voelen.

En toch,

Mijn heling is niet afhankelijk van zijn erkenning.

Ik mag verder,

Ook zonder zijn woorden.

Als kind zag ik geweld in mijn eigen huis.

Ik zag hoe angst de sfeer bepaalde.

Hij zette zichzelf boven ons allemaal en brak mijn zelfvertrouwen stukje bij beetje af.

Op mijn twaalfde droeg ik al verantwoordelijkheden die geen kind zou mogen dragen.

Ik werd gedwongen om te zwijgen over drugshandel en andere illegale praktijken.

Jarenlang bleef het stil.

Ik zweeg,

Omdat ik bang was voor mijn eigen broer.

Maar vandaag,

25 jaar later,

Kies ik ervoor om mijn verhaal niet langer te verbergen.

Niet vanuit wrok,

Maar vanuit kracht.

Want als mijn stem één ander mens kan helpen om zich misschien minder alleen te voelen,

Dan heeft mijn pijn betekenis gekregen.

Je wilt het liefst de pijn kunnen loslaten.

Of dat ze je pijn inzagen en zij veranderden in hoe ze me behandelden.

Maar ik weet nu ook dat zij het gewoon anders zagen en voelden als mij.

Zij veranderden niet,

Dus moest ik die hoop loslaten en voor mezelf leven.

Het voelde bijna als een rouwen,

Alsof ik afscheid moest nemen van mensen die ik altijd had gediend.

In de hoop dat ze ooit de moeite zouden nemen om mij echt te leren kennen,

Of van me te houden.

Ik zie nu in dat ik niet genoeg was in hun ogen en ik niet de persoon was van wie ze konden houden.

Ik moest loslaten,

Ik moest loslaten dat het niet aan mij lag.

Hoe meer ik losliet,

Hoe meer ruimte en rust ik in mezelf terugvond.

Ik ben gestopt om mezelf af te vragen of ik wel goed genoeg ben en draai het nu om.

Waar is zij wel goed genoeg voor mij?

Want hoe kun je blijven ademhalen als je continu je eigen ik moet verbergen,

Je glimlach moet reinforceren,

Je intuïtie voortdurend moet negeren en je emoties moet onderdrukken voor een ander.

Je raakt verstrikt,

Want je hoort en voelt de spanning en de toon achter de woorden en de grappen en de verborgen boodschap in elke zucht.

Het was een soort constructie gebouwd op macht en ongemak,

Gericht op de buitenwereld,

Waardoor mijn emotionele radar continu aanstond.

Hoogstwaarschijnlijk zagen ze mij als zwak of emotioneel persoon.

Maar in tegendeel,

Ik was niet zwak,

Ik was uitgeput.

Ik ervaarde fysieke spanning,

Hyperventilatie en zelfs pijn in mijn hart.

Ik kon niet meer langer naar hun pijpen dansen en moest voor mezelf kiezen,

Om gelukkig te mogen worden en het verleden definitief achter me te laten en vooral om te voelen dat ik er wel toe deed.

Want dat laatste voelde ik al jaren niet meer,

Het was een gewoonte geworden om altijd maar te pleasen en mezelf volledig weg te cijferen voor de mensen om me heen.

Dit zul je hoogstwaarschijnlijk herkennen.

Nu op dit moment in je leven sta je misschien op een soort van kruispunt,

Waar oude verhalen en nieuwe keuzes elkaar ontmoeten.

Je laat het oude los,

Niet om te vergeten,

Maar om jezelf te bevrijden.

Je knikt niet meer mee met de rest,

Je houdt je niet meer in om het gezellig te houden.

Je kiest voor rust in plaats van uitleg,

Voor zelfliefde in plaats van strijd,

Want jij bent genoeg en goed zoals je bent.

Bedankt voor het luisteren,

Lief smaai.