Zachte Ontmoetingen | Deel 9 : Yvonne

In deze opname reageert Ruben wederom op Yvonne via het online klaslokaal van de IT-cursus 'De Verzachtende Sessies'. Yvonne deelde een hele mooie boodschap. Eerder hadden Ruben en Yvonne uitgebreid contact via de IT-cursus 'Omarm De Dood En Kom Tot Leven'. Telkens weer blijken ook Yvonne haar woorden fantastisch om te lezen en 'binnen te laten'. Luisteren naar reacties van andere mensen die ook genieten van het moeiteloos oefenen van 'Korte Momenten Van Verstilling en Zachtheid' is zeer behulpzaam. Met grote vreugde deelt Ruben nu een reeks reacties tussen zijn 'studenten' (medereizigers) en hem, voor degenen die zin hebben om hun moeiteloze beoefening te verdiepen.

Transcript

Hey lieve Yvonne,

Dank je wel weer voor jouw bericht.

Daar ben ik weer en daar was jij weer.

We hebben al heel wat keren samen contact gehad via de app en via de online klaslokalen.

Mooi om te zien hoe er elke keer weer door te luisteren er een nieuwe ervaring bij je naar boven komt en je schrijft er zo mooi en verhelderend over,

Over je proces daarin.

Prachtig om te ontvangen en hopelijk ook behulpzaam voor anderen om dat mee te krijgen.

En daarom vind ik het ook fijn nu weer om contact met je te maken op deze manier door te zitten en ja,

Daar is die alweer.

Een diepe ademhaling te nemen,

Te rusten,

Te verzachten.

Zodat jij en ik en degene die nu luistert weer mag ervaren dat het leven ook die mogelijkheid biedt telkens weer te verzachten,

Te rusten.

Te voelen dat er heel veel gevoeld wordt.

En tegelijkertijd weer in te tunen op dat wat niet voelt.

Dat wat zich niet laat afleiden.

Die rustige zachte plek,

Die liefdevolle locatieloze plek.

Daar waar wij als geïdentificeerde ik niet meer zoveel aanwezig zijn of eigenlijk helemaal niet meer.

En van waaruit het wellicht mogelijk wordt om te ervaren dat dat ikje wat we zo gewend zijn te leven en te ervaren,

Dat dat in essentie niet is wat we zijn.

Als je dit voor het eerst hoort dan kan dat erg wennen zijn.

Hoezo en hoe zit dat?

Mocht er verwarring zijn,

Dan is daar ook nu weer ruimte voor om die volledig te laten.

Op een of andere manier komt er een boodschap tot je nu en ook weer.

Tot die Ruben en tot die Fon.

Een boodschap die de mogelijkheid weer aantoont dat we in essentie liefdevol,

Rustig en zacht zijn.

Misschien is het te ervaren nu weer,

Zo snel al zou ik willen zeggen,

Tijdloos snel,

Maar zo'n duidelijk contrast tussen die onrustige mind,

Die denkende gedachten die van alles willen.

Zoals je ook omschrijft Yvonne,

Je geeft aan dat je je soms zorgen maakt over je zoon die het lastig heeft.

En dat je weet dat ook hij zijn eigen pad bewandelt en tegelijkertijd de gedachten tekeergaan.

Je je zorgen maakt en je tegelijkertijd weet dat intunen op die rustige,

Liefdevolle bron,

Dat dat belangrijk is en mogelijk is en dat daar een sleutel ligt.

Dat vanuit daar de wijsheid als vanzelf weer doorheen ons kan stromen,

Voorbij die persoon weer.

Als het ware weer terug,

Elke keer afstand nemen,

Aanschouwen.

Minder identificeren en dan weer schieten in onrust,

Twijfel,

Angst.

Misschien ongeduld,

Paniek en dan toch weer weten dat er ergens een sleutel ligt,

Die ons vrijer maakt,

Vrijer en blijer soms.

Door die sleutel weer te pakken,

Door te luisteren weer naar boodschappen als deze.

Of door zelf een kort moment te verstillen,

De gedachten even geen aandacht geven.

Hoe lastig ook,

Want daar is alweer de volgende,

Ook die weer even teruggeven aan het universum,

Zogezegd.

Oké,

Het is oké.

Niemand die ons vraagt telkens weer aan te haken op weer een volgende gedachte,

Helemaal niemand.

Helemaal niemand.

Zo bevrijdend als dat weer duidelijk wordt,

Dat het oké is om niet telkens weer je te laten verleiden door een volgende gedachte of emotie.

Nu ook weer.

En daar zijn ze misschien,

Die gedachten die toch weer aan je knagen.

En ook dat is weer een mooie mogelijkheid om dat helemaal te laten,

In de meest prachtige manier.

Door heel diep te ervaren dat iets rustig is,

Stabiel is.

Iets niet denkt,

Iets niet van alles vindt.

Iets zich geen zorgen maakt over iets of wat dan ook.

En die zorgeloze staat van zijn,

Die is altijd de basis,

Die is altijd zacht.

Zo zacht,

Zo warm,

Zo liefdevol.

Misschien kun je het ervaren nu.

Zelfs als er gedachten zijn,

Zorgen lijken te zijn.

Iets maakt zich geen zorgen.

En iets vindt het helemaal oké dat er zorgen zijn.

Wil ook de zorgen niet wegduwen.

De negatieve gedachten niet wegduwen.

Of de emoties van verdriet.

Dat iets,

Die bron,

Dat wat voorbij gaat aan dat ikje of vooraf gaat,

Zou je kunnen zeggen.

Is oké.

Kan alles dragen.

En juist als het vanuit die laag,

Als het ware door die menselijke vorm,

Die Yvonne,

Die Ruben of jij die nu ook luistert,

Als het leven meer en meer mag stromen op die manier,

Er meer bewustzijn komt in die menselijke vorm,

Door te luisteren bijvoorbeeld naar deze boodschap.

Telkens weer die oefening te weten,

Te horen,

Te ervaren dat iets,

Iets wat geen woorden heeft,

Zacht is,

Rustig is.

Als dat binnencijpelt,

Elke keer weer,

Komt er meer vertrouwen in iedere situatie in het leven.

Wordt die mind van tijd tot tijd ook rustiger.

Minder negatief.

Minder zorgelijk.

En als het dan weer daar is,

Dan is er automatisch weer.

.

.

Dat.

Die opluchting.

Die opluchting te midden van zorgen,

Te midden van piekeren.

Zoals je ook zo mooi telkens weer omschrijft,

Yvonne,

Dat we daar,

Als het ware,

Heen kunnen,

Die toegang hebben.

En wat feitelijk het leven zelf is die die toegang aanbiedt.

En dat is mooi om ook weer mee te nemen vandaag.

De stilte.

De ademhaling.

En de zachtheid.

En dan gaat dadelijk de dag weer verder.

En misschien ontstaat het weer vanzelf.

Een herinnering.

Gegeven door het leven.

Een herinnering om het leven even te laten leven zoals het leven graag wil leven.

In een natuurlijke flow.

Misschien is het dan mogelijk om te zien dat al die gedachten die op dat moment aanwezig zijn ook een hele natuurlijke expressie zijn van het leven.

Al die gevoelens ook kloppen.

Het leven op zich is al dramatisch genoeg,

Zou ik zeggen.

Ik zal ook even je tekst voorlezen,

Yvonne.

Je schrijft,

Lieve Ruben,

Het is een heel mooi leven.

Het is een heel mooi leven.

Het is een heel mooi leven.

Het is een heel mooi leven.

Het is een heel mooi leven.

Het is een heel mooi leven.

De audio is zeker bij mij aangekomen en ik beluisterde hem net nogmaals.

Oh ja,

Yvonne,

Ik had gevraagd of de audio was aangekomen.

Soms,

In de veelheid van allerlei media,

Al die appjes,

Blijven ze nog wel eens hangen.

Ergens,

In het universum.

Fijn dat deze was aangekomen.

Je schrijft verder,

Precies zoals je zegt,

Het ervaren van momenten van verwarringen en momenten van helderheid.

En soms duren de momenten langer,

Waardoor er een stemming ontstaat.

Zo zat ik een poos in de bubbel van helderheid en zachtheid en zie daar de shift naar piekeren zorgen maken.

Ditmaal over mijn zoon die zo worstelt in dit leven.

En dan de machteloosheid ervaren.

Tijdens het luisteren kon ik verzachten naar mijn gevoel van die machteloosheid.

Mijn verdriet aanraken.

En tegelijk ook weer wat ruimte eromheen maken.

Het is mooi hoe je dat omschrijft,

Yvonne.

Ja,

Fijn ook voor mij telkens weer om dat terug te krijgen,

Dat het luisteren behulpzaam kan zijn op die manier.

Zo ervaar ik het zelf ook in alle teachings waar ik zelf ook naar luister.

En soms naar mijn eigen stem.

Het brengt altijd weer een opening om te rusten en te verzachten en tot helderheid te komen.

Je schrijft verder.

En zien dat ik liever in mijn bubbel van lichtheid wil blijven.

Dat geeft extra weerstand,

Besef ik nu ik het schrijf.

En dan komt daar ook gelijk de gedachte iets te moeten.

Tussen aanhalingstekens.

Wat kan ik?

Wat moet ik?

Heel lastig om niets te doen en niet te weten.

Het hoofd van de gedachte is dat ik iets moet doen.

Het hoofd maakt alweer snel overuur.

Het luisteren,

Althans de woorden,

Het echt toelaten in mijn hart,

Wordt dan ook weer lastiger.

En toch weet ik dat daar de sleutel ligt.

Ik kan hem zelf oppakken.

En mijn zoon zal zijn eigen sleutel moeten vinden.

Dan eindig je nog met liefst dank voor je toewijding en liefdevolle aandacht.

Yvonne.

Heel mooi.

Yvonne.

Ja.

Het is wat dat leven en al die uitdagingen die we tegenkomen.

En het blijft maar doorgaan lijkt het wel.

Elke keer weer komt er weer een nieuwe uitdaging.

Ik herken dat zeker ook op momenten dat het leven zo onrustig is,

Er zoveel op je bord ligt,

Dat zelfs luisteren en echt de boodschap toelaten lastig is.

En tegelijkertijd zie ik ook dat het toch behulpzaam is om te blijven luisteren.

Iets lijkt toch altijd geactiveerd te worden en te verzachten.

En al is het maar een heel heel klein beetje,

Dat is al zo mooi,

Ervaar ik zelf.

Ja Yvonne,

Dankjewel.

Fijn dat we ook nu via een andere weg contact hebben.

Mooi dat je mijn mailtje stuurde,

Dankjewel daarvoor.

Bijzonder hoe dat kan ontstaan zo veel.

En ook jij die nu luistert,

Dankjewel voor het luisteren.

Hopelijk brengt ook dit momentje weer wat meer inzicht en rust en vertrouwen in het leven.

En hopelijk ook gedurende je dag,

Waarin er weer van alles gebeurt,

Dat je ook weer wat meer inzicht en rust en vertrouwen in het leven krijgt.

En hopelijk ook gedurende je dag,

Waarin er weer van alles gebeurt,

Mogen er weer momenten ontstaan van verstilling,

Van verzachting.

Een nieuwe inspiratie.

Inspiratie voorbij die identificatie met dat ikje.

Goddelijke inspiratie.

Liefdevolle.

Dankjewel voor het luisteren en tot een volgende keer weer,

Yvonne.

Heel veel liefs en een fijne dag.