
Hartmeditatie | Herinner het lichtje in jouw hart
by Cato Tideman
Een meditatie om te vertragen, contact te maken met jezelf en te herinneren wat er diep vanbinnen altijd al in jou aanwezig was. Voorbij alles wat moet, de verwachtingen en het aanpassen, mag je opnieuw voelen wat jou jou maakt. Waar staat jouw lichtje voor? En wat mag er meer ruimte krijgen in jouw leven? Je hoeft jezelf niet opnieuw uit te vinden. Je mag stap voor stap de weg terug naar jezelf herinneren. Verdieping na meditatie in dagboek: 1. Waar staat mijn lichtje voor? 2. Wanneer voelde ik me als kind het meest mezelf? 3. Wat overschaduwt mijn lichtje op dit moment?
Transcript
Zo,
Om te beginnen wil ik je uitnodigen om een rustige houding.
Aan te nemen.
Een houding waarin je even niets hoeft.
Je hoeft even niets te resteren of iets te bereiken.
Of nergens naartoe.
Dus laat het een houding zijn waarin je comfortabel bent.
Neem even een moment om jezelf te oriënteren in de ruimte.
Kijk even om je heen.
Misschien draai je even je hoofd naar links.
Dan zie je een paar dingen die je ziet links.
Dan doe je hetzelfde naar rechts.
Dan ken je ook weer een paar dingen die je ziet terecht.
En als je dat hebt gedaan kan je langzaam naar het midden komen en je ogen sluiten.
Begin maar allereerst even contact te maken met de plek waar je zit.
Je koopt haar.
Meer lichaam.
Contact maakt met de ondergrond.
Misschien zit je ergens op.
Misschien leun je ergens tegen aan.
Brein,
Dan doe je aandacht naar je ademhaling.
Zonder dat je er iets aan verandert.
Werk alleen maar op hoe je ademt.
Misschien voel je de lucht door je neus naar binnen stromen.
Dan merk je hoe je borst of buik zachtjes beweegt.
Of hoe je je ademt op een andere plek in je lichaam.
Je hoeft er nog niets mee te doen.
De adem gewoon waarnemend zoals hij nu is.
En dat is ook zo waardevol aan onze adem.
De adem is er altijd.
Ook als we bezig zijn met van alles en nog wat,
Beweegt de adem voor jou.
Dus ook in zo'n moment als dit kan je je aandacht richten op de beweging van de adem.
Zonder dat jij daar iets voor hoeft te doen.
Omdat je merkt dat je gedachten je meenemen.
Omdat je misschien alweer bezig bent met wat er straks moet gebeuren,
Breng dan langzaam je aandacht terug naar je ademhaling.
Je hoeft niets te doen met die gedachten.
Ik nodig je nu uit om je ademhaling te gaan verdiepen.
Adem rustig in door je neus.
Pauzieer dan heel even boven in de inademing.
En haal hem langzaam uit met een zachte toon.
Misschien een lange H.
Of iets anders wat vanzelf ontstaat.
Ademt in,
Rustig door je neus.
En als je dan even poseert,
Zorg dan dat je jezelf niet vastzet of op spanning zet.
Gewoon een ontspannen pauze voordat je dan uitademt.
Nog een keer ademrustig in door je neus.
Voel hoe de lucht naar binnen stroomt.
Alsjeblieft,
Heel even.
En adem dan langzaam uit met een zachte,
Diepe zucht.
Nog een keer adem in door je neus.
Voel de ruimte die ontstaat.
En dan langzaam uit.
Nou haal het voor jezelf.
Laat bij iedere uitademing.
Een beetje meer los.
Zacht het lichaam,
Laat je landen op de plek waar je zit.
En laat vooral die uitademing langer worden.
Dus blijf ademen.
Adem in door je neus.
Houd je adem even vast op de top.
Adem dan langzaam uit,
Door de mond.
Misschien kan je jezelf dan ook toestemming geven dat als je uitademt,
Dat je dat doet met een uitnodiging om te verzachten.
Dus niet hard werken in het uitademen,
Maar laat het.
Zacht zijn.
En door je neus.
Het adem even vast.
Dan gaan we langzaam uitdoen omhoog.
Kijk of je met elke uitademing je schouders iets meer mag laten zakken.
Je kaken verzachten,
Je handen laten rusten.
Dus niet knijpen.
Geef jezelf toestemming.
Hier even aan te komen.
Breng nu langzaam je aandacht naar je hartgebied.
Je ademt in door je neus.
Je houdt je adem vast in je hart.
En je ademt al langzaam uit.
Adem in door je hart.
Hou dit even vast in je hart.
En adem dan langzaam uit door de mond.
Blijf dat herhalen.
Hoor je ze?
En kijk of je jezelf ook mag uiten om echt even in die beweging te zijn van je borstgas.
Hoe je hele ribben,
Kas,
Geopend wordt in je longen.
Zich vullen met lucht.
Je even poseert en dan langzaam uitademt en het allemaal weer daalt.
En laat dan nu langzaam een hand rusten op je hart.
Voel het contact van je hand op je borst.
Stel je voor dat je met iedere inademing wat meer aandacht naar je hart brengt.
Ademt in.
Je houdt het even vast,
Blijft bij je hart en je laat het dan los met een zachte zucht.
Zofie?
Dat je adem even bij jezelf komt zitten.
Je ademt in door je hart.
Pauzieert even.
En dan adem je langzaam uit.
Of nergens naartoe.
Alleen maar hier te zijn,
Bij je hart.
Voel het contact van je hand op je hart en adem naar deze plek toe.
Adem in naar je hart.
Even pauze.
Een ademlang langs jouw uit.
Stel je dan eens voor dat er diep in jouw hart een klein lichtje brandt.
Misschien zie je het voor je als een kaarsje.
Als een warm,
Gouden licht.
Een klein vlammetje,
Een sterren.
Een zachte gloed.
Misschien zie je helemaal niets,
Maar kun je je voorstellen dat het er is?
Laat het beeld ontstaan op een manier die bij jou past.
Klein lichtje,
Diep van binnen.
Ademt in.
Ik houd het even vast.
En langzaam uit.
Stel je dan eens voor dat dit lichtje er al was vanaf het allereerste begin van jouw leven.
Vanaf het moment dat jouw hart voor het eerst begon te kloppen.
Nog voordat je wist hoe de wereld eruit zag.
Nog voordat je woorden had om jezelf uit te drukken.
Nog voordat je leerde wat er van je werd verwacht.
Er was al leven in jou.
Er was al een eigenheid.
Een begin van jou.
En dat lig je in je hoofd.
Een machtssymbool staan voor jouw ware zelf.
Voor dat wat jou,
Jou maakt.
Voor jouw eigenheid.
Jouw levendigheid.
Jouw vermogen om te voelen,
Te ontdekken.
Spelen en in verbinding te zijn.
Het is het deel van jou dat niet eerst iets hoeft te bereiken om waardevol te zijn.
Dat niet eerst alles goed hoeft te doen om er te mogen zijn.
Niet eerst aan verwachtingen hoeft het voldoen om liefde te verdienen.
Het lichtje hoef je niet te maken.
Het is een sjaal.
Adem in.
Hou dan je adem even vast.
En langzaam uit door de mond.
Het kan best zijn dat je het niet altijd herkent.
Ergens onderweg kan het contact met jezelf naar de achtergrond zijn geraakt.
Alles wat moest.
De verwachtingen en prestatiedruk.
Door de neiging om het goed te doen.
Anderen tevreden te houden en jezelf aan te passen.
Misschien heb je wel heel goed geleerd om vooral vooruit te kijken,
Om door te gaan.
Ook wanneer je moe bent.
Om te bedenken wat verstandig is terwijl je het maar zo goed weet.
Of voelt wat je eigenlijk wilt.
Ja,
Waarschijnlijk ben je steeds beter geworden in functioneren.
Maar ben je onderweg een beetje vergeten hoe het voelt om gewoon jezelf te zijn.
En dat is niet omdat jouw lichtje verdwenen is.
Omdat er zoveel overheen is komen te liggen.
Neem dat maar eens rustig in je ogen.
Laat weer even die ademhaling verschijnen als je hem kunt.
Even kwijt was geraakt.
Inademing door de neus.
Adem even vast.
En dan langzaam uitdoen omhoog.
En breng je aandacht dan opnieuw naar het lichtje in je hart.
Stel je voor dat je er rustig naar kijkt.
Misschien met een beetje verwondering.
Verwondering.
Zoals een kind dat heeft.
En ook nieuwsgierig.
En stel jezelf de vraag.
Er staat mijn lichtje voor.
Waar staat mijn lichtje voor?
Wat symboliseert het in mij?
Misschien staat het voor warmte,
Zachtheid.
3,
2,
1.
.
.
Speelsfeit.
.
.
.
Mischerigheid.
Liefde.
Maar misschien ook voor iets heel anders.
Neem de tijd om even op te merken wat er bij jou op staat.
Waar staat mijn lichtje voor?
En om dat nog wat helderder voor jezelf te maken.
Sta dan eens stil bij deze vragen.
Wie ben ik?
Voorbij alles wat ik denk te moeten zijn.
Wat vind ik belangrijk?
Wanneer ik niet bezig ben met wat anderen van mij verwachten.
Wat wil er in mij geleefd worden?
Misschien komen er woorden,
Beelden of gevoelens naar boven.
En je hoeft het antwoord niet precies te weten.
Soms vraagt het tijd om weer te leren luisteren naar jezelf.
Zeker wanneer je lang gewend bent geweest om je aandacht vooral op de buitenwereld te richten.
En in dit moment helpt het misschien ook wel om even terug te denken aan jezelf als kind.
En niet om het verleden te analyseren.
Zoek te gaan naar verhalen,
Maar om je iets te herinneren.
Waar werd jouw kleine jij blij van?
Daar kon je helemaal in opgaan.
Zonder bezig te zijn met hoe het eruit zag.
Of wat anderen ervan vonden.
Waar moest je om lachen?
Wat vond je mooi?
Spannend of bijzonder.
Misschien speelde je urenlang buiten.
Vond je het fijn om te dansen,
Te tekenen?
Bouwde je wel hutten,
Klom je in bomen of verzon je hele verhalen?
Misschien hield ze van de natuur,
Van dieren of van muziek.
Gewoon van lekker gek doen.
Het kan best zijn dat je er zelf geen bewuste herinneringen meer aan hebt,
Maar dat anderen het aan jou verteld hebben.
Thuis of op school.
Wat het ook is,
Neem in zwaar wat er gebeurt wanneer je aan dat kind denkt.
Misschien verschijnt er wel een glimlach of voel je iets zachts in jezelf.
Je hoeft niet terug te worden zoals je was als kind,
Maar je mag ontdekken welke kwaliteiten van het kind nog steeds in jou aanwezig zijn.
En welke delen van jou misschien wat meer ruimte mogen krijgen.
Welke verlangens je opnieuw moet horen.
Dus maak weer even contact met die adem.
Je ademt in door je neus.
Houd je adem even vast.
Ja,
Langzaam uitdoen.
Herhaal dit terwijl je langzaam je lichtje in je hart even voor je ziet.
Klein warm lichtje.
Dat er altijd al was.
Het hoeft niet vuil te schijnen en ook niet door iedereen gezien te worden.
Er weld door jou.
Het is zo.
Ook op de dagen waarop je twijfelt.
Ook wanneer je het even niet weet.
Ook wanneer je jezelf aanpast,
Fouten maakt of opnieuw in oude patronen terechtkomt.
Het lichtje in jou is er altijd.
Ademt in door je neus.
Hou je adem dan even vast.
En dan langzaam uit door de mond.
In deze meditatie heb je opnieuw contact gemaakt met het lichtje dat er altijd al was.
Dus ik wil je uitnodigen om het mee te nemen,
Je dag in.
En niet als iets waar je voortdurend aandacht aan moet geven,
Maar als een zachte herinnering.
Wat als jij meer vanuit jouw lichtje zou leven?
Wat zou je dan doen?
Dat zou je dan nodig hebben.
Veel liefde.
Haal hem nog een laatste keer in.
Houd het vast.
Ah,
Dat meen ik.
En dan laat je het sturen van je adem los.
Ben je bewust van.
Je hand op je hart,
Als die daar nog ligt.
Voel je ook even waar je lichaam zit of ligt.
En merk goed dat je hier bent,
In dit moment.
Beweeg zachtjes aan je vingers en je tenen.
Misschien rek je je wel even uit als je lichaam daar behoefte aan heeft.
En open je ogen wanneer je aan het doen bent.
Neem de tijd om weer even helemaal in de ruimte aan te komen.
En onthoud dan,
Je hoeft het lichtje jezelf niet opnieuw aan te steken.
Je mag vooral herinneren dat het er altijd al was.
Als verdieping op deze meditatie raad ik je aan.
Om nog even de vraag te beantwoorden in je dag op.
Als verdieping,
Als een herinnering aan dat moment.
Aan jouw lichtje voor staat.
Heel veel liefs.
Maak kennis met je leraar
More from Cato Tideman
Gerelateerde Meditaties
Verwante Leraren
Trusted by 37 million people. It's free.

Get the app
