Paradoxale vriendelijkheid

Welkom.

Mijn naam is Helene en ik zal je begeleiden in deze paradoxale vriendelijkheidsmeditatie.

Dit is een meditatie voor als je alles al geprobeerd hebt om je beter te voelen maar niet lukt.

Voor als het idee van vriendelijkheid,

Zachtheid of positiviteit je alleen maar een slechter gevoel geeft omdat het zo ver afstaat van waar je nu bent.

Zie deze meditatie als een experiment.

Open voor wat het je kan brengen.

In deze meditatie nodig ik je uit jezelf dat toe te wensen wat je niet meer wil,

Maar waar je ook niet mee kan stoppen.

Bijvoorbeeld stress,

Pijn of angst,

Irritatie of wanhoop.

Neem allereerst je plek in.

Letterlijk,

Op de stoel of op het kussen.

Figuurlijk.

In deze meditatie.

Wees hier aanwezig.

Gun jezelf dit moment.

Je kunt je ogen sluiten of je blik verzachten.

Voel je lichamelijke aanwezigheid.

De zwaarte van je lichaam.

De temperatuur,

Het contact van je huid met je kleding.

Gespannen spieren.

Voel de sensaties zonder erover te oordelen.

U hoeft het niet te verbeteren.

Je hoeft niet te ontspannen.

Breng dan je aandacht naar de ademhaling.

Voel hoe je adem naar binnen stroomt.

En weer naar buiten.

Waar kun jij de adem op dit moment het makkelijkst voelen?

De adem stroomt naar binnen.

En ben je naar buiten.

Dan wil ik je vragen je aandacht te brengen naar dat wat nou zo vervelend is in je leven.

Dat moeilijke gevoel waar je vanaf wil.

En ik wil je uitnodigen dat jezelf toe te wensen.

Dat kun je doen met de volgende zinsvorm.

Een aantal voorbeelden.

Mogen ik super gestrest zijn.

Mag ik het overzicht volledig kwijt zijn.

.

.

.

Mog ik een veel te volle agenda hebben.

Mogen ik stomme dingen hebben gezegd?

Moge ik een verstikkend verdriet voelen over mijn verlies.

Moge ik ongelooflijk kwaad zijn.

Mag ik het helemaal fout doen.

Mog ik bang zijn voor de toekomst.

Mogen ik geen vertrouwen hebben dat het goed komt.

Wat is jouw paradoxale wens?

Spreek dit jezelf toe en weet het is een experiment.

Mogen ik.

Als je het fijn vindt kun je dit doen op het ritme van je adem.

Bij de inademing zeg je dan,

Mogen ik.

En bij de uitademing zeg je dat wat je niet wilt,

Maar wat er wel is.

Je kunt,

Als je dat prettig vindt,

Je handen op je hart leggen of op je buik.

Of allebei.

Sta jezelf toe te zijn met wat er is.

Sta jezelf toe te doen wat je toch al doet.

Sta jezelf toe dat het even niet anders hoeft dan dat het is.

Loslaten is enkel het er laten zijn.

Zonder de verwachting dat het beter wordt.

Maag ik.

En merk op,

Wat gebeurt er met je?

Blijft het hetzelfde?

Verandert er iets?

Ontstaat er misschien wat ruimte?

Of stilte.

Een paradox is een schijnbare tegenstelling.

Schijnbaar.

Vanuit een ruim perspectief.

Valt het wel mee met die tegenstelling?

Je slecht voelen,

Je goed voelen.

Ergens maakt het niet zoveel uit,

Als je jezelf maar toestaat te zijn waar je bent,

Zonder het te veroordelen.

Dat heb je nu beoefend.

Breng dan je aandacht weer naar je ademhaling.

Voel hoe je adem naar binnen stroomt.

En weer naar buiten.

Zo komen we bij het einde van deze meditatie.

Je kunt jezelf bedanken dat je de tijd hebt genomen om voor jezelf te zorgen.

Als je de bel hoort,

Rond dan af in je eigen tempo.

Verruim je aandacht weer naar de context waar je in bent.