Medytacja góry.
Usiądź swobodnie,
Z wyprostowanymi plecami.
Głowę utrzymuj prosto,
Naturalnie,
Nie odchylając jej zbytnio do tyłu ani do przodu.
Pozwól,
Aby twoje ramiona się rozluźniły.
Możesz też oprzeć swoje ręce na udach.
Pozwól,
Aby twoje powieki swobodnie opadły w dół.
A teraz przenieś swoją uwagę na odczuwanie przepływu oddechu.
Poczuj każdy wdech i każdy wydech.
Nie ma potrzeby,
Aby poprawiać,
Pogłębiać czy też w inny sposób kontrolować swój oddech.
Po prostu obserwuj oddech,
Takim,
Jaki jest.
Pozwól ciału zatrzymać się w poczuciu godności,
W poczuciu doświadczenia siebie samego,
Chwila po chwili i oddech po oddechu.
Siedząc teraz najlepiej jak potrafisz,
Przywołaj w swoim umyśle obraz najpiękniejszej góry,
Jaką znasz lub też widziałeś w rzeczywistości bądź w swojej wyobraźni.
Utrzymaj ten obraz i samo wrażenie góry,
Pozwalając mu stopniowo wyostrzać się,
Aby ujrzeć ogólny kształt góry.
Być może ze szczytem wysoko wzniesionym ponad chmurę,
Z ogromną podstawą góry,
Która jest ugruntowana w twardej skale skorupy ziemi.
Być może widzisz stromy,
A może też łagodnie opadające zbocze góry.
Zauważ,
Jak jest ona zwarta,
Jak masywna,
Jak trwała i nieporuszona,
Jak piękna zarówno z bliska,
Jak i z daleka.
Być może wierzchołek twojej góry pokryty jest śniegiem i lodem.
Być może jej zbocza porastają strzeliste zielone drzewa.
Twoja góra może ma jeden wierzchołek lub kilka innych mniejszych,
A może też zakończona jest płaskowy rzem.
Bez względu na jej kształt lub wygląd po prostu siedź i oddychaj z górą,
Obserwując jej cechy.
Gdy będziesz gotowa,
Gotowy,
Zobacz,
Czy potrafisz przenieść niejako górę we własne ciało.
Twoje ciało siedzące tutaj i obraz góry w twojemu myśle stają się jednością.
Masz udział teraz w masywności,
Stałości i majestacie góry.
Stajesz się górą,
Ugruntowaną w pozycji siedzącej.
Twoja głowa jest niczym wzniasły szczyt,
Wieńczący twoje ciało.
Twoje ramiona i ręce opadają wzdłuż twojego ciała,
Tak jak zbocza góry.
Twoje pośladki i nogi,
Ugruntowane w krześle,
Poduszce lub podłodze,
Stanowią solidną podstawę.
Możesz też doświadczać w swoim ciele uczucia wzniesienia,
Płynącego z głębi twojej miednicy i kręgosłupa.
Siedząc tutaj,
Z każdym oddechem,
Stajesz się coraz bardziej oddychającą górą,
Niezachwianą swojej stałości,
Całkowicie tym,
Kim jesteś,
Poza słowami i myślami.
Wypośrodkowana,
Ugruntowana,
Nieporuszona obecność.
Gdy tak siedzisz tutaj,
Zdajesz sobie sprawę z faktu,
Że słońce wędruje po niebie.
Światło,
Kolory i cienie zmieniają się praktycznie z chwili na chwilę.
Noc podąża za dniem,
A dzień za nocą.
Baldachim gwiazd,
Księżyc,
A potem znowu słońce.
Góra siedzi,
Trwa,
Doświadczając tych nieustannych zmian w każdym momencie.
Ona jest sobą zawsze,
Pozostaje niewzruszona.
Nawet gdy pory roku następują po sobie,
Pogoda zmienia się z chwili na chwilę,
Z dnia na dzień.
Góra zachowuje trwały spokój pośród wszystkich zmian.
W lecie góry nie pokrywa śnieg,
Może z wyjątkiem szczytu skutego lodem i śniegiem.
Jesienią góra ubiera wspaniały płaszcz koloru ognia i złota,
A zimą przykrywa się białym kocem i śniegiem.
Wiosną wraz z topniejącym śniegiem odsłania zielone dywany łąk i kwiatów.
Na każdej porze roku i dnia ludzie mogą zachwycać się jej pięknem.
Podziwiają jej kształt w słoneczny dzień.
W pochmurne mogą jedynie obrócić twarz w jej stronę,
Wiedząc,
Że choć dla nich niewidoczna,
Wciąż tam jest.
Chmury mogą przychodzić i mogą odchodzić.
Granice wspaniałości i piękne góry nie zmieniają się nawet wtedy,
Gdy jest niewidoczna.
Żadna z tych rzeczy nie ma dla niej znaczenia,
Nie warunkuje jej.
Skwarny,
Upalny lub mokry czy mroźny dzień.
Gwałtowne burze,
Potężne śnieżyce,
Zawieruchy,
A czasem przewalające się na wałnice deszczu.
Góra trwa,
Siedzi,
Niewzruszona ani przez pogodę,
Ani przez to,
Co dzieje się na jej powierzchni.
Siedząc tutaj w trakcie medytacji możesz uczyć się doświadczenia góry.
Możesz ucieleśniać tę samą niezachwianą stałość i mocne ugruntowanie w obliczu wszystkich rzeczy zmieniających się w twoim życiu w ciągu sekund,
Godzin,
Minut,
Lat.
W życiu i praktyce medytacji stale doświadczasz zmieniającej się natury umysłu,
Ciała,
Ale także świata zewnętrznego.
Masz własne okresy światła i ciemności.
Masz chwilę kolorów i szarości.
Czasem przechodzisz burze mniej lub bardziej intensywne,
Może nawet gwałtowne.
Burze w świecie zewnętrznym i własnym,
To jest w umyśle i ciele.
Znosisz okresy ciemności i bólu,
Ale także przeżywasz chwile radości.
Nawet twój wygląd zewnętrzny podlega nieustannej zmianie.
Doświadczając własnej pogody.
Kiedy stajesz się górą w praktyce medytacji,
Możesz połączyć się z jej mocą i stałością,
Przyswoić sobie cechy góry.
Możesz wykorzystać jej energię do wzmocnienia własnej,
Aby móc wyjść na spotkanie chwili z uważnością,
Spokojem i jasnością.
Możesz też zobaczyć,
Że twoje myśli,
Uczucia,
Troski,
Emocjonalne burze czy kryzysy,
A także wszystkie inne rzeczy,
Które napotykasz,
Są jak pogoda wobec góry,
Zmienne i przemijające.
Kiedy w taki sposób spojrzysz na zmienność życia,
Będziesz mógł trwać pośrodku wszystkiego,
Nieporuszenie tak jak góra.
Nie musisz walczyć ani uciekać,
Ani nawet zaprzeczać pogodzie swojego życia.
Możesz ją po prostu dostrzec i potwierdzić taką,
Jaką jest w danej chwili.
Możesz zacząć doświadczać głębi ciszy,
Stałości i mądrości,
I to niezależnie od pogody umysłu.
Góra może nauczyć cię tego i wiele więcej,
Jeśli tylko będziesz chciała,
Chciał słuchać.
Siedząc w ciszy,
Obserwuj zmieniające się uczucia,
Myśli i doznania z ciała.
Zauważ przyjemne,
Nieprzyjemne lub też neutralne.
Używaj swojego oddechu jako fundamentu praktyki i siedź w ciszy tak długo,
Na ile potrzebujesz lub czas ci pozwala.
