به خاطر همه ای کسایی که دوستشون دارم، به خاطر پدرم، مادرم، خوهرم، برادرم و عزیزترین دوستانم، به خاطر تمام انسانهایی کرای زمین، خصوصا کسایی که توی سفر زندگی منو همراهی می کنن.
به خاطر چشایی مهربونی که منو نگاه می کنن، به خاطر تمام گوشایی شنوایی که با جون و دل به تمام کلمه های من توجه می کنن.
برای امیدی که توی تک تک روزای زندگیم و طولو آفتاب توی درونم جاری می شد.
برای عشقی که درون من هست و از روشنایی نشعت می گیره.
برای تپشهای قلبم، برای شناخت عشق، برای آشق شدن، برای دوست داشتن کسی بدون شرط و بدون انتظار، برای قلب شگفتنگیزی که توی سینه دارم.
برای تمام جدالا و کشمکشهای درونم، برای تمام توفانهایی که درون من رو زیر رو رو می کنه تا از نو بسازمش، برای دردایی که به من داده می شه تا دنبال درمانش باشم و شفا پیدا بکنم و پی به عرضش سلامتی بورم.
برای تمام کسایی که در تیه شفای من همراه هم هستن و من رو وادار می کنن که روشت کنم و اجازه نمی دن که ضعیف بمونم.
برای حس ترسی که وقتی با یه شرایط جدیدی مواجه می شم در درون من ایجاد می شه و یادواری می کنه که باید چشمانم رو باز کنم و برای کشف چیزهای جدید تلاش کنم.
برای شبای تاریک، برای خودنمایه های محتاب، برای آواز پرنده ها، برای زیبایی و عطر گل ها، برای درخت که روشت می کنه تا خودش رو به نور خرشید برسونه مثل درخت زندگی من، برای عرضش درونم که منتظره که کشفش کنم، برای هدیهی به نام رحا کردن، برای موجزی که در بودن هست نه در انجام دادن و تلاش کردن، برای جستجوی خودمون برای یافتن این که واقعیت ها چیه؟ برای روشت کردن، برای افتادن ها و برخواستن ها، برای یاد گرفتن ها، برای خنده ها و گریه ها، برای قمه ها و شادی ها، بخاطر آرامشی که در لحظه حال هست، برای جسم سالمم، برای روح پاکم، برای قلب آشقم، برای لبهایی که جز به راستی باز نمیشن، برای غذاهای سالمی که میخورم، برای آبی که مینوشم، برای هوای سالمی که استشمامش میکنم، برای گوشام که اجازه میدن تا از صدای طبیعت لذت ببرم، برای زندگی فوقلادهی که دارم.
میخوام تشکر کنم، میخوام با تمام وجودم، بخاطر تمام چیزایی که نام بردم و تمام چیزایی که دارم و فرموش کردم به زبون بیارم، تشکر کنم.
از خودم، از خود برطرم، از خدای خودم، از کائنات، از تمام موجودات کوره زمین، از تمام فرشته ها و استادهای معنوی، تشکر میکنم، از این زندگی تشکر میکنم.
حالا آروم چشماتونو ببندید و به درون بدن خودتون برید.
نفس عمیقی بگیرید و از تمام بدنتون آگاه باشید.
سعی کنید با هر بازلمی که دارید انجام میدید بدنتون رو رها بکنید.
در سکوت و آرامش، بیاد بیارید از اولین روز زندگیتون تا الان چه چیزهایی در اختیار شما قرار گرفته.
برای این که تو این دنیا رشت بکنید، با چه موانعی روبرو شدید؟ با چه کسانی همسفر شدید؟ دارایی هایی که داشتید چیا بودن؟ یادتون باشه، هر چی که در این دنیا در اختیار شما قرار داده شده، هدیهی بیش نیست.
پس شکش گذاره تک تک امونها باشید.
براموش نکنید، هیچ بد و خوبی وجود نداره.
باید و نبایدی وجود نداره.
کم و زیاد بیمنیه.
چند ثانیه شما رو تنها میگذارم، تک تک چیزهایی که در رشت و پیشرفت جسمی و روحی شما تصدیر داشتن رو به خاطر بیارید و به خاطر همه اونها با تمام وجود تشکر کنید و سپاسگذاری خودتون را ابراز کنید.
آروم به نفستاتون برگردید و از اتاقی که توش نشستید آگاه باشید.
هر موقع که خاستید چشمانتون رو باز کنید.
تحقیقات و مطالعاتی که انجام گرفته نشون داده که شکرگذاری سلامت جسم و روح ما رو افضایش میده، اعتماد به نفس ما رو بالا میبره، نگرانی و استرس رو کاهش میده و حتی کمک میکنه که خوابه بهتری داشته باشید.
نیازی نیست که حتما در حالت نشسته و با چشمان بسته این کار رو انجام بدید.
میتونید توی آسانسور یا وقتی توی صفت منتظرید یا در فاصله بین ماشین تا محل کارتون حتی شده فقط چند ثانیه به خاطر داشته ها و نداشته ها تون تشکر کنید.
به خاطر این که امروز هم با من همراه شدید، سپاسگذارم.
به امیده دیدر.
