Þetta er haugleislan öndun og hræfingar.
Gjörðu svo vel.
Kondu er vel fyrir,
Annarkort sítjandi eða líkjandi,
Bara það sem að henda þið betur.
Auðvun geta verið ofinni að lokuð,
Eins og þið finnst það í læra,
Meðan á æfingunni stendur.
Beindu fyrst aðtíklinni að snertingu líkamanns við það sem mann sítur eða líkur á.
Skoðaðu með forveitni.
Hvar er líkaminn í snertingu við eitthvað?
Snerta yljarnar gólfið núna?
Er bakið í snertingu við dínu eða stól?
Hvað með aðra líkamsluta,
Eins og nakkan eða handlækina?
Hvaða skinnjanir eru á þessum svæðum?
Kanski þrýstingur,
Spenna,
Kuldi,
Seiðingur.
Og takktu naust eftir því að líkaminn er að anda,
Stýrðu aðtíklinni á andadráttinn.
Lefið þér að finna hvernig loftið flæðir inn í líkamann og hvernig loftið flæðir út frá húnum aftur.
Fylgdu innöndun eftir,
Allalegð og fylgdu útöndun eftir,
Allalegð.
Allur frá því að loftið byrjar að flæða inn í líkamann um nefið eða munnin,
Fyllan af nöðsenlegu súrefni og þar til loftið flæðir aftur út úr líkamannum.
Og takktu líka eftir því þegar öndininn snýst aftur við og loftið fyrir að flæða aftur inn með súrefni líkamann og þannig kollla kolli að fylgja þessari ringraðs eftir.
Og þegar hugurinn fyrir að reyka eitthvert anna,
Hann gerir það sí og æ.
Fyrir til dæmis að hugsa um fortíðina eða framtíðina,
Hann reykar í dagdröma,
Skýpurlagningu eða eitthvað anna,
Fullt af stöðum sem hann sækir.
Mundu þá að það er fullkomlega eðlilegt.
Það er einmitt það sem að hugurinn gerir og þú þart ekkert að breyta því neitt.
Takktu bara eftir því og kondum við aðtillinna alltaf aftur tilbaka að unduninni með blíðum hætti og þólimaði og nákvömlega núna eða líkamenn að anda.
Eftir hverju tekuru?
Er einhverjar reyfingar?
Og ef svo er,
Hvar eru þær?
Kannski tekur eftir því að brúskasinn reyfist,
Hann þenst blíðlega út og drægst mjóklega saman.
Ef þið viljt tekuru eftir einhverju öðru,
Jápil reyfingum í bakinu,
Reyfingum í hviðinum.
Og eins velu þú getur,
Leiðu unduninni að vera eins og ner.
Það er óþarf að breytinni,
Að stýra,
Að stjórninni.
Leiðinni frekar að vera eins og ner,
Svona eins og þú fallir nýður í taktinnar.
Þú getur jápil ímyndað þér að þú sért að taka eftir unduninni í fyrsta sinn og skoða hanna með áhuga og forvetni.
Hvernig er undunin núna?
Er hún hæg,
Röð,
Grunn,
Djúb,
Laung?
Ef þið viljt geturu lagt hendurnar á hviðin eða brúskasann og fundið hann í enn betur fyrir reyfingunum.
Ef þú viljt geturu prófað það í smá stund.
Einnig mórleggja til dæmis handarbakið undir nefópinn.
Þá geturu fundið fyrir loftinu streyma hjá.
Leiðuði aðteiklinat velja við reyfingarnar,
Hvar sem þær eru í líkamannum þegar hann andar,
Hugsanlega er og ábyrrandi reyfingar,
Í hviðinum eða yfir brúskasanum,
Aukslunum eða hjá nefinu,
Hvar sem er.
Og munduðu að þegar aðteiklin reykar í burtu og fyrir að hugsa um eitthvað allt anna,
Að beininni árenslega laus til baka,
Aðönduninni og aðsvæði líkamanns þar sem þú finnir best fyrir reyfingunum þegar líkaminn andar.
Og það getur verið þinn stafur.
Þitt ekkiri.
Þannig að í hvert skipti sem að þú vilt beina aðteiklinni núið,
Getur hann styrt enni á þennan tiltekna staði líkamannum,
Á reyfingarnar,
Þegar líkaminn andar.
Og hvar er aðteiklin núna?
Leifðu aðteiklinni að kvíla á andadrættinum,
Í reyfingunum.
Þurfur þið eins og þú leifir þér að fljóta í sífæltum reyfingum,
Öndunarinnar.
Alveg eins og akkir í halda skipum og ákveðnum svæðum,
Getur öndunin verið akkiri fyrir þig til að halda aðteiklinni í núinu.
Öndun á sér allt að stað,
Í núinu.
Reyfingarnar eiga sér allt að stað núna.
Hvað er þið núna aðteiklina að snertingu líkamanns við það sem hann setur eða likur á?
Opnaðu fyrir líkamstælningunni sem hann er í,
Ásamt önduninni.
Og í lokinn væri ráða veitaði viðkenningu fyrir að hafa gefað þér þessa stund,
Fyrir að hafa tekið þig af sjálfstyringunni og liftir af þérra,
Hér og nú.
Heilsugar Í og með þessu andarteki.
