Loes wil zelf mediteren

Loes wil zelf mediteren.

Loes heeft een idee.

Ze wil net,

Zoals ome Dud en mama,

Een meditatieplek voor haarzelf inrichten.

Ze heeft haar kamer verduisterd,

Kussens op haar bed gelegd,

Een schemerlampje aangestoken en heel zachte muziek opgezet.

Daar zit ze dan,

Te midden van haar bed,

Lekker tussen de kussens.

Ze luistert naar de muziek.

Zachte vioolklanken vullen haar kamer.

Maar het lukt niet echt.

Ze komt niet tot rust.

Hoe kan dat nu?

Denkt Loes.

Dat zou toch moeten lukken?

Wat doe ik verkeerd?

Ik ga mama vragen om me te helpen.

Of ome Dud.

Eerst mama.

Ze loopt de trap af naar beneden en roept.

Mama,

Mama,

Ik wil je iets vragen.

Mama ligt net lekker in de zetel wat te soezen.

Wat is er Loes?

O mama,

Ik wou graag mediteren boven op mijn kamer en had daar alles ingericht,

Zachte muziek opgezet,

Maar het lukt me niet.

Hmm,

Zegt mama.

Het eerste dat je nodig hebt om te mediteren,

Is leren hoe je zelf volledig tot rust kan komen.

Jezelf vinden.

Voelen van binnenuit.

En daarvoor gaan we naar buiten.

Kom,

Ik zal je helpen.

Ze lopen de tuin in.

Achteraan staat een treurberg met een heel mooi bladerdak,

Gebogen tot een grote parasol.

Daar gaan ze beide onder zitten,

Met de benen gekruist en de armen liggend op de benen.

Zit je goed?

Vraagt mama.

Als je wil mag je ook gaan liggen.

Zorg gewoon dat je je kan ontspannen,

Zonder dat je ergens spanning of pijn voelt.

Loes wibbelt nog wat heen en weer en knikt naar mama dat het prima is zo.

Doe je ogen toe en luister.

Ik hoor niks,

Zegt Loes.

Sst,

Zegt mama opnieuw.

Luister naar de lucht.

Huh?

Naar de lucht?

Hoe kan dat,

Antwoordt Loes.

Sst,

Zegt mama opnieuw.

Luister naar de lucht.

Hoor je dat?

De bladeren ritselen in de boom.

Een zacht zuchtje wind.

Dat is de lucht die zich verplaatst.

Hoor je dat?

Loes knikt.

Blijf je ogen toe houden,

Loes,

En blijf luisteren.

De bladeren ritselen.

Een zacht windje blaast over Loes haar wangen,

Haar handen,

Benen.

Adem in en uit.

In en uit.

Een stukje lucht in en dan uit.

Je hoort niet alleen de lucht.

Je voelt haar ook.

Je wordt erdoor omringd.

Jij zit in de lucht en de lucht is rondom jou.

Maak nu een rondje met je mond en adem nu diep in.

Je voelt de lucht binnenglippen langs je lippen,

Door je mond en verder.

Adem nu uit door datzelfde rondje en nu voel je warme lucht uit je mond stromen.

Adem lekkere,

Koele lucht in en adem gebruikte lucht uit.

Elke hap nieuwe lucht bezorgt je leven,

Zuivert je lichaam,

Geeft je energie.

Bij elke ademhaling in of uit voel je de lucht langs je neus of mond glijden.

Voel nu verder.

Volg de lucht langs de grens van je huid over je gezicht,

Je haren langs je lichaam strijken.

Hoe je ook beweegt,

Telkens wervelt de lucht rondom jou.

Beweeg nu je handen even op en neer.

Daar.

Voel je dat?

Heel even duwt de lucht tegen je huid.

Doe het nog eens.

Daar,

Waar je de lucht voelt,

Daar ben jij.

Daar sta je of loop je of zit je.

Je wordt erin gewikkeld,

Ingewiegd.

Het is er altijd.

Alleen moet je zelf tijd maken om dat te ervaren en opnieuw te weten dat jij elke dag,

Elk uur,

Elke minuut door de lucht gedragen wordt,

Gestreeld,

Bemint.

Elk ogenblik mag je daar een stukje van inademen en teruggeven.

Je ademt de lucht in en laat die bij jou binnen.

Ze maakt je levend,

Houdt je in leven,

Wordt één met de lucht en komt tot rust.

Altijd is er lucht in en uit.

Rondom jou,

Zachtjes trelend,

In en uit.

Ze laat je nooit in de steek.

Ze is er gewoon voor jou,

Voor iedereen.

Loes ademt in en uit.

Een hapje lucht in en weer een hapje uit.

Hmm,

Denkt Loes,

Dit is fijn,

Zalig.

Loes doet haar ogen open.

Mama is weg,

Maar de boom is er nog en de lucht.

Ze gaat terug liggen en doet opnieuw haar ogen toe en ze glimlacht.