سلام من کتی ها دیزاده هستم.
امروز میخوایم با هم یه تجربه ای رو بکنیم.
تجربه یه ارتباط جدید با غذایی که میخوریم.
برای همین حضرتون خواهش میکنم که یه تیک شکلات یا یه دون انگور یا هر آیتم دیگه ای از غذایی که میشه راحت گذاشتش توی دهن و مجبور نباشیم همون لحظه بخوریمش رو انتخاب کنین و با خودتون داشته باشین وقتی دارین به این صدای من گوش میکنیم.
بیاین با این شروع کنیم که توجه کنیم به نفس کشیدن به بدن خودمون.
نفس کشیدن یه امریه که اتفاق میفته یه مدل های خودکار.
خیلی هم به اشتوجاه نمی کنیم.
نفسیه که میره و میاد.
ولی حضرتون میخواهم که الان به اشتوجاه کنیم.
با هاش باشین.
با این نفس و با بدنتون.
اگه میتونین راحتتر بشینین پاتونو بذارین روی زمین و کاملا با این باشین که این لحظه، این تجربه توی بدنتون چه حسی داره؟ چطور نسبت به این لحظه، به اتفاقی داره در وجودتون میفته آگاه هستین؟ هر فکری، هر حسی، هر احساسی رو که دارین چه در بدنتون، چه در وجودتون بهش توجه کنید؟ حال ازتون میخواهم به این توجه کنید که توی بدنتون آیا احساس گرستنگی یا تشنگی میکنید؟ یا شاید هم احساس میکنین که کاملا سیرین با هیچ چیزی احتیاجی ندارین؟ اگه الان قرار بود که چیزی رو بخورین یا بیاشامین، فکر میکنین که بدنتون بهتون میگفت که چی دلش میخواد که بخوره؟ فکر میکنین چی بیشتر از همه میتونه از الان تشنگیتون رو ارزا بکنه؟ توجه کنید و ببینید که این آگاهیی که دارین در خودتون میسازین، نسبت به این که بدنتون چی بهتون میگه، چه حس و حالی داره؟ چطوری بدنتون داره به شما انقدر اطلاعات میده؟ حالا ازتون میخوام که اون قطعه غذایی رو که با خودتون رو وردین که با همین تجربه رو داشته باشین، بردارین به دستتون و بهش نگاه کنین و دلم میخواد که یه مقدار با کنجکافی بهش نگاه کنین، انگار که برای اولین باره که دارین میبینینش، چه رنگی داره، چه فورمی داره، چه اندازهیه؟ آیا چیز دیگه یه هم هست که به نظراتون در مورد جالب بیا؟ بعد ما هم دیگه فکر کنیم ببینیم که چه اتفاقی افتدده، چقدر عوامل مختلف در کار بوده تا این قطع غذا به دستو شما رسیده؟ افتاق، آب، آدم هایی که تو مزرعه کار میکنند، ماشین هایی که محصولاتو اینور اونور میارند یا حتی چیزهایی که کارخونه ها میسازند و اینور اونور میارند، خیلی عوامل دخیله تا این قطع غذا به دستو شما رسیده، به قول معروف، عبر و باد و ماه و خرشید و فلک در کارند تا تا نانی به کفاری و به غفلت نخورید، حالا همون لحظه است، ما داریم تمام وجودمون رو میاریم توی این لحظه که این قطع غذا رو به غفلت نخورید، اینه که حضرتون میخوام به همه کسا و همه چیزایی فکر کنین که دخیل بودن تا این به دستو شما رسیده و شاید یه احساس شکری در دلتون به وجود بیاد، نسبت به همه کسایی که این کار رو کردن و نسبت به این که شما این قطع غذا الان توی دستتونه، چه حسی داره؟ حالا این قطع غذا رو میذاریم بین انگشتامون و لمسش میکنیم با انگشتامون چه حس هالی داره؟ جنسش چیه؟ سرده؟ گرمه؟ خلال فرج داره؟ چجوریه؟ شاید زبر باشه؟ شاید نرم باشه؟ شاید حتی چسبناک باشه؟ فقط باهاش باشین، ببینین که چه داستانی براتون به وجود میاره و همچنان به نفستون رو توجه کنین به این نفسی که میره و میاد و به شما این فرصت رو داده که این تجربه رو داشته باشین حالا ازتون میخوام قطع غذا رو بیانید نزدیک دماغتون بوش کنین چه بوی میده؟ شاید حتی یک خاطراتی رو براتون بالا بیاره شاید یاده غذای خونه مادر بزرگیفتین شاید هم نه، شاید هم خاطرات خوبی رو بالا نیاره ولی یک خاطراتی رو شاید بیاره شاید بیاره فقط بهاش باشین ببینین که گوی کردنش چه چیزی در شما زنده می کنه حالا کم کم اون رو ببینید طرف دهنتون و یواش بذارین توی دهنتون ولی هنوز نه بجومینش نه قرتش بدین فقط بذارین توی دهنتون باشه بهاش بازی کنین زبونتون وقتی می خوره به هش چه حسی داره وقتی می خوره به دندوناتون چه حس حالی داره چه مذهی رو به وجود می آره طرشه، شوره، تلخه، شیرینه، گسه چه حس حالی به وجود رو برده و همچنان بهاش باشین بذارین نفسه برو و بیاد حالا اون لحظه رسیده یه قطعه شو بخورین چه مذهی داره خیلی آروم، ملایم می جوییمش و می بینیم که این قطعات قضا چه حسی رو به وجود می آره چه دهنمون توجه کنین به صدای جوییدن به حرکت جوییدن به حرکت جوییدن وقتی کاملا حس می کنین که حاضرین ارتش بدین و ببینین چه حسی داره بازم میگم چه حسی داره چون همش بهاشیم که داره از دهن شما یباش یباش میره توی گلوتون از گلو میره پایین میره میره میره میره تا میرسه به شکمتون حالا که رفته پایین بیاین با هم دیگه فکر کنیم کل این تجربهی که با هم داشتیم تجربهی که توجه کردین با هم به غطه غذایی که شد میلیونها بار تو زندگی ما خورده بودیم اش چجوری با هاش بودیم چجوری بهش توجه کردیم و چجوری توجه کردیم به بدن ما و اینکه درش چه خبره و با هاش عرض باز برقرار کردیم و توی این جریان حتی به کسایی فکر کردیم که کمک کردن این غذا به ما رسیده و یه موجبی بود برای شکروزاری یه دنیا بود تو خوردن همین یک قدمه کچیگر غذا و توی همین دنیا خیلی شگفتی هست خیلی احساس خوب هست امیدوارم که با هاش باشین و از عشق لذت ببرین هر موقعی که تو زندگی این فرصت دارید که غذا بخورید
