Awake III - rusten in wat er al is

Alles is al wakker, hier hoeft niets meer te ontstaan. De klanken van de handpan vallen zacht in een ruimte die zichzelf draagt. Elke toon staat op zichzelf, en toch is er samenhang, als sterren die elkaar niet raken maar samen een hemel vormen. Er is meer stilte tussen de slagen.

Niet leeg, maar gevuld, met resonantie, met luisteren, met dat wat niet gespeeld wordt. De diepe tonen rusten als een grondtoon die niet hoeft te bewijzen dat hij er is.

De hogere klanken verschijnen spaarzaam, helder en precies, alsof ze alleen klinken wanneer het echt nodig is.