Όταν ερωτεύεσαι,
Μια έκρηξη συναισθημάτων σε λούζει.
Θέλεις να ζήσεις το έπακρο κάθε στιγμή.
Όλη η ζωή σου παίρνει νόημα και εύχεσαι να κρατήσει αυτό για πάντα.
Θέλεις να βρίσκεσαι συνέχεια με το αντικείμενο ή το υποκείμενο που σου προκάλεσε αυτό το ξύπνημα και θυσιάζεις τα πάντα για να το πετύχεις.
Είναι σαφώς η προτεραιότητά σου.
Είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι το πρωί και το τελευταίο το βράδυ.
Είναι μέσα στα όνειρά σου.
Πιθανόν τα κύτταρά σου γεμίζουν από την εικόνα του.
Αλλά αυτό που νιώθεις δεν είναι ένα κύμα ενέργειας που ταξιδεύει από το αντικείμενο του πόθου σου προς εσένα.
Είναι δικό σου θησαυρός που αποκαλύπτεται εξαιτίας του θαυμασμού και της εκτίμησης που ξύπνησε μέσα σου.
Και κανείς δεν μπορεί να σου πάρει αυτό το θησαυρό.
Οι αιραστές έρχονται και φεύγουν αλλά ο έρωτας είναι εγκατεστημένος μέσα στο βασίλειο της καρδιάς σου.
Και για να τον βρεις,
Χρειάζεται να έχεις το ίδιο πάθος που έδειχνες όταν είχες ερωτευτεί κάτι έξω από σένα.
Υπάρχει μια τεράστια γκάμα συναισθημάτων μέσα μας.
Κάθε τι που βλέπουμε,
Που σκεφτόμαστε,
Κάθε τι που υπάρχει στη μνήμη μας,
Κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή μας,
Φέρνει στην επιφάνεια κάποιο ή κάποια από αυτά τα συναισθήματα.
Αλλά τι θα γινόταν αν προσπαθούσα να φουνγκραστώ όλα όσα υπάρχουν μέσα μου χωρίς να τα συνδέσω με καμία σκέψη,
Με καμία λογική ανάλυση,
Με καμία διάθεση κριτικής ή αρχιοθέτησης.
Αν προσπαθούσα να νιώσω τον εαυτό μου με τέτοιο τρόπο που να μην χρειάζεται να βάλω όνομα στο αίσθημα που πηγάζει από μέσα μου,
Να παλλαγώ από την ανάγκη της ταυτότητας των αισθημάτων μου και του εαυτού μου.
