Nachtmeditatie

Welkom en sluit gelijk je ogen maar.

Want deze nacht hoef je nergens naartoe.

Je hoeft niemand te zijn.

En alles wat je vandaag hebt getragen,

Alles wat zich in jou heeft opgestapeld.

De woorden die zijn blijven hangen,

De beelden die te fel waren,

De gedachten die maar rond en rond blijven gaan.

Alles mag naar beneden zakken.

Alsof je lichaam langzaam loskomt van het verhaal van de dag.

En zichzelf weer herinnert hoe het is om gewoon te zijn.

Breng je aandacht naar je adem.

Niet om iets te veranderen,

Maar om je te laten meenemen.

Voel maar hoe de lucht binnenkomt,

Koel,

Zacht.

En hoe deze zich verspreidt door je borstkas.

Hoe je ribben omhoog gaan en je longen zich vullen.

Hoe die adem daar in jouw longen circuleert en daarna jouw lichaam weer verlaat.

En laat die adem bij de volgende uitademing een stuk van jouw spanning meegeven aan de nacht.

En ook bij de volgende uitademing geef je een stuk van die spanning mee aan de nacht.

En terwijl je ligt in het donker van deze stille ruimte,

Mag je voelen hoe je gedragen wordt.

Alsof er onder je lichaam een bedding ligt die je niet ziet,

Maar wel voelt.

Een veld van stille aanwezigheid,

Die niet vraagt of je het goed doet,

Die niet meet of je ontspannen genoeg bent,

Maar die jou eenvoudigweg vasthoudt zoals je bent.

Je hoeft op dit moment niets te presteren.

Je hoeft nergens heen.

Laat alles maar zwaarder worden.

Je hoofd,

Je schouders,

Je armen en je benen.

En laat de stilte niet als leegte klinken,

Maar als ruimte.

Ruimte waarin jij mag zakken.

En als er angst is,

Laat haar ook maar bestaan.

Kijk haar niet weg,

Verwijt haar niet dat ze er is.

Want ook angst hoort bij het mens zijn.

En in het donker wil ze vaak alleen maar erkend worden.

Je mag haar aankijken en zeggen dat je haar ziet,

Dat je haar voelt,

Maar dat angst niet is wie jij bent.

En dan adem je opnieuw en geef je haar met zachtheid mee aan de nacht.

Niet om weg te duwen,

Maar om vrij te laten.

Voel nu hoe de ruimte in jou nog groter wordt,

Hoe je ademhaling nog dieper gaat.

Alsof je ribben zich openen voor iets dat meer is dan alleen lucht.

Alsof er onder je borst iets zachts begint te stromen,

Dat jij niet zelf hoeft op te wekken.

Je bent onderweg naar niets en juist daarom kom je thuis.

Laat je hoofd nog zwaarder worden.

Laat je ogen zacht gesloten rusten.

Er is niets meer om vast te houden,

Niets om te controleren.

Jij mag nu gedragen worden.

Gedragen door de stilte,

Gedragen door je adem en gedragen door de ruimte.

Misschien val je straks in slaap,

Misschien blijf je nog even wakker.

Beiden zijn goed,

Want deze nacht hoeft niets van jou.

Ze nodigt je alleen uit om één moment echt te zijn.

Te zijn in je lichaam,

Te zijn in je adem.

Te zijn in jouw eigen rust.

En als de slaap komt,

Laat haar je dan zacht meenemen.

Niet als ontsnapping,

Maar als overgave.

En als ze niet komt,

Blijf dan liggen in deze zachte aanwezigheid.

In deze door jou gecreëerde ruimte.

Want zelfs wakkere nachten kunnen helen,

Als jij jezelf daarin niet langer hoeft te verlaten.

Jij bent hier en dat is genoeg.

Adem nog een keer in en muur rustig uit.

En ik wens je een fijne tijd van het zijn in het nu.