Loslaten zoals het bedoeld is – een les van Mullah Nasruddin

Ik wil een verhaal met jullie delen over moeda.

Na shoudin dat ik goed nadenken over zijn naam Er is al heel lang geleden een naar uit de Soefi-traditie.

Ja.

En in een bijeenkomst.

Schijnt een leerling van hem gezegd te hebben van,

Leraar ik ben zo moe van zoveel negatieve gedachtes en ik kom er maar niet van af.

Wat moet ik daar nou?

En op dat moment rent de moela.

.

.

Naar.

Grote pilaar?

Van de tempel en houdt die vast.

En zegt,

Red me van deze pilaar,

Red me van deze pilaar.

Hij houdt me vast.

Dus heel territoriaal.

En die man kijkt een beetje het verbouwreert van,

Oké,

Wat gebeurt hier?

En die moela blijft aan die pilaar vasthouden.

En dat roepen.

En die man zegt,

Maar Moula,

Jij houdt die bilaar vast.

Die bilaar houdt jou niet vast.

Tot moment laat.

Dan moet je de pilaar los en zeggen juist.

Dit is eigenlijk het enige wat je hoeft te weten.

Voor mij is dit een prachtig verhaal,

Omdat we zoveel in meditatieland over loslaten hebben.

Dat het een soort actieve daad is,

Maar eigenlijk is het meer een.

.

.

Het laten van.

.

.

Het niet in verzet gaan tegen wat er is.

Dat is veel meer wat er gaan is.

Dus dat is ook een beetje instructief aan dit verhaal.

Dus we proberen die negatieve gedachten als het ware vast houden.

Die willen we anders krijgen.

We vinden dat we ons niet zo mogen voelen.

De voedingsbodem van vaak onze negatieve gedachtes.

Onrust,

Boosheid,

Verdriet.

En doordat we er heel erg mee bezig gaan en het soort weg willen hebben of het anders willen hebben,

Gaan we het versterken.

En we maken het eigenlijk vaak veel meer erger.

Houden we als het ware die pillen uit en uitvangst.

En blijven we er veel langer in zitten dan nodig.

Dus wat we moeten leren,

Of kunnen leren,

Is een soort te zien van,

Oh ja,

Ik ben weer heel erg,

Dat dan aan het voeden eigenlijk,

Mijn negatieve gedachten en mijn gevoelens.

Misschien kan ik het eigenlijk wel laten.

Misschien wel accepteren dat ik me zo voel.

Misschien het gevoel nog even contact mee maak in je lijf.

Maar te zien van,

Het gaat veel meer over het opgeven van het verzet dan dat je actief loslaat.

Er is niet iets los te laten in dit moment.

Het zit heel inherent.

Als je op een diep niveau kijkt,

In dit moment is het al oké.

Het is meer ons gedachte dat we denken dat het anders zou moeten zijn,

Dat het probleem veroorzaakt.

Dus misschien dat dit verhaal,

In ieder geval mij helpt het beeld wel.

Dat als je denkt,

Ik zit in een situatie die ik lastig vind,

Ben ik nu als het ware die situatie aan het vast houden,

Dat ik een man dus wil hebben,

Verzet tegen aan het hebben.

Als dat zo is,

Dan kan je denken,

Misschien is het veel beter om het te accepteren.

En dat is een hele actieve keuzeacceptatie.

Te accepteren dat het nou even eenmaal zo is zoals het is.

En je zult zien,

In ieder geval,

Dat is mijn eigen ervaring,

Dat op een gegeven moment er wat rust ontstaat.

Die je niet per se meteen beter voelt,

Maar wel wat meer rustiger voelt.

En op een gegeven moment kan wat er dan ook speelt in dit verhaal van die man,

Negatieve gedachten of gevoelen,

Gaan die op een natuurlijke wijze vaak eerder weg.

Dus het is geen trucje,

Het is een manier van kijken en leven en omgaan met dit soort dingen.

Ik hoop dat dit beeld je kan helpen in je eigen leven.

Misschien niet vasthoudt dat niet meer dan ook.