Σε αυτή την πρακτική η πρόθεσή μου είναι να είμαι στο παρόν.
Να φέρνω τις σκέψεις μου στο παρόν.
Πολλές φορές το μυαλό μας φεύγει σε σκέψεις,
Είτε στο παρελθόν,
Είτε πηγαίνει προς το μέλλον και μέσα σε αυτούς τους δύο πόλους χάνει τη σύνδεση με την πραγματικότητα.
Χάνουμε το κέντρο βάρους,
Τη σταθερότητα και την ασφαλειά μας.
Έρχομαστε λοιπόν εδώ,
Στο παρόν.
Παίρνουμε τη στάση του σώματος που για μας είναι ένταξη.
Αυτή που είναι ευωλική,
Μας προστατεύει.
Και είναι κατάλληλη για μας.
Είτε αυτή η στάση είναι να είμαστε εξαπλωμένοι στο κρεβάτι,
Με τα χέρια στο πλάι,
Ή αναλλακτικά,
Με τα χέρια στην κοιλιά ή στο θώρακα.
Είτε βρίσκομαι σε μια καρέκλα με ίσια την πλάτη,
Ανοιχτό το θωρακά μας,
Έτσι να μπορεί αβίαστα να μπαίνει η εσπνοή και να βγαίνει η εκπνοή.
Όποια στάση και αν είναι αυτή που τα πάρω,
Η πρόθεσή μου είναι να μπορώ να είμαι καλά μέσα σε αυτήν.
Μπορώ να κλείσω τα μάτια μου,
Ή να τα αφήσω ανοιχτά,
Κοιτώντας χαμηλά,
Απαλά,
Σε ένα συγκεκριμένο σημείο.
Επικεντρώνομαι στην αναπνοή μου.
Την νιώθω να ακούγεται στα αυτιά μου.
Νιώθω την αίσθησή της,
Ζεστή.
Η δροσερή στα ρουθούνια μου,
Όταν έρχεται και όταν φεύγει.
Την έντασή της.
Φέρνω τη συγκεντρωσή μου στην αναπνοή μου.
Της δίνω την προσοχή μου,
Χωρίς καμία προσδοκία.
Ισπνέω,
Και παρατηρώ να φουσκώνει η κοιλίτσα μου στην ισπνοή,
Να μαλακώνει και να χαμηλώνει στην εκπνοή.
Φέρνω την προσοχή μου στον αέρα που απελευθερώνεται μέσα στο σώμα μου.
Πώς είναι για μένα αυτή η αναπνοή.
Μέσα στο σώμα μου παρατηρώ αυτή τη δικασία της αναπνοής στο παρόν.
Εδώ,
Στο παρόν.
Δεν προσδοκώ να είναι κάπως αλλιώς.
Τη παρατηρώ σαν ένα παλό χάδι μέσα στο σώμα μου.
Εδώ,
Ακριβώς στο παρόν.
Εστάνω με την ανακούφιση στην εκπνοή.
Αν υπάρχει αυτή.
Εστάνω με τη διαδικασία που γίνεται στο παρόν.
Με πρόθεση να συνδεθώ με την αναπνοή μου.
Να την ακούσω.
Να την αναγνωρίσω.
Να την γνωρίσω.
Εδώ,
Στο παρόν.
Εισπνοή,
Εκπνοή.
Εδώ,
Στο παρόν.
Να την παρατηρήσω.
Πόσο δυνατή.
Απαλή.
Δροσερή.
Σταθερή.
Ήσυχη.
Τι άλλο είναι.
Πού να αντιλαμβάνουμε αυτό.
Αναπνέουμε.
Και δεν είναι ορατή αυτή η αναπνοή.
Που είναι θαύμα μέσα στο σώμα μας.
Είναι δεδομένη και αυτή και αόρατη.
Γιατί δεν είμαστε εδώ κάθε φορά που γίνεται.
Δεν αντιλαμβανόμαστε καν αυτή τη διαδικασία.
Ερχόμαστε λοιπόν εδώ.
Να δούμε με πρόθεση την αναπνοή μας.
Την ύπαρξή της.
Συνειδητή.
Εισπνοή.
Εκπνοή.
Εδώ,
Στο παρόν.
Εισπνοή,
Εκπνοή,
Συνειδητά.
Και με συγκέντρωση.
Εισπνοή,
Εκπνοή,
Στο τώρα.
Όπως είναι το σώμα μου.
Εισπνοή,
Εκπνοή.
Η αναπνοή μου.
Χωρίς να προσδοκώ και να περιμένω τίποτα.
Απλά αποδέχομαι αυτό που είναι.
Αποδέχομαι αυτή τη στιγμή.
Εισπνοή,
Εκπνοή.
Εισπνοή,
Εκπνοή.
Συνεχίζω και σταματώ εκεί που για μένα είναι εντάξει.
Στο παρόν.
