Je bent al goed zoals je bent – Compassie Meditatie

Welkom bij deze meditatie over zelfacceptatie.

Voor veel mensen die zich bezighouden met persoonlijke ontwikkeling kan het lastig zijn om tevreden te zijn met wie we nu zijn.

Doordat ons zelfinzicht groeit,

Kan het zo zijn dat we ook een heel duidelijk beeld hebben van onze valkuilen en niet helpende patronen.

Wanneer deze valkuilen zich dan aandienen,

Kunnen we geneigd zijn om kritisch te zijn naar onszelf.

Dat we het idee hebben dat we nu toch wel beter zouden moeten weten.

Het kan zo zijn dat dit het gevoel bekrachtigt dat je eerst heel of goed genoeg moet zijn voordat je verder kunt.

En dat kan spanning en onrust veroorzaken.

Wat zou er gebeuren als we persoonlijke ontwikkeling zien als cadeau dat het hele leven mag duren?

En dat we dat combineren met het gevoel dat we helemaal niet heelgemaakt hoeven te worden.

Omdat we al heel zijn.

In deze meditatie nodig ik je uit om even stil te staan bij het huidige moment.

Om te onderzoeken wat het betekent om jezelf te accepteren zoals je bent,

Terwijl zelfontwikkeling nog steeds door mag gaan.

Het gaat niet om het oplossen van alles of het bereiken van een eindpunt,

Maar om vriendelijk aanwezig te zijn bij jezelf.

Met alles wat er nu is.

Deze meditatie is een oefening in zachtheid en aanwezigheid.

Je hoeft niets te bereiken,

Alleen te voelen en te ervaren.

Laten we beginnen.

Neem een moment om een comfortabele houding aan te nemen.

Je kunt zitten of liggen,

Wat voor jou op dit moment het prettigst voelt.

Als je zit,

Laat je voeten rustig op de grond rusten.

Je rug recht,

Maar ontspannen.

Je schouder zacht.

Als je ligt,

Laat je lichaam volledig gedragen worden door de ondergrond.

Sluit je ogen als dat prettig voelt.

Of laat je blik zacht rusten op één punt in de ruimte.

Breng dan langzaam je aandacht naar je ademhaling.

Je hoeft niets te veranderen.

Merk alleen op hoe je je adem vanzelf in en uit stroomt.

Naar binnen en naar buiten.

En mocht je gedurende deze meditatie merken dat je gedachten afdwalen,

Dan mag je het kort erkennen om vervolgens je aandacht weer rustig naar je ademhaling en deze meditatie te brengen.

Met zachtheid en zelfliefde.

Laat je aandacht nu langzaam zakken in je lichaam.

Voel je voeten en op welke plekken je voeten de ondergrond raken.

Voel je benen,

Je bekken.

Voel het contact met de ondergrond.

Breng je aandacht naar je buik.

En merk op hoe je je adem daar beweegt.

Zag je eens op en neer.

En misschien kun je hier iets meer ruimte toelaten.

Sta jezelf nu toe om even stil te staan bij een subtiele neiging in jezelf.

De neiging om kritisch te zijn op je valkuilen en je hardnekkige patronen.

Om jezelf te willen verbeteren.

Om ergens te komen.

Om verder te zijn dan waar je nu bent.

En misschien herken je dit als een stem die zegt,

Ik ben er nog niet.

Ik zou beter moeten weten.

Ik moet nog groeien.

Ik moet dit eerst oplossen.

Kijk of je deze neiging nu alleen kunt opmerken.

Zonder hem weg te duwen.

Maar ook zonder erin te verdwijnen.

Breng dan langzaam je aandacht naar je hartgebied.

En mocht je dit fijn vinden,

Kun je je hand op je hartgebied leggen.

Stel je dan voor dat je jongere ik,

Jij als kind,

Naast je staat.

En dat jij als volwassen versie naast je jongere ik staat.

Neem even de tijd om dit te visualiseren.

En herken dat dit kind in jou nog steeds aanwezig is.

Dit kind is bang.

Bang voor afwijzing,

Voor kritiek.

Voor de boodschap dat het niet goed genoeg is.

Zie en voel de pijn die dit bij je jongere ik oproept.

Het verdriet.

De angst om niet erkend te worden.

Voel maar wat dit met je doet.

Merk je lichamelijke sensaties op.

En voel je vrij om je emoties tot uiting te brengen.

Als we kritiek uiten naar onszelf,

Wijzen we vaak onbewust dit innerlijk kind af.

En dit is geen oordeel,

Maar wel iets waar je bewust van mag zijn.

In onze zoektocht,

In onze zelfontwikkeling,

Kan het zo zijn dat we neigen om dit als middel in te zetten om onszelf af te wijzen.

Ons innerlijk kind af te wijzen.

Hoe fijn zou het zijn als we tegen dit kind zouden zeggen dat het helemaal oké is zoals het nu is.

En tuurlijk mag het groeien en leren.

Vanuit plezier en nieuwsgierigheid.

Maar dat dit niet betekent dat het nu op dit moment niet goed zou zijn.

Het enige dat ons innerlijk kind wil,

Is gezien worden voor wie het is.

Dat het voelt dat het er mag zijn en helemaal oké en welkom is zoals het is.

Visualiseer dat jij als volwassen versie naast je jongere ik staat.

Dat je ziet dat deze afwijzing pijn heeft gedaan.

En zeg nu tegen je jongere ik de volgende helende woorden.

Ik accepteer je zoals je bent.

Je bent helemaal oké zoals je nu voor me staat.

Je bent heel met alles wat je meedraagt.

Ik hou onvoorwaardelijk van je.

En je bent nooit alleen.

Laat deze woorden rustig landen.

Voel maar de erkenning en liefde die je innerlijk kind nu ervaart.

Leg nu nogmaals je hand op je hartgebied.

En voel hoe je hartgebied ruimer en warmer wordt.

Voel hoe hard je innerlijk kind deze woorden nodig had.

Zelfontwikkeling is niet het probleem.

Maar kijk of je nu duidelijker het verschil voelt tussen groeien en jezelf afwijzen totdat je goed genoeg bent.

Want je bent al goed genoeg.

Misschien kun je zachtjes tegen jezelf zeggen.

Ik ben niet iets dat opgelost moet worden.

Ik mag mijn hele leven leren en groeien vanuit nieuwsgierigheid en zelfliefde.

Maar dat betekent niet dat ik niet heel ben op dit moment.

Het betekent niet dat ik geen fouten mag maken.

Ik ben goed zoals ik ben.

En ik accepteer mezelf zoals ik ben.

En laat het idee maar los dat er een eindpunt is in je zelfontwikkeling.

Laat het idee maar los dat er een eindpunt is waar je eindelijk goed genoeg zal zijn.

En kijk of je jezelf kunt ontmoeten.

Precies hier,

In dit moment.

Met alles wat er is.

Alles wat nog beweegt.

Alles wat nog groeit.

En alles wat nog onduidelijk is.

Als je je hand nog steeds op je hartgebied hebt liggen.

Voel dan de warmte van je hand.

Voel de beweging van je adem.

Alsof je jezelf even toestaat om niet verder te hoeven.

Niet beter te hoeven,

Maar dat je alleen maar hier hoeft te zijn.

Blijf nog een paar momenten bij je ademhaling.

Wanneer je er klaar voor bent,

Breng dan langzaam je aandacht weer terug naar je lichaam.

Voel het contact met de ondergrond.

Beweeg zachtjes je vingers.

En je tenen.

Strek je uit als je dit fijn vindt.

En wanneer het goed voelt,

Open je langzaam je ogen.

Neem maar de tijd om weer helemaal terug te komen.

Misschien kun je iets van dit veranderen.

Misschien kun je deze houding meenemen.

Dat je mag groeien,

Zonder jezelf in de tussentijd te hoeven afwijzen.

Als je dit fijn vindt,

Nodig ik je uit om een kort moment te nemen om je inzicht op te schrijven.

Om zo te onthouden op welke manier jouw innerlijke kind graag onvoorwaardelijke liefde ontvangt.

Hoe jij van jezelf graag onvoorwaardelijke liefde en acceptatie ontvangt.

Dan wil ik je bedanken voor het volgen van deze meditatie.

En ik wens je nog een hele mooie dag.