Rouwen om je ongekend kindje

Deze meditatie is voor vrouwen met een miskraamervaring. Het kan je op weg helpen bij de rouw van je ongekend kindje zodat je je minder eenzaam hoeft te voelen bij jouw verwerkingsproces. Je exploreert niet alleen de rouw maar ook secundaire gevoelens en gedachten die jij bij jouw verlies ervaart. Naast mindful ervaren is er veel ruimte voor het ontwikkelen van zelfcompassie en misschien hoor je ook nog de boodschap die je ongekend kindje voor jou heeft meegebracht.

Transcript

Rouwen om je ongekend kindje.

Deze meditatie is er om jou te steunen in deze moeilijke periode van je leven.

Een ongeboren kindje verliezen is immers een intense beleving.

Of de zwangerschap nu nog pril was of niet,

Doet er niet toe.

Elke vrouw ervaart het verlies op haar eigen manier.

Elke vrouw rouwt op haar manier.

Deze oefening is om jouw manier van verwerking de ruimte te geven die het nodig heeft.

Nestel je maar lekker in,

Op een plek dat fijn voelt voor jou.

Je kan gaan zitten of liggen,

Aan jou de keuze.

Het gemak en comfort staat voorop.

Misschien wil je nog een omslagdoek of dekentje om je heen,

Als extra zorg voor jezelf.

Voor deze oefening kan je je ogen sluiten.

Of je kan je ogen laten rusten ergens voor je op de grond.

En als je kiest om je ogen te sluiten,

Weet dan dat het helemaal prima is om ze terug te openen op elk moment van de oefening.

Laat jezelf dan aankomen in het huidige moment,

Op deze plek waar je nu zit of ligt.

Voel hoe de zwaartekracht jou hier draagt.

Je wilt misschien de contactpunten van je lichaam met de grond ervaren.

Of het contact met het zitkussen.

Of je matras.

In dit moment is jouw adem jouw metgezel.

Laat jezelf getuige zijn van dit natuurlijke ademproces.

Het inademen en uitademen.

Het ontvangen en weer loslaten.

Je hoeft hierbij niet anders te gaan ademen.

Je adem beademt jou.

Voel de adem ter hoogte van je neus stromen.

Koude lucht komt naar binnen bij het inademen.

En warme lucht stroomt naar buiten bij het uitademen.

Je merkt misschien ook wel hoe je neusvleugels bewegen.

Je adem toont zich ook in je borstkas.

Je borstkas gaat omhoog bij de inademing.

En omlaag bij de uitademing.

Misschien merk je wel een kleine pauze op tussen de in- en de uitademing.

En tussen de uit- en de inademing.

Je adem kan je ook voelen in je buik.

Je buik beweegt op en neer.

Omhoog en omlaag.

Bij het verlies van een kindje voelt je buik wellicht bijzonder kwetsbaar.

Leeg.

Je kindje zat hier op deze warme plek.

En nu niet meer.

Je buik droeg jouw kindje voor een welbepaalde periode.

Het is dus normaal dat allerlei gevoelens jou komen bezoeken.

Gevoelens zoals boosheid,

Onmacht,

Hopeloosheid,

Verdriet.

Maar ook onbegrip,

Schuld,

Eenzaamheid,

Wantrouwen.

En ja,

Misschien ook jaloezie naar andere zwangere vrouwen.

Dit zijn allemaal gevoelens die bij een verlies horen.

Er is niets mis met jou.

Ze horen bij deze nare levenservaring.

Als je wilt huilen tijdens de oefening,

Laat het dan maar gebeuren.

Dit is een veilige ruimte waar jij jouw tranen mag laten stromen.

Hoe meer je je al verbonden voelde met het kindje,

Hoe groter je wellicht het verlies ervaart.

Dit is helaas de keerzijde van je groots vermogen tot liefhebben.

Plaats je zorgzame handen op je buik als teken van jouw groots vermogen tot liefde.

Misschien stromen er woorden die je aan het kindje wilt vertellen.

Laat je hart maar vrij uitspreken.

Neem je tijd.

Breng dan jouw groots vermogen tot liefde inwaarts naar jezelf.

Je kan hierbij de handen op je hart plaatsen als intentie.

Adem de liefde in naar de regio van je hart.

Omsluit je hart met een deken van warmte.

Het is niet jouw schuld.

Het is niet de schuld van je lichaam.

Als je jouw kindje kon redden met je liefde,

Had je het gedaan.

Als er maar iets in jouw controle lag,

Had je het gedaan.

Als je zeggenschap had op de natuur,

Had je het gedaan.

Als er maar iets in jouw vermogen lag,

Had je het gedaan.

Het is de natuur dat het leven heet.

Oncontroleerbaar in haar essentie.

Scheppend,

Zoals de ademenergie in jouw lichaam.

En nietigend,

Tezelfdertijd.

Het is niet jouw schuld.

Laat nu spontaan een beeld van je ongekend kindje tevoorschijn komen.

Misschien is het een vlinder,

Een engel of een ander symbool.

Je ongekend kindje kwam immers met een boodschap voor jou.

Misschien heeft het een bepaald verlangen losgemaakt en geeft het je meer richting.

Misschien wil het jou uitnodigen om de dualiteit van het leven meer te omarmen.

Of misschien wil het je attent maken op de kwetsbaarheid van het leven.

Misschien wil het je attent maken op de kwetsbaarheid van het leven om een grotere dankbaarheid te leven.

Je hoeft er niet echt over na te denken.

Laat de boodschap van je kindje maar vanzelf verschijnen.

En als er niets komt,

Vertrouw dan even op dit niets.

Stel jezelf nu de vraag,

Hoe zorg ik nu voor mezelf?

Misschien wil je een bad nemen,

Een film kijken,

Wandelen in de natuur,

Je ervaring bijhouden in een dagboek of spreken met iemand die er voor jou kan zijn.

Adem nog eens diep in en adem wat langzamer uit.

Rauw zolang dat nodig is en vertrouw op het proces.

Als je je ogen gesloten had,

Kan je ze langzaam weer openen.

Op jouw ritme,

Op jouw tempo.

En gun je lichaam wat het nodig heeft.

Misschien wilt het op een bepaalde manier bewegen of stretchen.

Hoe je ook zorg wil dragen voor jezelf bij het beëindigen van deze oefening.

Neem jouw groots vermogen tot liefhebben met je mee.

Inwaarts naar jezelf.

Want jij bent het waard.