Kanntið þið fyrir í þæglari stellingu.
Þú veist best hvernig þið veist best að vera.
Sumum fyrst gott að sittja á stól með báða fætir á jörðinni eða á þæglaum stað með krosslaða fætir.
Það er algjörlega þér í sjálfsvoldsett.
Nú þú ræður hvort þú hefur augun opinn eða lokum mörgum fyrst gott að hafa þið lokuð.
Það er algjörlega hendið þér komið.
Við byrjum svo á því að taka góðun tjúpan andadrátt nerið mága og svo aftur út finna hvernig mægin þennst út.
Alveg nerið mága.
Einu svo nenn og út.
Einu svo nenn og út.
Í dag ætlum við að akkjara aðteglina í öndinni.
Beitaði aðtegli hvernig loftið fer inn um næsirnar.
Hvernig það fer niður í lungun.
Taka eftir hvernig lungun vennjast út.
Hvernig loftið kemur.
Hvernig mægin tristist út.
Taka eftir því hvernig loftið fer upp aftur sömulegin.
Taka eftir því hvernig loftið er kallt þegar það fer inn.
Hvernig það smámsamar hýtnar á leðinni niður.
Hvernig það er aðum srakara og heitara þegar það fer upp aftur.
Og hér ætlum við bara að leifa aðteglina að velja inn og út.
Inn og út.
Það sem gerist ef við veitum öndurinni aðtegli er að hugur okkar.
Hann fer á flakk.
Hugur okkar er gerður til að hugsa.
Þið er svo hjartaði gerð til að slá.
Svo við munum taka eftir því innan skamsa hugurni komuna fullt.
Og þegar við tökum eftir því að einhver ákveðin hugsun er byrjið að droða sér aðna.
Þau ætlu bara taka mjúglega eftir hugsuninni.
Bara taka eftir.
Algerlega án þess að leggja nýtt om á það hvort að hugsunin sé jákvæð eða neykvæð eða góð eða slæm.
Bara taka eftir og íteni mjúglega frá okkur og fara aftur í öndunina.
Inn og út,
Inn og út.
Við getum jáfell ímyndið okkur hugan okkar eins og trei.
Og hugsanerðnar er letlir smá fugglar sem flaura um milli greinana.
Og það er í góðu lægi að þið séu þarna.
Það er í góðu lægi að þið fá sér sæti.
Við viljum ekki að það gera sér reyður.
Þannig að við bara haldum áfram að taka eftir.
Laftið fer inn,
Út.
Og þegar hugsunirna koma letlir smá fugglanir þá segjum við hæ,
Er þú komin aftur?
Tökum eftir hvað hugsunum það er og ítum henni svo mjúglega frá okkur.
Heldum áfram að veita önduninni atyggli.
Finna hvernig loftið fer inn um nasirnaðar.
Neyður í lungu.
Bara veita þessu hlutlausa atyggli.
Nú ætla við ekkert að dæma um hvað það er sem við reykumst á ég og okkur sjálfum.
Segja á hvað þetta neikvægt,
Gott eða sleimt.
Það bara er.
Það bara er.
Og við haldum áfram í önduninni.
Inn og út.
Inn og út.
Sumum fyrst gottað.
Ímynda sér hugsunan að sína sem.
Lítil skí.
Lítil naðra skí sem fljóta um heiminu nokkar.
Töktu bara eftir því hvaða hugsan eru að koma.
Það eru óumflíjanlegar.
En við getum valið hversu mikla atyggli við kemum því.
Svo við haldum áfram bara taka eftir bjóðað er velkomnar.
En á sama tíma ítaðum mjúnglega frá okkur og festa atygglina aftur í önduninni.
Inn og út.
Inn og út.
Nú veitlum að leifa atygglina að dvelja þarna.
Í nokkur andartöku við bót.
Svo ætla ég að bjóðað eru að taka tjópan andartrátt inn með mér.
Niður í maga og út aftur.
Einu snenn og út.
Og í síðasta sinn inn og út.
Svo máttu opna hugun og koma aftur henni erbörginn.
Ég þækka fyrir samfélgina í dag.
